Στο νότιο Ιράν υπάρχει μια παροιμία: Κανένα lenj που σπάει σε καταιγίδα δεν χάνεται πραγματικά. Η θάλασσα επιστρέφει τελικά τα κομμάτια του στην ακτή. Η μνήμη της δικαιοσύνης λειτουργεί με πολύ παρόμοιο τρόπο. Τα ονόματα των παιδιών του Μινάμπ, επίσης, κάποια μέρα θα φτάσουν σε εκείνη την ακτή.

Ali Bahreini, πρέσβης του Ιραν στον ΟΗΕ.

 

Η θεοκρατία με γραβάτα

Μια εκφυλισμένη ολιγαρχία απίστευτου πλούτου, ένας συνδυασμός σκληρότητας και γελοιότητας, με εκατομμύρια πληβείους να την στηρίζουν -μέσα σε ντελίριο βλακείας κι εθνικισμού-, σε πλήρη συνεργασία με  μια όψιμη θεοκρατία, δυτικοφανούς προφίλ, αδίστακτη, που γενοκτονεί ολόκληρες κοινωνίες για τις μεταφυσικές της γεωπολιτικές επιδιώξεις. Ο Αμερικανο-Σιωνισμός με λίγες λέξεις. Με τον αμερικανικό (πρωτίστως) στρατό ως κυριότερο βραχίονα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Ο ίδιος ο Τραμπ, γέννημα της εποχής της εικόνας, της πολιτικής του θεάματος, χρηματοδοτείται αδρά από τους τεχνο-φεουδάρχες του πλασματικού κεφαλαίου και του κρυπτο-δολαριακού καπιταλισμού, ουσιαστικά μέσα από ελάχιστες, πανίσχυρες επενδυτικές μεγα-τράπεζες. Επίσης, έχουμε την πλήρη σχεδόν ταύτιση σιωνιστών-ευαγγελιστών (πανηγυρικά κι ανοιχτά) για το «Μεγάλο Ισραήλ» κι ό,τι αυτό σημαίνει στην πράξη: αίμα και καταστροφή. Μέσα σε όλο αυτό, η λογική δείχνει να εγκαταλείπει, αφήνοντας «στο πόδι της» μια μνησίκακη παράνοια με πυρηνικές κεφαλές.

Η θεοκρατία με γραβάτες, λοιπόν, ο άξονας του τρόμου ΗΠΑ-Ισραήλ συνεχίζει τους βομβαρδισμούς σε Ιράν και Λίβανο, δολοφονώντας και ισοπεδώνοντας ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, με ιδιαίτερη βέβαια προτίμηση στις κάθε είδους κοινωνικές υποδομές, όπως νοσοκομεία και σχολεία. Στην Βηρυτό δεν εξαιρέθηκε ούτε το δημόσιο πανεπιστήμιο, όπου δολοφονήθηκαν από βόμβες δύο καθηγητές. Η Βηρυτός δέχεται διαρκώς χτυπήματα τύπου carpet bombing, δηλαδή επαναλαμβανόμενους βομβαρδισμούς στο ίδιο σημείο, ώστε να δολοφονούνται όχι μόνο οι όποιοι επιζώντες, αλλά ακόμη και τα συνεργεία διάσωσης. Το ίδιο συμβαίνει και στην Τεχεράνη. Εφαρμόστηκε στην Γάζα με κτηνώδη επιτυχία. Οι Αμερικανο-Σιωνιστές γενοκτόνοι εμφανίζονται ιδιαίτερα εφευρετικοί όταν πρόκειται για εξόντωση.

