Ο «Εισαγγελάτος» (ξανά) σε διατεταγμένη υπηρεσία
Για άλλη μια φορά, το όνειδος της καθεστωτικής «δημοσιογραφίας», ο απόλυτα αναξιοπρεπής υπαλληλίσκος της ντόπιας και ξενόφερτης ολιγαρχίας Νίκος Ευαγγελάτος, επιβεβαίωσε πανηγυρικά όλους τους άκρως μειωτικούς χαρακτηρισμούς που του αποδίδονται. Η χυδαία επίθεση του στον καθηγητή του Αμερικανικού Πανεπιστημίου της Βηρυτού, Νικόλα Κοσματόπουλου -ανοιχτά τοποθετημένου ενάντια στον πόλεμο- μπορεί άνετα να διδάσκεται σε σεμινάρια κρατικοδίαιτης οσφυοκαμψίας, λασπολογίας και δολοφονίας χαρακτήρα.… Περισσότερα...
Η στολή καταργείται. Για μια στιγμή. Ή ελάχιστα περισσότερο. Όσο κρατά μια κραυγή ελευθερίας. Γιατί το δίκιο γίνεται οργή κι αντίσταση. Γίνεται θέληση που καταργεί τον νόμο στην πράξη, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Η αγωνία, η πρωτογενής εκείνη αγωνία να φωνάξει το δίκιο, παίρνει σχήμα μέσα απ’ τις λέξεις.… 
Στο έργο του «Η καταστροφή του Λόγου, Νίτσε» ο Λούκατς βλέπει στον Νίτσε έναν προάγγελο του ναζιστικού φυλετισμού. Με αφορμή αυτή την θέση, σκεφτόμαστε ότι το ίδιο άλμα λογικής χρησιμοποιείται συχνά και για τους ρομαντικούς ως προάγγελους του Ναζισμού. Συχνά, ο παραλογισμός μπορεί και καμουφλάρεται μέσα σε εκείνο το φιλοσοφικό/στοχαστικό ύφος της γραφής, που δεν χρησιμοποιείται για να ξεκαθαρίσει, αλλά για να περάσει μια παράλογη άποψη ως λογική, μέσω της σύγχυσης.… 
Είναι αλήθεια πως ο στόχοι των γενοκτόνων είναι ακριβείας. Με απόλυτη ψυχραιμία, αυτή του κατά συρροή δολοφόνου, εξοντώνουν το μέλλον μιας κοινωνίας: τα παιδιά. Δεν αρκούσαν τα χέρια, αλλά σκαπτικά μηχανήματα, να σκάφτουν 168 τάφοι για τις μαθήτριες Δημοτικού που δολοφόνησαν με τα χτυπήματα… ακριβείας τους, οι Σιωνιστές κι Αμερικανοί φονιάδες.… 
Η δημοσίευση των φωτογραφιών που επιβεβαιώνουν εικαστικά και ως οπτικό ντοκουμέντο 
Το να είσαι συγκροτημένος, ατάραχος, άφοβος, μπροστά στο βέβαιο του θανάτου -όπως μια εκτέλεση-, είναι μια κατάκτηση καθόλα αφύσικη. Είναι μία στάση ζωής, όπου το θάρρος, η γενναιότητα, η λεβεντιά, ως καθαρά, κυρίαρχα συναισθήματα, νικούν το φυσικό του φόβου και της αυτοσυντήρησης.… 
Είχαμε γράψει πριν περίπου δύο χρόνια 
Σίλα για τους Ινουάτ είναι η εσωτερική ενέργεια, το πνεύμα, το πρωταρχικό στοιχείο στο καθετί που υπάρχει. Είναι κάτι σαν το μάννα. Είναι η πνοή της ζωής και ο τρόπος κάθε κίνησης ή αλλαγής. Το Σίλα θεωρείται ότι ελέγχει όλα όσα εξελίσσονται στη ζωή κάποιου.… 
Θα μπορούσε να ειπωθεί πως ο υλισμός κι ο ορθολογισμός είναι οι καλύτεροι γείτονες. Πιθανόν και κάτι πολύ περισσότερο, ως μια σχέση σχεδόν άρρηκτη, όπου ο ένας ενισχύει και συμπληρώνει τον άλλον. Και στην «γειτονιά» τους θεωρείται αφελές, έως κι ανεπίτρεπτο, το μη μετρήσιμο, αυτό που δεν ζυγίζεται, δεν ταξινομείται, δεν μπορεί εν γένει να μελετηθεί σε εργαστηριακές συνθήκες.… 
Για τους Μάγια, τους Εβραίους, τους Άραβες, τους Κινέζους και πολλούς άλλους κατοίκους του πλανήτη μας, η σημερινή μέρα δεν είναι η πρώτη μέρα του χρόνου,
Σας φαίνεται εντελώς παράλογο να δουλεύετε μια ολόκληρη ζωή; Και μάλιστα στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, ως αυστηρά χειρώνακτες, κάτω από καυτό ήλιο, αδιανόητη ζέστη, ενοχλητικά έντομα και μηδενική προοπτική για βελτίωση; Σίγουρα ναι. Μια τέτοια συνθήκη δεν μοιάζει καν με σύγχρονη μισθωτή σκλαβιά, αλλά με το ημερονύκτιο ενός σκλάβου της αρχαιότητας.… 
Το παρελθόν δεν περνάει ποτέ, είναι μια διάσταση του παρόντος. Έτσι κι αλλιώς, το μέλλον είναι άγνωστο και το παρόν έχει γίνει παρελθόν πριν καλά-καλά προφέρουμε το όνομα του. Αν το καλοσκεφτούμε, ζούμε κατά βάση στο παρελθόν. Το απολύτως εφήμερο παρόν μας, χάνεται ως βίωμα, σαν κόκκος στην άμμο της κλεψύδρας.… 
Όταν ο Φουκό ανέπτυσσε τη θεωρία του πάνω στην βιοπολιτική, έθεσε τα θεμέλια για μια άλλη οπτική της εξουσίας. Ο Πανοπτικός έλεγχος του βιομηχανικού κόσμου, η εξουσία πάνω στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα, ως παραγωγική δύναμη κι άρα ως μια μηχανή που ανήκει στο κράτος, πρόσφερε αποτελεσματικά εργαλεία επιβολής και κυριαρχίας πάνω στον άνθρωπο.…