Η στολή καταργείται. Για μια στιγμή. Ή ελάχιστα περισσότερο. Όσο κρατά μια κραυγή ελευθερίας. Γιατί το δίκιο γίνεται οργή κι αντίσταση. Γίνεται θέληση που καταργεί τον νόμο στην πράξη, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Η αγωνία, η πρωτογενής εκείνη αγωνία να φωνάξει το δίκιο, παίρνει σχήμα μέσα απ’ τις λέξεις. Και το σώμα. Που κάθε μυς, όσο μικρός ή μεγάλος, γίνεται ενέργεια αντίστασης.

Το σώμα νικά την στολή. Αναπνέει ελεύθερο. Έστω για λίγο. Όσο κρατά η κραυγή. Μέσα απ’ αυτήν, ακούς της μανάδες της Γάζας, της Συρίας, της Λιβύης, του Ιράν. Ακούς τον θρήνο για τα δολοφονημένα παιδιά τους. Νιώθεις τον πόνο και την οργή σ’ ένα αχώριστο κράμα. Και σε λυτρώνει –πάντα για λίγο- η εκκωφαντική σιωπή.

Ο (πρώην) πεζοναύτης Bryan McGuiness διατράνωσε μέσα στην Γερουσία, την αντίθεσή του για την ανθρωποσφαγή στο Ιράν. Οι ένοπλοι κρατικοί μπράβοι και τα τσιράκια τους προσπάθησαν να τον φιμώσουν. Αλλά δεν τα κατάφεραν. Έγινε ολόκληρος μια κραυγή· δεν κατάφεραν να τον απομακρύνουν, παρά μόνο όταν αυτή ολοκληρώθηκε.

Δεν είναι τυχαίο που τον έσπρωχνε βίαια έξω από την αίθουσα ο ίδιος ο γερουσιαστής και όπως φαίνεται έσπασε το χέρι του. Ούτε, επίσης, ότι σε κάποια μέσα παρουσιάζεται ως ενάντιος στο Ισραήλ. Είναι γνωστή η διαστρέβλωση της οποιασδήποτε αλήθειας από αυτούς που υποτίθεται παρουσιάζουν τα γεγονότα ως δημοσιογράφοι.

Αντιμετωπίζει κατηγορίες αντίστασης κατά της αρχής, επίθεσης σε αστυνομικό, παράνομης διαδήλωσης.

Είναι επίσης σημαντικό αυτό που δήλωσε πριν από την πράξη του.

«Γεια σας παιδιά, είμαι εδώ στην Ουάσινγκτον για να μιλήσω ενάντια στη Γερουσία και να τους ρωτήσω γιατί στέλνουν τους άνδρες και τις γυναίκες μας στον κίνδυνο, ενώ οι αιρετοί αξιωματούχοι μάς είπαν ότι δεν θα υπάρξει Παγκόσμιος Πόλεμος. Όποιος νιώθει απογοητευμένος και προδομένος από την κυβέρνησή μας, δεν είναι μόνος. Ελάτε μαζί μας να απαιτήσουμε την λογοδοσία τους για αυτή την προδοσία. Ελεύθερη Παλαιστίνη! Ελεύθερη Αμερική! Πάμε!».