Στις 16/3, οι Σιωνιστές βομβαρδίζουν (και πάλι) δεξαμενές καυσίμων στην Τεχεράνη. Προκαλείται αποπνικτικός καπνός, σωματίδια στην ατμόσφαιρα ιδιαίτερα επιβλαβή για την υγεία, αλλά και μόλυνση του εδάφους και του υδάτινου ορίζοντα. Οι αρνητικές συνέπειες αυτών των αδίστακτων, παντελώς ανήθικων χτυπημάτων, θα είναι μακροχρόνιες, τόσο για τους ανθρώπους, όσο και για την φύση συνολικά. Στις 21/3, οι Σιωνιστές χτυπούν στο Ιράν το πυρηνικό σύμπλεγμα της Νατάνζ. Το Ιράν απαντάει με βομβαρδισμό του Κέντρου Πυρηνικής έρευνας στην Ντιμόνα του Ισραήλ, ένα από τα -υποτίθεται- «φρούρια» του καθεστώτος, απόλυτα προστατευμένα από επιθέσεις. Σύμφωνα με την Διεθνή Οργανισμό Ατομικής ενέργειας, και στις δύο περιπτώσεις δεν συνέβη διαρροή ραδιενέργειας. Πόσο βέβαιοι μπορούμε όμως να είμαστε γι’ αυτό; Προφανώς, Τραμπ και Νετανιάχου θεωρούν πως δεν υπάρχουν γι’ αυτούς «κόκκινες γραμμές», αλλά μόνο για τους αντιπάλους τους. Διαψεύδονται οικτρά καθημερινά. Το Ιράν εφαρμόζει μέχρι στιγμής μια αυστηρή αναλογικότητα στις αντεπιθέσεις του.

Από τις βόμβες των Σιωνιστών επλήγη και το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, το South Pars, καθώς και πετροχημικές εγκαταστάσεις του νοτίου Ιράν. Όπως αναμενόταν, το Ιράν, αμυνόμενο, απάντησε με βομβαρδισμούς διυλιστηρίων κι ενεργειακών εγκαταστάσεων στις μοναρχίες του Κόλπου, αλλά και στο Ισραήλ. Οι εκτενέστατες ζημιές, ειδικά στις εγκαταστάσεις του Κατάρ, θα χρειαστούν έως και χρόνια για να επισκευαστούν πλήρως, με ό,τι αυτό σημαίνει για την παγκόσμια οικονομία της τοκογλυφίας και χρηματοπιστωτικής απάτης. Ασφαλώς, τις όποιες συνέπειες θα τις επωμιστούν οι φτωχοί εξουσιαζόμενοι ανά τον κόσμο. Δεν γίνεται διαφορετικά σ’ ένα σύστημα επιστημονικά μελετημένης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ένα σύστημα όπου κυριαρχεί η «λογική» της μεγιστοποίησης του κέρδους με κάθε μέσο, «αναβαθμισμένη» πλέον σε ανίερο θεό.

Συνήθως, ακόμη και οι κρατικοί πόλεμοι, εκ φύσεως αντικοινωνικοί κι αντιανθρώπινοι, διέπονταν από κάποιους έστω κανόνες. Τουλάχιστον στο παρελθόν. Χαρακτηριστικά, θα αναφέρουμε την Σύμβαση της Γενεύης (1864), η οποία επικυρώθηκε από τις Συνθήκες της Χάγης, αρχής γενομένης από το 1907. Το Ισραήλ ωστόσο έχει εισάγει «καινά δαιμόνια», όπως η στοχευμένη δολοφονία πολιτικών, θρησκευτικών και στρατιωτικών ηγετών, μακρυά από το πεδίο της μάχης. Σε αυτόν τον βαθμό, με την συγκεκριμένη μεθόδευση, δεν το έχουμε ξανασυναντήσει στην Ιστορία. Εννοείται πως οι ΗΠΑ συμφωνούν, επαυξάνουν κι εξοπλίζουν. Ο νέος Δαβίδ δεν έχει καμία σχέση με την ιστορική εικόνα του. Είναι ανήθικος, θρασύδειλος, ψεύτης. Δεν βασίζεται στο θάρρος και την ευφυΐα του, αλλά στην μόνιμη αρωγή ενός συνεργαζόμενου/εκβιαζόμενου (;) Γολιάθ, που είτε του παρέχει αδιανόητη στρατιωτική ισχύ είτε, παράλληλα, ως μπράβος, «καθαρίζει» αυτός για πάρτη του. Ο νέος Δαβίδ είναι ουσιαστικά η άρνηση του αντίστοιχου ιστορικού. Κι ο Γολιάθ επίσης.

