Browsed by
Ετικέτα: χρόνος

Δραπέτες

Δραπέτες

 

Θέλησε να ξοδευτεί με τον δικό του ρυθμό/ Από παιδί μισούσε τα ρολόγια./ Προτιμούσε να μετρά τις στιγμές με την αναπνοή του/ Ήταν καλύτερα έτσι/ Κι όταν οι καταστάσεις τον στρίμωχναν άγρια/ επέστρεφε στη γέρικη μουριά/ Εκείνη στον θλιβερό ακάλυπτο/ Τα δέντρα δεν μιλούν/ μα νιώθουν τα πάντα/ Επέμενε πως το σώμα της είχε καταπιεί τα κάγκελα/ Τα χώνεψε για τα καλά/ Σίδερο σκουριά και χλωροφύλλη αγκαλιασμένα/ Κι αντίο φυλακή/ Μια στιγμιαία νίκη της ζωής/ Πριν το σπασμένο σώμα ρίξει αυλαία/ Ο θρύλος λέει πως δεν έγιναν οι πρέπουσες τελετές/ Καμιά κηδεία/ Τα κομμάτια σάπιζαν άθαφτα στην άσφαλτο/ Κάτι παιδιά μόνο χάραξαν επάνω τους κατάδεσμους/ Σε αρχαίες νεκρές γλώσσες/ Για να μην τους ξορκίσει κανείς/ Αυτός έλειπε/ Μόνο τα πουλιά την έκλαψαν/ Κι ας έμειναν άστεγα/ Διασώθηκαν μόνο κάτι σκόρπιες εικόνες/ Που με το μέτρημα των αναπνοών θόλωναν μέσα του/ Τις ξέβραζε με κάθε εφιάλτη/ Τότε στις κόγχες του βλάσταιναν και πάλι τα κλαδιά της/ Και η σκιά τους πρόσφερε πυρετική θαλπωρή στους λίγους επιζώντες/ Δεν ξεκουραζόταν ποτέ/ Έκανε υπομονή για τον Μεγάλο Ύπνο/ Κι όσο αυτός αργούσε/ έπρεπε κάπως να ξοδευτεί/ Άλλοτε έτρεχε σα φωτόνιο κι άλλοτε έμενε αδρανής σα ψόφια μύγα/ Περφεξιονισμού και Απραξίας γωνία, μόνιμος κάτοικος/ Αυτό τον έκανε αθεράπευτα συναισθηματικό/ Με έναν άσχημο τρόπο/ αποκλειστικά ιδιόκτητο/ Κάποτε ο δάσκαλος τούς μίλησε για τα νεκροτομεία/ Οι περιγραφές του με κάθε λεπτομέρεια/ Δεν τσιγκουνεύτηκε λέξη/ Ήταν όλοι τους στο προαύλιο/ Μάης γλυκός/ Το άρωμα από τις πασχαλιές σκαρφάλωνε ανεμπόδιστα μέσα τους/ Ένιωσε ερωτευμένος με τα πάντα/ Τα κορίτσια ας περίμεναν τη σειρά τους/ Και τότε είδε όλη την αλήθεια/ Είδε τις πασχαλιές να ξεκορμίζουν μέσα από τα σωθικά των πεθαμένων/ Να ξεπηδούν από ανοιγμένα μπλαβιά στόματα/ Ανθοί και αίμα να σμίγουν με τρυφερότητα/ Αδέξια και αθώα/ Φτιάχνοντας συμπλέγματα από θάνατο και ζωή/ Ο ήλιος τού χάιδεψε άγρια το σβέρκο/ Κι αυτό κάπως τον συνέφερε από τη ζάλη/ Το ήξερε ήδη/ Οι στιγμές είναι τα πάντα/ Τα χρόνια όμως κρεμάλα/ Μια τρίαινα από φουσκωμένες φλέβες/ άραζε μόνιμα στο μέτωπο του/ Όταν συγκεντρωνόταν πολύ/ μπορούσε να ακούσει το αίμα του να φέρνει βόλτες μέσα τους/ «Θα κάνουν μπαμ κάποια μέρα να το ξέρεις.
Περισσότερα... “Δραπέτες”
Στο όνομα της Ζωής

Στο όνομα της Ζωής

Σε ορισμένες ιθαγενείς φυλές της Κεντρικής Καλιφόρνια, ο πόνος αντιμετωπιζόταν ως φορέας δύναμης των σαμάνων- θεραπευτών. Η οδύνη διέθετε δική της προσωπικότητα κι εκδηλωνόταν με διάφορες μορφές, χωρίς ωστόσο να προσωποποιείται ως άνθρωπος. Οι πόνοι φέρουν ψυχή και είναι σεβαστοί γι’ αυτό.… Περισσότερα... “Στο όνομα της Ζωής”

Εύδαιμον το 2020!

Εύδαιμον το 2020!

Με την ευχή αυτό το έτος και κάθε έτος να είναι ο καιρός που ο καθένας μας θα αντικρίσει τον ευδαίμονα εαυτό του και θα αντιληφθεί την Ενότητα που μας εμπεριέχει και εμπεριέχουμε,

παραθέτουμε το Τρίτο Σονέτο του Giordano Bruno:

 

Ποιος μου ‘δωσε φτερά, ποιος μου ζεσταίνει την καρδιά;

Ποιος δεν μ’ αφήνει να φοβάμαι την τύχη ή τον θάνατο;

Ποιος έσπασε τις αλυσίδες κι αυτές εδώ τις πόρτες

απ όπου λίγοι μονάχα κατάφεραν να βγουν;

 

Οι αιώνες, οι χρονιές, οι μήνες, οι μέρες και οι ώρες

όπλα και θυγατέρες του καιρού, και εκείνη η αυλή

που μέσα της ο σίδηρος και το διαμάντι τη δύναμή τους χάνουν

απ’ τη δική τους τη μανία με προστάτεψαν

 

Έτσι με σίγουρα φτερά στον άνεμο πετάω

χωρίς φόβο πάνω σε κρύσταλλα και σε γυαλιά να πέσω πάνω

τα ουράνια σκίζω και στο άπειρο ορμάω

 

Κι ενώ σε άλλες σφαίρες από τη δική μου πέφτω

και απ’ το αιθέριο πεδίο πιο βαθιά τρυπάω

αυτό που οι άλλοι βλέπουνε από μακριά, εγώ πίσω μου αφήνω.Περισσότερα... “Εύδαιμον το 2020!”

Ο χρόνος πάλι χρόνος γίνεται

Ο χρόνος πάλι χρόνος γίνεται

Αἰὼν παῖς ἐστι παίζων, πεσσεύων⸱ παιδὸς ἡ βασιληίη

Ηράκλειτος, απόσπασμα Νο 52.

 

large

Καθώς ο χρόνος διαδέχεται τον χρόνο σαν παιδί που παίζει, ευχόμαστε οι απολογισμοί να μην καταλήγουν σε υπεκφυγές, αλλά να δίνουν κίνηση για πράξη, που δεν άγεται και φέρεται από κάθε λογής εντυπώσεις.… Περισσότερα... “Ο χρόνος πάλι χρόνος γίνεται”