Για σένα πόσο μακριά είναι η γραμμή;
Το πείραμα κοινωνικής συμμόρφωσης του Asch θεωρείται κλασσικό. Ίσως κάποιοι σήμερα δεν το θυμούνται. Όμως, είναι πολύ σημαντικό, για να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί και η παρούσα κατάσταση.
Στο πείραμα αυτό, λοιπόν, εξετάζεται το πώς αντιδρούν τα άτομα υπό κοινωνική πίεση. Μάλιστα, η επιλογή του όρου «άτομο» από την πλευρά μας δεν είναι τυχαία.… Περισσότερα...

Λέγεται πως η πρόοδος είναι μονόδρομος. Ότι ο χρόνος τρέχει μόνον προς τα εμπρός και όσο πιο υψηλές και ριζοσπαστικές είναι οι ταχύτητες της εξέλιξης, τόσο το καλύτερο για όλους μας. Έχει, επίσης, καθιερωθεί ως αναντίρρητη «αλήθεια» πως πρέπει συγκεκριμένα γεγονότα να τοποθετούνται στον αυστηρά γραμμικό άξονα της μέτρησης του χρόνου, ως απόλυτα «σημεία αναφοράς»: από κτίσεως Ρώμης, από κτίσεως Κόσμου κ.ο.κ.… 
Κι ένα νεκρό δέντρο αφήνει την σκιά του. Αυτοί όμως που έκαψαν τα πάντα βλέπουν μόνο σκιές. Κι αυτές οι σκιές είναι χειρότερο που μένουν. Καλύτερα να μην είχε μείνει τίποτα. Αυτές οι σκιές κινούνται και σε κυνηγούν σα φαντάσματα με το πρώτο αναιμικό αεράκι.…
Ο Φραγκίσκος Ντονζελώ, Γάλλος στρατηγός και διοικητής των Ιόνιων νησιών επί Ναπολέοντα, διασώζει στα απομνημονεύματά του τον παρακάτω διάλογο μεταξύ του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και ενός από τους ανιψιούς του Αλή Φαρμάκη (Αλβανός αγάς στο Μοναστηράκι της Γορτυνίας και αδελφοποιτός του Κολοκοτρώνη):

«Αφού επιμένουν στο νόμο που τόσο προκλητικά μηχανεύτηκαν, οφείλουν να τον εφαρμόσουν, τουλάχιστον αυτόν, και να με ξαναφέρουν στο υπόγειο του Κορυδαλλού, στην ειδική πτέρυγα που έκτισε ο ίδιος ο υπουργός της καταστολής, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, για να θάψει την 17Ν, και όπου πέρασα τα 16 από τα 18 χρόνια που είμαι στη φυλακή».…
Καθώς το αίμα συνεχίζει να ρέει στην Ουκραΐνα (αυτή είναι η ορθή διατύπωση της σλαβονικής αυτή λέξης, αντί της φτιαχτής και άσχετης «Ουκρανία» που παραπέμπει σε… κρανία που δεν υπάρχουν), ωθώντας σε «βολικούς» συνειρμούς αναβίωσης μιας «ψυχροπολεμικής» περιόδου που τελείωσε δύο και πλέον δεκαετίες πριν, καλό είναι να διαπιστώσουμε εάν κάτι τέτοιο όντως ισχύει.…
Το εν λόγω βιβλίο μυθολογικού ενδιαφέροντος περιέχει μια σειρά από ινδιάνικους μύθους προερχόμενους από πολλές και διαφορετικές φυλές ινδιάνων. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, με φανταστικές ιστορίες για την προέλευση του κόσμου από ζώα ή φυτά γενάρχες. Πρόκειται για μια κωδικοποιημένη γνώση και κοσμοαντίληψη, που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά και εμπλουτίζει την σχέση με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς μας κόσμους.…
Ο αγώνας ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό συνεχίζεται αμείωτος. Είναι βέβαιο ότι πέρα από τους σφογκοκωλάριους των Ελίτ, τους κομματικούς, τους πραγματικά βολεμένους από το κράτος, κανείς δεν πιστεύει ότι ο ακραίος έλεγχος -συνοδευόμενος από άπειρη αστυνομική βία, βασανισμούς και εξευτελισμούς- έχει έστω και την παραμικρή σχέση με την «αντιμετώπιση της πανδημίας».…
Οι ιστορίες και η εισαγωγή που ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο του Luther Standing Bear, Ιστορίες των Σιου. Ο Luther Standing Bear (Δεκέμβριος 1868-20 Φεβρουαρίου 1939), που ονομαζόταν και ÓtaKê ή Plenty Kill, γνωστός και ως Matȟό Nαžiŋ, ήταν αρχηγός των Ογκλάλα Λακότα, με την έννοια του ηγέτη, του ανθρώπου της ευθύνης, όπως άλλωστε συνέβαινε και στις περισσότερες φυλές των αυτοχθόνων Ινδιάνων.