Ο Γόρδιος δεσμός του Ορμούζ

Μέχρι στιγμής, τα στενά του Ορμούζ φαίνονται άλυτο ζήτημα, «γόρδιος δεσμός», για ΗΠΑ-Ισραήλ. «Δεν το περιμέναμε», δήλωσε ο Τραμπ, όταν η στρατηγική αυτή κίνηση του Ιράν -όχι ως ενδεχόμενο, αλλά ως δεδομένο- ήταν αυτονόητη σε περίπτωση εισβολής από τους Αμερικανο-Σιωνιστές. Σε ένα ακόμη ντελίριο ασυναρτησίας, με τα καραγκιοζιλίκια και τις ασυναρτησίες να κοντράρονται «στο νήμα», απαίτησε από κράτη του ΝΑΤΟ «να συνδράμουν στο άνοιγμα των στενών του Ορμουζ»· μια εντελώς αυτοκτονική ιδέα. Ασφαλώς, η απάντηση ήταν αρνητική, όχι μόνο γιατί αυτό είναι στρατιωτικά αδύνατον, για πολλούς λόγους, αλλά επίσης διότι το πανίσχυρο εφοπλιστικό λόμπι δεν θα διακινδύνευε να βρεθούν τα τάνκερ του στον πάτο του Περσικού Κόλπου.

Πρόσφατα, σε τηλεφωνική του συνέντευξη στο CNN, ο παράφρων δήλωσε ότι δεν τον απασχολεί καν αν το Ιράν μετατραπεί σε δημοκρατικό καθεστώς μετά τον πόλεμο, γιατί δεν έχει καμία πραγματική σημασία αυτό. Το ζητούμενο είναι η όποια μελλοντική ηγεσία του κράτους να είναι «δίκαιη» και να αντιμετωπίζει «θετικά» τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Δηλαδή, το αχανές Ιράν να γίνει ένα ακόμη προτεκτοράτο του Αμερικανο-Σιωνισμού, στον δρόμο για την διάλυση κι ανασύνθεση ολόκληρης της Μέσης Ανατολής, ως ένα άχρωμο, άοσμο και -πάνω απ’ όλα- πειθήνιο συνονθύλευμα διαλυμένων κοινωνιών. Μια «άριστη» ιδέα, γιατί όχι; Η Σύριοι, οι Ιρακινοί, οι Λίβυοι, οι Αφγανοί, σίγουρα ξέρουν καλύτερα.

Παράφρονας δεν είναι τόσο για τον ασυνάρτητο λόγο του -ίσως επιτηδευμένα, ίσως όχι-, αλλά για την αφάνταστη χυδαιότητά του απέναντι στους αντιπάλους. Μετά από τόσες και τόσες δολοφονίες και καταστροφές σε Ιράν και Λίβανο, διαμηνύει καθημερινά πως ο πόλεμος αυτός είναι «σαν να πηγαίνει εκδρομή». Το ακόμη τραγικότερο είναι πως αυτή η φονταμενταλιστική παραφροσύνη αφορά και εκατομμύρια θαυμαστές/ψηφοφόρους του στις ΗΠΑ. Δεν είναι άμοιροι ευθυνών, έχουν κι αυτοί στα χέρια τους αίμα· και μάλλον δεν τους ενοχλεί. Όπως έχει γράψει και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, «τους λαούς δεν πρέπει να τους βλέπουμε σαν μωρά που τα σέρνουν από την μύτη. Είναι συνυπεύθυνοι και συνένοχοι».

