Αλήθεια, τι είναι αυτή η απελευθέρωση που ευαγγελίζονται οι φονταμενταλιστές-ευαγγελιστές Αμερικάνοι; Τι εννοούν να απελευθερώσουν το Ιράν ή οποιονδήποτε; Πόσο πραγματικά έχουν απελευθερωθεί  οι γυναίκες της Δύσης, δηλαδή; Τι είμαστε ελεύθερες να κάνουμε; Μήπως να παράγουμε και να καταναλώνουμε; Να είμαστε αντικείμενα μελέτης συμπεριφοράς στο μάρκετινγκ; Ή το να ξεπουλάμε τα πάντα, αρκεί να πληρωθούμε καλά; Κι αυτό αφορά τους πάντες, όχι μόνο τις γυναίκες.

Ό,τι κι αν είσαι μπορεί να πουληθεί, να αγοραστεί και να αφομοιωθεί με έναν ύπουλο τρόπο: είτε σοβαροφανής είτε γελοίος, το νόημα είναι να πλασάρεις «σωστά» τον εαυτό σου. Ο χρόνος σου, οι απολαύσεις σου, δεν είναι καθόλου ελεύθερες: συνήθως ρυθμίζονται από αλγόριθμους, το τι πιστεύεις, το τι ξέρεις, τι αποφασίζεις είναι ζήτημα αλγορίθμου.

Προφανώς αυτή… την «ελευθερία» προσπάθησαν να επιβάλουν στους Ιρακινούς, τους Αφγανούς, τους Λίβυους, τους Σύριους – και όχι μόνο. «Απελευθέρωση» με το ζόρι. Κι αφού οι πειραματισμοί τους είχαν τόσο μεγάλη επιτυχία, γιατί όχι και στο Ιράν;

Έχει ενδιαφέρον πως οι νομάδες βοσκοί του Ιράν επιλέγουν συνήθως να οδηγούν οι ίδιοι τα αιγοπρόβατά τους, μέσα από απόκρημνα βουνά, κοπιάζοντας πολύ, όχι γιατί δεν έχουν την επιλογή των φορτηγών, αλλά επειδή αυτό δεν κάνει καλό στα ζώα τους – «πρέπει να περπατάνε», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν. Μπορεί κάτι τέτοιο, ως παράδειγμα, να μοιάζει «απομονωμένο» ή και κάπως άσχετο, ωστόσο θεωρούμε πως φανερώνει μια ελάχιστη πτυχή μια συνολικής αντίληψης. Κι αυτήν προσπαθούν να αφανίσουν. Όλα «πρέπει» να νοηματοδοτηθούν μέσα από το κέρδος, ό,τι δεν λειτουργεί κερδοσκοπικά, ό,τι δεν αυξάνει τον οικονομικό πλούτο, δεν έχει νόημα, πρέπει να πάψει, να μην συμβαίνει. Δεν είναι στρατιωτική/οικονομική μόνο η σύγκρουση, αλλά ουσιαστικά μια σύγκρουση ολόκληρων κόσμων.

Ποιος καταλαβαίνει την έννοια της θυσίας σήμερα; Τα πλέον ανόητα διστάζουμε να θυσιάσουμε σήμερα οι εξουσιαζόμενοι της Δύσης. Και κυρίως τον δήθεν «ελεύθερο» χρόνο μας. Δεν τον θυσιάζουμε, μόνο τον σπαταλάμε σε βλακείες. Οι άνθρωποι στο Ιράν, στο Λίβανο, αντιλαμβάνονται την αξία της θυσίας, είναι αναπόσπαστο μέρος της πολιτισμικής τους ταυτότητας. Στην Δύση, θεωρείται κορόιδο όποιον θυσιάζεται. Ότι δεν μπορεί να πουληθεί και ν’ αγοραστεί δεν έχει νόημα ύπαρξης. Είναι κακό παράδειγμα κι εν δυνάμει πρόβλημα.

Αυτή λοιπόν η Δύση θα απελευθερώσει τους άλλους;

Αλκυόνες