Ο «Ιησούς» από το Μαρ-Α-Λάγκο, o εξουσιοφρενής «βασιλιάς» των ηλιθίων (που τον στηρίζουν), δήλωσε στις 19/4 -σε (μυριοστή) συνέντευξή του- πως «αν το Ιράν δεν υπογράψει την συμφωνία, θα ανατινάξω ολόκληρη την χώρα (!)». Με άλλα λόγια, για άλλη μια φορά απειλεί με εγκλήματα πολέμου, γενοκτονία κι αφανισμό εκατομμύρια ανθρώπους, καθώς και την γη, το νερό, τον αέρα κι ό,τι έμβιο υπάρχει σε αυτόν τον τόπο. Αυτό αντιλαμβάνεται ως «διαπραγμάτευση» ο Αμερικανο-Σιωνισμός: είτε πλήρης υποταγή είτε εξόντωση με όλα τα μέσα. Πρέπει να είναι απόλυτα αφελής κάποιος για να πιστεύει το αντίθετο.

Ωστόσο, η ρητορική αυτή της απόλυτης βίας, της χυδαιότητας και παραφροσύνης, φαίνεται να στοχεύει και σε κάτι άλλο πέρα από το προφανές. Η καθημερινή επανάληψη λεκτικών μοτίβων με αυτά τα χαρακτηριστικά, παντελώς ανοίκειων τουλάχιστον ως προς την συχνότητα, και με δεδομένη την ισχύ της βίας που εκπροσωπεί αυτός που τα λέει, δημιουργεί σιγά σιγά μια νέα αντίληψη για την κοινή πραγματικότητα. Δηλαδή, αυτό που μέχρι εχθές φαινόταν αδιανόητο, παρανοϊκό, κακόγουστη φάρσα, σήμερα γίνεται πραγματικό, αναμενόμενο, καθημερινότητα. Και, συν τω χρόνω, μέσα από την αδιάκοπη επανάληψή του, γιατί όχι, να θεωρείται κι απολύτως αυτονόητο, δομικό στοιχείο μιας προωθημένα δυστοπικής, κοινής πραγματικότητας.

Ποιος μπορούσε να διανοηθεί τον κατ’ οίκον εγκλεισμό δισεκατομμυρίων ανθρώπων πριν την βιο-τρομοκρατία Covid-19; Πόσο αυτονόητο ήταν να σου «παρέχει» η εξουσία ολιγόωρη άδεια να βγεις από το σπίτι σου; Και πόσο «λογική» ήταν η ρητορική του τύπου «οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι κρίσιμες» ή «μένουμε σπίτι για την ασφάλεια (!) μας»; Κι όμως, όποιος διανοούνταν να τις παραβεί, όχι μόνο είχε να κάνει με την θεσμοθετημένη εξουσία, αλλά και με τους εκατομμύρια πρόθυμους χαφιέδες της. Χαφιέδες που ενσωμάτωσαν την ρητορική του τρόμου, αυτούσια κι άφιλτρη, σαν να ήταν η πλέον αυτονόητη πραγματικότητα. Και οι ελάχιστοι -σε σχέση με το σύνολο- που αντιδρούσαν, απαιτώντας την κατάργηση μιας απόλυτα όψιμης βιο-δυστοπίας, αντιμετωπίστηκαν από την συντριπτική πλειονότητα ως επικίνδυνοι παραβάτες, ως μιαρά τέρατα.

Μήπως τα εθνικιστικά-αποικιοκρατικά σχέδια για το «Μεγάλο Ισραήλ», τα υπερ-κέρδη των ολιγαρχών και η δυστοπική «Ατζέντα 2030» κάπου συγκλίνουν; Ή, ακόμη περισσότερο, είναι ενδεχομένως ψηφίδες ενός ενιαίου εξουσιαστικού σχεδιασμού; Οι λέξεις παράγουν έννοιες κι αυτές με την σειρά τους καθορίζουν την αντίληψή μας για την πραγματικότητα. Ας μην συνηθίσουμε στην ρητορική του τρόμου – ρητορική που λειτουργεί ως εργαλείο υποταγής.

Θερία Ενήμερα