Browsed by
Κατηγορία: Λογοτεχνικές Αλληγορίες

Δραπέτες

Δραπέτες

 

Θέλησε να ξοδευτεί με τον δικό του ρυθμό/ Από παιδί μισούσε τα ρολόγια./ Προτιμούσε να μετρά τις στιγμές με την αναπνοή του/ Ήταν καλύτερα έτσι/ Κι όταν οι καταστάσεις τον στρίμωχναν άγρια/ επέστρεφε στη γέρικη μουριά/ Εκείνη στον θλιβερό ακάλυπτο/ Τα δέντρα δεν μιλούν/ μα νιώθουν τα πάντα/ Επέμενε πως το σώμα της είχε καταπιεί τα κάγκελα/ Τα χώνεψε για τα καλά/ Σίδερο σκουριά και χλωροφύλλη αγκαλιασμένα/ Κι αντίο φυλακή/ Μια στιγμιαία νίκη της ζωής/ Πριν το σπασμένο σώμα ρίξει αυλαία/ Ο θρύλος λέει πως δεν έγιναν οι πρέπουσες τελετές/ Καμιά κηδεία/ Τα κομμάτια σάπιζαν άθαφτα στην άσφαλτο/ Κάτι παιδιά μόνο χάραξαν επάνω τους κατάδεσμους/ Σε αρχαίες νεκρές γλώσσες/ Για να μην τους ξορκίσει κανείς/ Αυτός έλειπε/ Μόνο τα πουλιά την έκλαψαν/ Κι ας έμειναν άστεγα/ Διασώθηκαν μόνο κάτι σκόρπιες εικόνες/ Που με το μέτρημα των αναπνοών θόλωναν μέσα του/ Τις ξέβραζε με κάθε εφιάλτη/ Τότε στις κόγχες του βλάσταιναν και πάλι τα κλαδιά της/ Και η σκιά τους πρόσφερε πυρετική θαλπωρή στους λίγους επιζώντες/ Δεν ξεκουραζόταν ποτέ/ Έκανε υπομονή για τον Μεγάλο Ύπνο/ Κι όσο αυτός αργούσε/ έπρεπε κάπως να ξοδευτεί/ Άλλοτε έτρεχε σα φωτόνιο κι άλλοτε έμενε αδρανής σα ψόφια μύγα/ Περφεξιονισμού και Απραξίας γωνία, μόνιμος κάτοικος/ Αυτό τον έκανε αθεράπευτα συναισθηματικό/ Με έναν άσχημο τρόπο/ αποκλειστικά ιδιόκτητο/ Κάποτε ο δάσκαλος τούς μίλησε για τα νεκροτομεία/ Οι περιγραφές του με κάθε λεπτομέρεια/ Δεν τσιγκουνεύτηκε λέξη/ Ήταν όλοι τους στο προαύλιο/ Μάης γλυκός/ Το άρωμα από τις πασχαλιές σκαρφάλωνε ανεμπόδιστα μέσα τους/ Ένιωσε ερωτευμένος με τα πάντα/ Τα κορίτσια ας περίμεναν τη σειρά τους/ Και τότε είδε όλη την αλήθεια/ Είδε τις πασχαλιές να ξεκορμίζουν μέσα από τα σωθικά των πεθαμένων/ Να ξεπηδούν από ανοιγμένα μπλαβιά στόματα/ Ανθοί και αίμα να σμίγουν με τρυφερότητα/ Αδέξια και αθώα/ Φτιάχνοντας συμπλέγματα από θάνατο και ζωή/ Ο ήλιος τού χάιδεψε άγρια το σβέρκο/ Κι αυτό κάπως τον συνέφερε από τη ζάλη/ Το ήξερε ήδη/ Οι στιγμές είναι τα πάντα/ Τα χρόνια όμως κρεμάλα/ Μια τρίαινα από φουσκωμένες φλέβες/ άραζε μόνιμα στο μέτωπο του/ Όταν συγκεντρωνόταν πολύ/ μπορούσε να ακούσει το αίμα του να φέρνει βόλτες μέσα τους/ «Θα κάνουν μπαμ κάποια μέρα να το ξέρεις.
Περισσότερα... “Δραπέτες”
Ο Κανόνας