Ο χρονισμός

Σε ό,τι αφορά τον χρονισμό του πολέμου, υπάρχει πάντοτε η σοβαρή πιθανότητα το Ισραήλ να επέλεξε αυτήν την περίοδο ακριβώς γιατί θεωρούσε ότι το δίκτυο πληροφοριοδοτών του στο Ιράν κινδύνευε να εξαρθρωθεί. Δεν χωρά καμία αμφιβολία για την εισχώρηση των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ σε νευραλγικά σημεία του εξουσιαστικού ιρανικού ιστού. Η δολοφονία Λαριτζανί, ουσιαστικά επικεφαλής της κυβέρνησης, αλλά κι άλλων σημαντικών εξουσιαστών, το επιβεβαίωσε εκκωφαντικά. Σύμφωνα με τον γεωπολιτικό αναλυτή Σ. Μητραλέξη, η δολοφονία Λαριτζανί στόχευε στο να αφαιρέσει τον κυριότερο και ικανότερο συνομιλητή του Ιράν με τις μοναρχίες του Κόλπου. Οι ισχυρισμοί των Αμερικανο-Σιωνιστών ότι γνωρίζουν κάθε κίνηση των αντιπάλων τους μέσω της τεχνολογικής τους υπεροπλίας κρίνονται ως ακόμη μία παράσταση κομπορρημοσύνης. Καμία τεχνολογία επιτήρησης/παρακολούθησης δεν θα αντικαταστήσει ποτέ τον «καλό» και «άξιο» χαφιέ.

Η εμπλοκή του ελληνικού στρατού

Από την άλλη, σε ρόλο τελευταίου βασάλου, οι ραγιάδες ανθυποεξουσιαστές της Ελλαδικής κοινωνίας, μικροπρεπείς και δουλικοί, πανηγυρίζουν (!!) για την κατάρριψη δύο ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων στην Σαουδική Αραβία! «Πρόκειται για καθαρά αμυντική ενέργεια, δεν μας εμπλέκει στον πόλεμο», δήλωσε ο Μητσοτάκης. Στο ίδιο κλίμα κι ο Δένδιας, που πρόσθεσε πως «η ελληνική πυροβολαρχία patriot ενήργησε για την προστασία των εγκαταστάσεων πετρελαίου». Ανερυθρίαστη, μα ειλικρινέστατη ομολογία! Συνεχίζοντας, ο Δένδιας κόμπασε «για το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων», εμφανίζοντας μάλιστα την πολεμική εμπλοκή ως »προστασία της κοινωνίας από τις υψηλές τιμές ενέργειας»! Προφανώς, απευθύνονται είτε σε καθυστερημένους είτε σε επαγγελματίες »κουταλοφόρους» της ΝΔ. Κανείς με (έστω) ελαφρώς λειτουργικά εγκεφαλικά κύτταρα δεν γίνεται να τους πιστέψει.

Αν δεν είναι εμπλοκή αυτή η πράξη, τότε ποια είναι; Η συμμετοχή F-16 της ελλαδικής ΠΑ στον βομβαρδισμό Τεχεράνης-Βηρυτού; Αυτή είναι η «κόκκινη γραμμή» για τους αξιολύπητους τοποτηρητές της καθημαγμένης ελλαδικής κοινωνίας; Δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πως, για άλλη μια φορά, μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, κάτι εντελώς αδιανόητο μετατράπηκε σε «φυσιολογικό», σε αυτονόητο. Αυτός είναι κι ένας αξιόπιστος δείκτης για τα όσα έχει παραδώσει ο κοινωνικός χώρος στην εξουσία, κεκτημένα σκληρών και χρόνιων αγώνων, που φαίνεται να έχουν χαθεί. Πόσο τυχαίο είναι που η οικονομική «κρίση», το ΔΝΤ, οι ΤσιπροΚαμένοι κι όσα ακολούθησαν, έφερε την πλήρη υποτέλεια στον Αμερικανο-Σιωνιστικό άξονα; Πρώτα έρχονται με τις τράπεζες. Κι όποιος δεν λυγίσει με την οικονομική ασφυξία και την φτωχοποίηση, τότε «μιλούν» τα όπλα.

