Α π ο λ ύ μ α ν σ η, Μια ποιητική κατάθεση με καθαρτικές ιδιότητες
Να μένεις στην Αλεξάνδρας και να μην ακούς αμάξια το βράδυ
αυτό το βουητό της πόλης να ξεκινά μετά τις πέντε
κυριακή με ήλιο και μασκοφόρους
μυρίζει οινόπνευμα
ο κόσμος στο δρόμο κοιτάζει δεξιά- αριστερά
μην πετύχει κάνα μπάτσο
δυστοπικές συζητήσεις για το καλύτερο αντισηπτικό
ένας επαίτης που απλώνει το χέρι φορώντας μάσκα
μουσικοί του δρόμου με πανιά στα τρομπόνια
μια fenistil πάνω στο τραπέζι
“τι είναι αυτό; τα κουνούπια θα φοβηθούμε πια;”
μια μαυρίλα να ρέει
πηχτή, γυαλιστερή και δύσοσμη
πλημμυρίζει την πόλη
πλημμυρίζει τους ανθρώπους
πλημμυρίζει τα έντομα
ο κόσμος πατάει στη μαυρίλα
τα παιδιά πλατσουρίζουν
τα έντομα πνίγονται
καπότες παντού
σε λίγο θα κυκλοφορούμε μέσα σε γιγάντιες καπότες
χθες το βράδυ μάζεμα στην Καλλιδρομίου
τσιγάρα και joy division
πέτυχα τον Π.,… Περισσότερα...
Είναι αληθές πως για την εποχή της δικτατορίας των συνταγματαρχών υφίσταται σήμερα η εξής ψευδής αντίληψη: ότι η πλειονότητα του «ελληνικού λαού» αντιστάθηκε είτε με παθητικό είτε με ενεργητικό τρόπο˙ αναμφίβολα, είναι κι αυτός ένας από τους πολλούς μύθους της λεγόμενης μεταπολίτευσης.… 
Το διήγημα αυτό γράφτηκε το 2014, όταν όλοι οι σημερινοί κανονισμοί και απαγορεύσεις, που ζούμε αυτή τη στιγμή, φαίνονταν πολύ μακρινοί και αποδίδονταν σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Σήμερα βλέπουμε πώς το παράλογο μεταλλάσσεται εξ ίσου σε νόμο και μάλιστα με την επίφαση του ηθικά σωστού.
Θα μπορούσε ο τίτλος να παρέπεμπε σε μία ταινία ή σε βιογραφία ενός πολεμικού ρομάντζου. Εμείς, όμως έχουμε την θεία τύχη να το βλέπουμε ζωντανά να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, καθημερινά με κεντρικούς ήρωες έναν συντηρητικό επιστήμονα και έναν ευαίσθητο κομάντο, που δίνουν μάχες σ’ έναν πόλεμο με αόρατο εχθρό και μας προστατεύουν όλους διακινδυνεύοντας τη ζωή τους.… 
«Σήμερα, 9 Απριλίου, η κρατούμενη Αζιζέλ Ντενίρογλου πέθανε στο θάλαμό της, αβοήθητη, ενώ αντιμετώπιζε κάποια καρδιολογικά προβλήματα ενώ είχε και υψηλό πυρετό. Όλο το βράδυ εκλιπαρούσε για βοήθεια, είχε πόνους στο στήθος και δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν τη θερμομέτρησαν καν και αγνοούμε τα πραγματικά αίτια του θανάτου της.
Έκανα υπομονή μιας κι ερχόντουσαν γιορτιάρες μέρες, αλλά έχει και η υπομονή τα όρια της. Δεν μίλαγα τόσον καιρό αλλά νισάφι πιά. Το νευρικό μου σύστημα χορδίστηκε όταν άκουσα αυτόν τον καθημερινό ντελάλη των κυβερνητών, τον Σκόρδα, μεγαλοβδομαδιάτικα να δηλώνει με στυλ Πάπα ότι ο κοροναγιός δεν βγήκε από βιολογικά εργαστήρια και ότι προέρχεται από νυχτερίδες, που μπόλιασαν μυρμηγκοφάγο, που μετά τον έριξαν στην αγορά της Μπουχάν και από την μπόχα σκεπάστηκε όλος ο ντουνιάς.… 
Δεν μπορούμε άλλο να ακούμε Σπύρο Παπαδόπουλο, κλείνουμε την πόρτα στον Σπύρο Παπαδόπουλο και βγαίνουμε έξω όσο γρηγορότερα γίνεται και όσο περισσότερο μπορούμε, για να γλυτώσουμε. Δεν είναι εύκολο, το γνωρίζουμε. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, να ’σου ο Σπύρος Παπαδόπουλος, πετάγεσαι τρομαγμένος από την θέση σου για να προλάβεις ν’ αλλάξεις σταθμό.… 
Η διακοπή της χρηματοδότησης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας κατά τη διάρκεια μιας παγκόσμιας κρίσης υγείας είναι τόσο επικίνδυνη όσο ακούγεται. Η εργασία που κάνει καθυστερεί τη διάδοση του COVID-19 και αν αυτή η εργασία διακοπεί, κανένας άλλος οργανισμός δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις 29 Μαρτίου, από τον Dr John Lee, στο περιοδικό Spectator (