Τελικά ποιός κέρδισε;
Ετελείωσε και αυτό το εκλογικό πανηγύρι «με νίκες και θριάμβους» της δημοκρατίας, αυτής της γερασμένης αγελάδας που την έχουν αναδείξει οι κρατούντες σαν ιερή παρ’ ότι η δυσοσμία που αναδίδει δεν της προσδίδει κανενός είδους ιερότητα.
Αυτό το μέγα ψεύδος είναι που επιτρέπει στους πολιτικούς διαχειριστές των υποθέσεων της εξουσίας και της ευρύτερης κυριαρχίας να εναλλάσσονται και να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις ενώ τα δεσμά (αόρατα και ορατά) συνεχώς αυξάνονται για το πλήθος των «πολιτών» (αυτή είναι η ανασκευασμένη ονομασία που χρησιμοποιείται για όσους βρίσκονται υπό το καθεστώς της εκσυγχρονισμένης δουλείας).
Τα συχαρίκια του για την κύρωση και υλοποίηση της συμφωνίας των Πρεσπών απέστειλε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με επιστολή του προς τον πρωθυπουργό της Βαρδαρίας Ζόραν Ζάεφ, καθώς και τον τρισμέγιστο κομμουνιστή ηγέτη Αλέξη Τσίπρα.
Την επαύριο του ογκώδους συλλαλητηρίου του περασμένου Ιούνη, ο τότε υπουργός εξωτερικών Κοτζιάς είπε ούτε λίγο ούτε πολύ πως «αυτοί που δεν κατέβηκαν ήταν περισσότεροι». Και έσπευσε να δηλώσει συνειδησιακά ήσυχος, εφόσον, βάσει της παραπάνω «συλλογιστικής», εκπροσωπεί την πλειοψηφία, την οποία βέβαια με αυθαίρετο τρόπο χρωμάτισε όπως τον βόλευε.… 
Βιώνουμε μία εποχή αποκαλύψεων, που γίνονται ξεκάθαρες ακόμη και στους πλέον ανυποψίαστους.
«Όλες οι χώρες της Βαλκανικής πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα της συνεργασίας, όλες οι χώρες της Βαλκανικής να βασίσουν το όραμά τους για την ένταξη στην ΕΕ στην ανάγκη συμμόρφωσης με το ευρωπαϊκό κεκτημένο άρα ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, ο σεβασμός των μειονοτικών δικαιωμάτων καθώς και η διασφάλιση του κράτους δικαίου είναι απαράβατα κριτήρια για ένταξη στην ΕΕ», δήλωσε με αποφασιστικότητα ο Αλέξης Τσίπρας για να τρομάξει την Αλβανική κυβέρνηση, που …τόλμησε πρόσφατα να κρατικοποιήσει τις περιουσίες μέρους της ελληνικής μειονότητας στη Χιμάρα.… 
Ναι, ένας θάνατος για τους πολλούς εφευρέθηκε εδώ, που καυχιέται πως είναι ζωή: αληθινά, μια εγκάρδια υπηρεσία στους κήρυκες του θανάτου!
Φαίνεται ότι οι τελευταίες εξελίξεις στον ελλαδικό χώρο, πέραν των άλλων, εμπνέουν και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Απ’ τη μια βλέπουμε τον Αλέξη εν είδει μίγματος μεξικάνικης street art, νεοπαγανισμού και χριστιανισμού, ζωγραφισμένου έξωθεν σχολικής μονάδας- εκλογικού κέντρου, με υπερυψωμένα τα χέρια να ευλογεί το πολυπόθητο «ΟΧΙ».…