Σε ρόλο γελωτοποιού το ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ, δήθεν αντίθετο με την επίσημη (πλέον) πολεμική εμπλοκή του Ελλαδικού κράτους, «επέκριναν» την κυβέρνηση για την πυροβολαρχία patriot στην Σ. Αραβία, ενώ το καλοκαίρι του ’24 ψήφισαν υπέρ της παραμονής της εκεί! Μια πυροβολαρχία που βρίσκεται εκεί από το ’21 (στο ζενίθ του Covid, «τυχαίο» μάλλον), για να προσφέρει τις υπηρεσίες της στην Aramco, έναν ενεργειακό κολοσσό, που την στοχοποιεί αμυνόμενο το Ιράν. Εκτός από την εισβολή στην Κύπρο το ’74, που οι πληροφορίες είναι ακόμη και τώρα συγκεχυμένες, δεν μπορούμε να βρούμε κάποια τόσο άμεση εμπλοκή του ελλαδικού στρατού σε πολεμικές επιχειρήσεις. Με βεβαιότητα, η τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν στον πόλεμο της Κορέας το 1950! Δηλαδή, κονιορτοποιήθηκε μια συγκεκριμένη πολιτική στάση οκτώ και πλέον δεκαετιών.

Θα τολμούσαν απέναντι σε μια αγωνιζόμενη κοινωνία να πράξουν κάτι τέτοιο;

Ασφαλώς, πρόκειται για κλιμάκωση της ήδη υπάρχουσας συμμετοχής, με όλες τις αμερικανικές βάσεις του ελλαδικού χώρου να προσφέρουν ανεφοδιασμό/παροχή πληροφοριών στους επιτιθέμενους. Εννοείται πως το ντόπιο καθεστώς ουδεμία έφερε αντίρρηση για όλο αυτό. Η συμμετοχή στις εισβολές που πραγματοποιεί ο Αμερικανο-Σιωνισμός σε Ιράν και Λίβανο είναι κανονικότατη. Η κουστωδία Μητσοτάκη και οι χειροκροτητές της είναι συνένοχοι. Τα αποτελέσματα του ενδοτισμού, της αποδοχής της ήττας με όρους εξευτελιστικούς ατομικά και συλλογικά, φέρνουν ακόμη μεγαλύτερα δεινά. Τις συνέπειες της Ελλαδικής εμπλοκής στις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν δεν θα τις επωμιστεί καμία κυβέρνηση και καμιά οικονομική ελίτ, αλλά το μεγάλο πλήθος των εξουσιαζόμενων. Όλα αυτά -και τόσα άλλα- αποφασίζονται στο όνομα τους, αλλά εναντίον τους, με κάθε έννοια.

Δεν πολεμάς την απολυταρχία με απολυταρχία

Πριν λίγες ημέρες, το ιρανικό καθεστώς απαγχόνισε τρεις έγκλειστους διαδηλωτές, κατηγορώντας τους για την δολοφονία αστυνομικών. Ένα καθεστώς απολυταρχικό, θεοκρατικό, βάναυσο, το οποίο στο παρελθόν έχει απαγχονίσει ακόμη και ποιητές για «ασέβεια στο Ισλάμ», δήθεν μέσα από τους στίχους τους. Η στήριξη είναι στην ιρανική κοινωνία και μόνο. Και σε κάθε κοινωνία που αγωνίζεται -στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στο Ισραήλ- ακόμη κι όταν η δυναμική της, η απελευθερωτική της προσπάθεια είναι εξασθενημένη. Οι κοινωνίες είναι σε κίνηση· τίποτε δεν είναι στατικό έτσι κι αλλιώς. Όμως, δεν αναγνωρίζουμε σε κανέναν εξουσιαστή, εντός ή εκτός των δεδομένων κοινωνικών ορίων, να υποκινεί «εξεγέρσεις» για να σπεκουλάρει πολιτικά από το αποτέλεσμα. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως τέτοιες πρακτικές όχι μόνο αυθόρμητες δεν είναι, αλλά σχεδιάζονται κι εκτελούνται λεπτομερώς από μυστικές υπηρεσίες. Η κοινωνική απελευθέρωση είναι αυστηρά υπόθεση της κοινωνίας. Οτιδήποτε άλλο λειτουργεί προς ενίσχυση της εξουσίας, προκαλώντας ακόμη και την διάλυση ολόκληρων κοινωνιών και την ανασύνθεσή τους με σαφώς απεχθέστερους εξουσιαστικούς όρους.

