Η ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ – Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ

Αναδημοσιεύουμε εδώ το κείμενο της «συνέλευσης ενάντια στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης», επειδή βρίσκουμε ότι εκφράζει ξεκάθαρη στάση ενάντια στην κοινοβουλευτική δικτατορία που μας έχει επιβληθεί. Σε αυτό το καθεστώς, όπου η βιοπολιτική επιβάλλει τους δικούς της όρους «ελευθερίας», δεν χωρούν αμφιβολίες, οι οποίες θα είναι υπεύθυνες για μη αναστρέψιμες καταστροφές στο άμεσο μέλλον.
Λέγεται πως η πρόοδος είναι μονόδρομος. Ότι ο χρόνος τρέχει μόνον προς τα εμπρός και όσο πιο υψηλές και ριζοσπαστικές είναι οι ταχύτητες της εξέλιξης, τόσο το καλύτερο για όλους μας. Έχει, επίσης, καθιερωθεί ως αναντίρρητη «αλήθεια» πως πρέπει συγκεκριμένα γεγονότα να τοποθετούνται στον αυστηρά γραμμικό άξονα της μέτρησης του χρόνου, ως απόλυτα «σημεία αναφοράς»: από κτίσεως Ρώμης, από κτίσεως Κόσμου κ.ο.κ.… 
Κι ένα νεκρό δέντρο αφήνει την σκιά του. Αυτοί όμως που έκαψαν τα πάντα βλέπουν μόνο σκιές. Κι αυτές οι σκιές είναι χειρότερο που μένουν. Καλύτερα να μην είχε μείνει τίποτα. Αυτές οι σκιές κινούνται και σε κυνηγούν σα φαντάσματα με το πρώτο αναιμικό αεράκι.…
Ο Φραγκίσκος Ντονζελώ, Γάλλος στρατηγός και διοικητής των Ιόνιων νησιών επί Ναπολέοντα, διασώζει στα απομνημονεύματά του τον παρακάτω διάλογο μεταξύ του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και ενός από τους ανιψιούς του Αλή Φαρμάκη (Αλβανός αγάς στο Μοναστηράκι της Γορτυνίας και αδελφοποιτός του Κολοκοτρώνη):