Ο Κανόνας

Το διήγημα αυτό γράφτηκε το 2014, όταν όλοι οι σημερινοί κανονισμοί και απαγορεύσεις, που ζούμε αυτή τη στιγμή, φαίνονταν πολύ μακρινοί και αποδίδονταν σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Σήμερα βλέπουμε πώς το παράλογο μεταλλάσσεται εξ ίσου σε νόμο και μάλιστα με την επίφαση του ηθικά σωστού.Περισσότερα... “Ο Κανόνας”

Αντί-νουάρ

Αντί-νουάρ

Οι δυο ερευνητές βρέθηκαν μπροστά σε ένα αποτρόπαιο θέαμα⸱ το πτώμα είχε πεθάνει από γεράματα.

Ο νεκρός- περί ανδρός επρόκειτο- φαινόταν να είναι περίπου 85 ετών. Το σώμα του δεν έφερε καμία αμυχή ή μελανιά, ίχνη πνιγμού ή στραγγαλισμού. Ήταν αρτιμελές.… Περισσότερα... “Αντί-νουάρ”

Relatus Laniatus, μια μικρή ιστορία σπαραγμού-Εισαγωγή

Relatus Laniatus, μια μικρή ιστορία σπαραγμού-Εισαγωγή

Το Relatus Laniatus είναι μια ιστορία σε μορφή comic, που ξεκίνησε χρόνια πριν, το 2010, χωρίς ποτέ να δημοσιευτεί. Εδώ είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύεται, ξεκινώντας την ιστορία των γραναζιών σε συνέχειες. Στο εισαγωγικό αυτό τρισέλιδο συστήνονται οι κεντρικοί ήρωες και εκκινεί η ιστορία.… Περισσότερα... “Relatus Laniatus, μια μικρή ιστορία σπαραγμού-Εισαγωγή”

Πρωινή Περίπολος

Πρωινή Περίπολος

 

Σχετική εικόναΤο Manderley είναι ο κάθε τόπος που πια δεν είναι δικός μας. Είναι μια ανάμνηση κλεμμένη, που δεν μας ανήκει πια. Ο Νίκος Νικολαΐδης προφητικός και βαθιά αλληγορικός, ξεφεύγει από κάθε τόπο και από κάθε χρόνο, επειδή πάντοτε είχε έναν τόπο κι έναν χρόνο στην καρδιά και στο μυαλό του, την Αθήνα των παιδικών του χρόνων.Περισσότερα... “Πρωινή Περίπολος”

Το Μέλλον είναι τώρα, εμπρός για το μέλλον

Το Μέλλον είναι τώρα, εμπρός για το μέλλον

Μια ιστορία επιστημονικής πραγματικότητας του κοντινού μέλλοντος

ht1Ξύπνησε μετά από μια νύχτα δίχως όνειρα, καθώς τα τζάμια του διαμερίσματός του γίνονταν διάφανα σιγά σιγά αφήνοντας να περάσουν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου την προκαθορισμένη ώρα: 7:00 το πρωί. «Just a perfect day»… Η μουσική του Lou Reed απλώθηκε στο δωμάτιο από τον έξυπνο player που αποφάσισε για την κατάλληλη μουσική καλωσορίσματος μιας ακόμη ημέρας, με ευριστικούς αλγορίθμους βάσει της μουσικής που άκουγε μόλις το προηγούμενο βράδυ.

Περισσότερα... “Το Μέλλον είναι τώρα, εμπρός για το μέλλον”
Η καρδιά του «Νέου Κόσμου»

Η καρδιά του «Νέου Κόσμου»

Για ό,τι έφυγε και δε θα ξανάρθει. Για όσα κρυφτήκαν στη σκιά του χρόνου, περήφανα, δίχως αναφιλητά, με μνήμη, συνείδηση και παρρησία. Για όλα εκείνα που δεν μπόρεσαν να αρπάξουν οι κονκισταδόρες της Ιστορίας στο διάβα τους.

%ce%b4%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%ac%ce%b3%ce%bfΟ ήλιος, λένε, θέλει την καρδιά μου,

Μα κρύβομαι στα δάση·

Τα δέντρα φυλάνε την ανάσα μου στη σκιά τους.… Περισσότερα... “Η καρδιά του «Νέου Κόσμου»”

Στη γη του κανενός

Στη γη του κανενός

sti-gi-tou-kanenos1Τα επόμενα χριστούγεννα συμπληρώνεται ένας αιώνας από το γεγονός, που έκανε έναν από τους πιο μεγάλους πολέμους να φανερώσει το βασικό συστατικό κάθε πολέμου, τον παραλογισμό του∙ καθώς κατασκευάζει εχθρούς και μετονομάζει τη δολοφονία σε ηρωισμό. Στις 25 Δεκεμβρίου του 1914, λοιπόν, στα χαρακώματα του δυτικού μετώπου της α’ παγκόσμιας ανθρωποσφαγής, όπου βρίσκονταν τα αγγλικά και γαλλικά στρατεύματα εναντίον των γερμανικών, μια παράξενη σιγή επικράτησε για λίγο.Περισσότερα... “Στη γη του κανενός”

Πλατεία Ναβαρίνου: Οι μνήμες ενός άλλου Δεκέμβρη

Πλατεία Ναβαρίνου: Οι μνήμες ενός άλλου Δεκέμβρη

plateia-navarinou1Αυτό που ο κοινός άνθρωπος βλέπει σαν πέτρα, για τον άνθρωπο που ξέρει είναι μαργαριτάρι.

Τζελαλαντίν Αλ Ρουμί

  «Δε νομίζω να μιλάς σοβαρά, μάλλον σε πείραξε ο Βαρδάρης που έπιασε απότομα. Συγνώμη, βέβαια που σου μιλώ με τέτοιο τρόπο, αλλά και το φαιδρό έχει τα όρια του.Περισσότερα... “Πλατεία Ναβαρίνου: Οι μνήμες ενός άλλου Δεκέμβρη”

Ο μονόλογος ενός εξουσιαστή

Ο μονόλογος ενός εξουσιαστή

o-monologos-enos-exousiasti1Επιχειρώντας να σκιαγραφήσουμε τον λόγο ενός σύγχρονου κυρίαρχου, όταν αυτός δε σκοντάφτει πάνω σε κανέναν αντίλογο, φτιάξαμε μια αλληγορία, που θα μπορούσε να αντανακλά τον προκλητικό, κυνικό και χυδαίο τόνο τόσο των ντόπιων, όσο και των εισαγόμενων πολιτικών τεράτων. Αφαιρώντας τα ονόματα και τους συγκεκριμένους προσδιορισμούς, ο καθένας θα μπορούσε να κάνει τις δικές του αναγωγές στα γεγονότα που η δική του σκέψη επιθυμεί να φωτίσει.Περισσότερα... “Ο μονόλογος ενός εξουσιαστή”

Η αφύπνιση της πεταλούδας

Η αφύπνιση της πεταλούδας

i-afimpini-tis-petaloudas1Μια φορά, εγώ, ο Τσουάνγκ Τσου ονειρεύτηκα πως ήμουν μια πεταλούδα και πετούσα δώθε κείθε· από κάθε άποψη ένιωθα ότι ήμουν πεταλούδα. Ένιωθα κι ακολουθούσα μονάχα τις πεταλουδίσιες μου επιθυμίες και δεν είχα συνείδηση της ανθρώπινής μου ταυτότητας. Ξαφνικά, ξύπνησα και ανακάλυψα ότι ήμουν πλαγιασμένος— ξανά ο ίδιος μου ο εαυτός!Περισσότερα... “Η αφύπνιση της πεταλούδας”

Δίχως ίσκιο

Δίχως ίσκιο

dixos-iskio1Το ξέρεις πως βρίσκομαι εδώ όλη μέρα, είτε στέκομαι στο ίδιο σημείο και μουδιάζουν τα πέλματά μου είτε πηγαινοέρχομαι κουβαλώντας, με τον ιδρώτα να μ’ αποχαιρετά, σχηματίζοντας πρωτότυπα σχήματα και φόρμες στην κάθοδο του. Έτσι έχουν τα πράγματα, από καταβολής κόσμου.Περισσότερα... “Δίχως ίσκιο”