Το κράτος του Ιράν δεν θα ήταν πρόβλημα για τους Αμερικανο-Σιωνιστές, αν εφάρμοζε μια «φιλική» πολιτική απέναντι στα σχέδιά τους· το έχουμε ήδη αναφέρει αρκετές φορές. Άλλωστε, Τραμπ και Νετανιάχου το δηλώνουν συχνά αυτό, δεν το κρύβουν. Δεν είναι ζήτημα λοιπόν «δημοκρατίας απέναντι στον αυταρχισμό». Αυτό είναι κουτόχορτο για εθελοντές κορόιδα, που δυστυχώς είναι πλέον πολλοί. Αλήθεια, αν οι διαδηλωτές αντιμετώπιζαν τις ίδιες κατηγορίες στην Αλαμπάμα, στην Αριζόνα ή στην Γιούτα των ΗΠΑ, θα γλίτωναν πιστεύετε την θανατική ποινή; Κι αυτό ισχύει στις περισσότερες από τις μισές Πολιτείες, για την ακρίβεια στις 27 από τις 50. Εννοείται πως το MAGA κίνημα κι ο πορτοκαλί φασίστας ηγέτης του, θα έκαναν την θανατική ποινή ομοσπονδιακό νόμο ακόμη και χθες, αν ήταν στο χέρι τους. Αύριο μπορεί και να είναι, ποιος ξέρει; Άλλο όμως «αμερικάνικη δημοκρατία» κι άλλο «ισλαμική θεοκρατία», σωστά; Ή μήπως όχι; Μήπως να παρατηρούμε τα δεδομένα λίγο καλύτερα και να μην καταπίνουμε σαν κορόιδα τον «χυλό» που μας σερβίρουν τα συστημικά ΜΜΕ; Έτσι για αλλαγή.

Ζούμε σε μια παγκόσμια κατάσταση εξαίρεσης: καθολική παρακολούθηση, ραγδαία αύξηση της καταστολής, των εξουσιών των μυστικών υπηρεσιών, της ύψωσης τειχών που αποκλείουν ανθρώπους, αλλά όχι κεφάλαια. Ζούμε σε ένα μόνιμο καθεστώς πολέμου, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Γύρω μας οι κάθε είδους νεκρόφιλοι μάς επιδεικνύουν τα θανατόσημά τους. Θανατόσημα κερδισμένα σε πολέμους υφαρπαγής και λεηλασίας, καταστροφής κι ερήμωσης. Ζούμε την μαζική εξόντωση αμάχων, μέσα από αλγόριθμους. Οι γενοκτονίες πλέον αντιμετωπίζονται από τους πολλούς ως γεγονότα που συμβαίνουν και μπορούν να ξανασυμβούν. Ως μια κανονικότητα που δεν ενοχλεί, εφόσον δεν επηρεάζει την καταναλωτική-παραγωγική τους «υπόσταση». Ζούμε σε μια πραγματικότητα που η εξουσία μάς καλεί είτε να δεχθούμε την υποταγή κι επιτήρηση είτε την εξόντωση.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση