H απόσταση την Αθήνας από την Βηρυτό είναι μικρότερη από την αντίστοιχη του Παρισιού, του Βερολίνου, του Λονδίνου. Αν η απόσταση βέβαια μετριέται σε χιλιόμετρα κι όχι σε ποσά αδιαφορίας. Αλλιώς η Βηρυτός κείται μακράν. Πολύ μακράν. Λες και η ανθρωποσφαγή, η ισοπέδωση ολόκληρων συνοικιών αδιάκριτα, συμβαίνει σε άλλον πλανήτη, σε άλλον γαλαξία, σε άλλη διάσταση.

Η Βηρυτός δεν είναι Ευρώπη, δεν είναι Δύση. Δεν είναι σαν εμάς. Κι αφού δεν είναι σαν εμάς, σημαίνει πως είναι μάλλον κάτι κατώτερο. Ή περισσότερο κι από αυτό το «κάτι». Σ’ αυτά τα ισοπεδωμένα σπίτια, με τις οικοσκευές σκόρπιες στα μπαλκόνια και στους δρόμους, δεν έμεναν κάποιοι σαν εμάς. Οι ζωές τους δεν ήταν ακριβώς ζωές, γιατί δεν ήταν όμοιες με τις δικές μας.

Μέχρι στιγμής, οι δολοφονημένοι άμαχοι από τις βόμβες των Σιωνιστών είναι 579, ενώ οι εκτοπισμένοι, που πιθανώς θα βρουν τα σπίτια τους συντρίμμια, αν καταφέρουν να επιστρέψουν, έχουν φτάσει τους 759.000.

Αλλά οι νοικοκυραίοι στην Ελλάδα ξέρουν ότι η Βηρυτός κείται μακράν. Αυτό που (ξανά) συμβαίνει εκεί δεν μπορεί να συμβεί στις δικές τους ζωές, δεν μπορεί να συμβεί στα δικά τους παιδιά, στα δικά τους σπίτια, στις δικές τους γειτονιές.

Ή μήπως μπορεί;