Στα μέσα του περασμένου Δεκέμβρη, ένας εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός ένστολων κρατικών μπράβων, προχώρησε στην εκκένωση του κοινωνικού κέντρου Ascatasuna, που βρίσκεται στην περιοχή Μπόργκο Βανκίλια του Τορίνο. Ασφαλώς, τα τελευταία χρόνια, δεν είναι η πρώτη φορά που η κρατική καταστολή στην Ιταλία ενεργοποιείται μέσα από τέτοιες πρακτικές. Άλλωστε, θα ήταν παράδοξο μια κυβέρνηση με ιδεολογικές ρίζες στον φασισμό να λειτουργούσε διαφορετικά, απέναντι στις «αποκλίνουσες συμπεριφορές». Προφανώς, κάθε κυβέρνηση τσακίζει ό,τι πραγματικά την ενοχλεί, αλλά οι ακροδεξιές σίγουρα διαθέτουν κάποια ευχέρεια και «τεχνογνωσία» παραπάνω. Λογικό δεν είναι;

Χιλιάδες αλληλέγγυοι συμμετείχαν στην πορεία, όπου ένα κομμάτι της κινήθηκε εναντίον τον ένοπλων κρατικών υπαλλήλων, που προκαλούσαν ποικιλοτρόπως τους αγωνιζόμενους από την αρχή της συγκέντρωσης. Εκσφενδόνισαν άδεια μπουκάλια και πυρπόλησαν κάδους, ενώ, κυρίως, οι αστυνομία χρησιμοποίησε κανόνια νερού και προχώρησε σ’ αρκετές συλλήψεις.

Έξι εβδομάδες περίπου αργότερα, το Σάββατο 31/1, πραγματοποιήθηκε πορεία είκοσι χιλιάδων (και πλέον) ατόμων, ως διαμαρτυρία για την εκκένωση της κατάληψης, αλλά και την κρατική βία που ακολούθησε.

Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους αγωνιζόμενους, μετέχοντες στην κατάληψη κι αλληλέγγυους σε αυτήν, ήταν εξαιρετικά σφοδρές. Οι ένστολοι μπράβοι του κράτους χρησιμοποίησαν πλαστικές σφαίρες, αύρες με κανόνια νερού, τεθωρακισμένα τροχοφόρα και, εννοείται, έπνιξαν την γειτονιά με δακρυγόνα/ασφυξιογόνα διαφόρων τύπων. Κάτοικοι της γύρω του κοινωνικού κέντρου περιοχής, εμφάνισαν ακόμη και δύσπνοια, όπως ήταν αναμενόμενο. Η νεοφιλελεύθερη-φασίστρια Μελόνι φροντίζει να μην πηγαίνουν χαμένοι οι φόροι τους.

Οι αγωνιζόμενοι, που αντιστάθηκαν με σθένος, απάντησαν με πέτρες, βεγγαλικά  και βόμβες μολότοφ, αμυνόμενοι της κρατικής βίας. Οι προσπάθειες των κατασταλτικών δυνάμεων να τους απωθήσουν, απέβαιναν για ώρες άκαρπες. Αρκετοί από όσους επέλεξαν την σύγκρουση, δεν δίστασαν να βρεθούν ακόμη και σε μάχη σώμα με σώμα με τις δυνάμεις κρατικής βίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν, έγιναν δεκάδες συλλήψεις, ενώ οι τραυματίες έφτασαν τους 103, με τους 24 από αυτούς να είναι έμμισθοι μπράβοι της κυβέρνησης.

Η ανεκδιήγητη θαυμάστρια του Τραμπ, Μελόνι, έδωσε μια άψογη παράσταση θρηνωδίας, επισκεπτόμενη τους τραυματίες πραιτοριανούς της στο νοσοκομείο. Μεταξύ άλλων, χαρακτήρισε τους αγωνιζόμενους ως «εχθρούς τους κράτους» και υποστήριξε πως «οι βίαιες επιθέσεις τους δεν αποτελούν διαμαρτυρία, αλλά στοχεύουν το κράτος». Ασφαλώς, τα λόγια της, που είχαν βέβαια εντελώς διαφορετική πρόθεση, αποτελούν τιμή για όσους συμμετείχαν στις συγκρούσεις. Αλίμονο αν δεν ένιωθαν το Κράτος ως κάτι εχθρικό προς οτιδήποτε δημιουργικό, όμορφο κι ανιδιοτελές υπάρχει στην ανθρώπινη φύση. Το Κράτος είναι μηχανισμός καταπίεσης, χρήσιμος μόνο για όσους πλουτίζουν από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και, δυστυχώς, για όσους εθελόδουλα τους στηρίζουν.

Η φέρελπις βασάλος του τραμπισμού στην Ευρώπη, δήλωσε επίσης ότι «επιτέλους η Δικαιοσύνη πρέπει να κάνει το καθήκον της», ασκώντας και δημόσια πίεση στην δικαστική εξουσία, για την επιβολή εξοντωτικών ποινών σε όσους δεν υποτάσσονται. Κατά τ’ άλλα, στον λεγόμενο Δυτικό Κόσμο, η δικαστική εξουσία (υποτίθεται πως) λειτουργεί ανεξάρτητα. Προφανώς, όχι για όλους – έτσι δεν είναι; Ανέφερε, επίσης, προκαλώντας στομαχική αναστάτωση, πως «στέκεται αναμφισβήτητα αλληλέγγυα(!) σε όσους φορούν στολή και σε όσους παρέχουν πληροφορίες». Κρατική αλληλεγγύη, δηλαδή, σε μπάτσους και ρουφιάνους! Εντάξει, δεν μας κάνει εντύπωση η ουσία των λεγομένων, όσο η χρήση της λέξης «αλληλεγγύη», μέσα σε μια τέτοια φράση. Μαύρο χιούμορ; Ποιος ξέρει.

Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, πως μετέχοντες του κοινωνικού κέντρου που εκκενώθηκε, επιμένουν πως οι διώξεις, η καταστολή και η εκκένωση του κτηρίου, ήρθαν έπειτα από την δημόσια αντίθεση και κριτική τους ενάντια στην γενοκτονία που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, από τον Ισραηλινό στρατό. Το θεωρούμε βέβαιο, αναλογιζόμενοι την στάση του ιταλικού κράτους για το ζήτημα, όπως άλλωστε και του ελλαδικού.

Θερία Ενήμερα