Η ηρωική μάνα που εξωθήθηκε από τον βιαστή της στην παιδοκτονία (και τελικώς στην αυτοκτονία) γ’ μέρος

Η ηρωική μάνα που εξωθήθηκε από τον βιαστή της στην παιδοκτονία (και τελικώς στην αυτοκτονία) γ’ μέρος

Μες στα συντρίμμια ολοκληρώνεσαι αλήθεια

iroiki-mana-3Ας πάμε όμως και παρακάτω. Στην Ουκρανία εδώ και καιρό μαίνεται πόλεμος. Η εν πολλοίς ναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας έσφαζε μέχρι πρότινος γυναικόπαιδα ανηλεώς κι εκτόπιζε αδιακρίτως αμάχους πέριξ της εμπόλεμης ζώνης, ως δήθεν «μοχλό πίεσης» προς τους ρώσους/ρωσόφωνους μαχητές, να καταθέσουν τα όπλα. Αλλά, ας μην γελιόμαστε, το περιεχόμενο τούτης της βαρβαρότητας δεν είχε άλλο σκοπό από το να «αναγκάσει» τη Ρωσία σε μια άμεση στρατιωτική εμπλοκή στο εκεί γίγνεσθαι. Φυσικά το σύνολο των δυτικών Μ.Μ.Ε ποιεί την νύσσαν. Ούτε φωνή λοιπόν ούτε ακρόαση. Παράλληλα, στρατεύματα του ΝΑΤΟ μαζεύονται διαρκώς σε όλο το μήκος των Ρωσικών συνόρων. Ασκήσεις διεξάγονται διαρκώς στα θερμά σημεία επαφής Ανατολής – Δύσης. Αμερικανός αξιωματικός «διαρρέει» προς τον τύπο πως «θα υπάρξει κλιμάκωση του πολέμου το καλοκαίρι και θα είμαστε τυχεροί αν δεν είναι πυρηνικός». Το σίγουρο είναι πως η κούρσα των εξοπλισμών – και των πυρηνικών – βρίσκεται προ πολλού σε πλήρη εξέλιξη. Οι ευρωπαίοι κι οι αμερικανοί θεωρητικά ούτε θέλουν να ακούν για Ρωσία, η οποία δια των χειλιών Ομπάμα εντάχθηκε στο «πάνθεον των τρομοκρατών» ως «απειλή» πιο πάνω από την Al Queda και το ISIS. (Αν είναι δυνατόν να ανησυχούν οι Αμερικανοί για το ISIS!)

Οι Ρώσοι από την πλευρά τους ήραν την απαγόρευση πώλησης στο Ιράν του περιλάλητου αντιβαλλιστικού συστήματος  S-300, η οποία καλά κρατούσε από το 2009, έπειτα από «φιλική παραίνεση» του (να ‘χαμε να λέγαμε) πλανητάρχη Ομπάμα στον «τσάρο πασών των Ρωσιών» Βλαδίμηρο ΙΙΙ, του γνωστού οίκου της KGB-FSB. Εις εκ των λαοπρόβλητων σιωνιστών, ο πολύς Νετανιάχου, έσπευσε να καταδικάσει το γεγονός, ομιλώντας έξω φρενών για ρωσικές «πλάτες» στους «κακούς» της περιοχής (τουτέστιν το Ιράν) και πως έχουσι γνώσιν οι φύλακες. Με άλλα λόγια, δηλαδή, οι χασάπηδες του ισραηλινού στρατού, μόνιμου αρχιδερβέναγα της Μέσης Ανατολής. Με την σειρά του, το Ιράν έκανε λόγο για «ξεπέρασμα της κόκκινης γραμμής» από το κράτος των σιωνιστών, έπειτα από την πρόσφατη δολοφονία ιρανού στρατηγού εντός της Συρίας, γεγονός που δοκιμάζει την εύθραυστη «ειρήνη» ανάμεσα στις εν λόγω κρατικές οντότητες. Όσο για το status quo στην Συρία, ούτε λόγος! Εδώ ομιλούμε για την πλέον δύσκολη παρτίδα της γεωπολιτικής σκακιέρας. Ποιος πολεμάει με ποιον; Ποιοι στρατολογούν εδώ και χρόνια κατσαπλιάδες και τους αναβαπτίζουν «μαχητές της ελευθερίας»; Ποια τα σκοπούμενα της «εκτροπής» της Αλ Κάιντα σε «Ισλαμικό Κράτος» από την CIA και τις «ομόσταυλές» της υπηρεσίες; Ευρύ το ζήτημα, άρα ευρεία οφείλει να είναι κι η όποια ανάλυση στο περίπλοκο ζήτημα της, αν μη τι άλλο, μαεστρικά  ενορχηστρωμένης ανθρωποσφαγής. Οψόμεθα λοιπόν.

Η ιστορία μας έχει δείξει πως το προχώρημα της παγκόσμιας και παγκοσμιοποιημένης κυριαρχίας συμβαίνει είτε οι κυρίαρχοι εφαρμόζουν στην πράξη το «ισχύς εν τη ενώσει», είτε το «διαίρει και βασίλευε». Ωστόσο, δεν θα ήταν ψέματα να αναφερθεί πως κάθε φορά που η ελίτ της κυριαρχίας αποφασίζει το κομμάτιασμα των αυτοκρατοριών –που βεβαίως η ίδια πρότερα με θαυμαστό ζήλο έχει δημιουργήσει- η συνέχιση του πολέμου παύει να γίνεται ΜΟΝΟΝ «με άλλα μέσα», αλλά τον πρώτο λόγο πλέον έχουν οι σφαίρες. Και τότε οι μόνοι που την βγάζουν «καθαρή» (εξόν της οικονομικής ελίτ) είναι οι μισθοφόροι και τα κοράκια.

Και μέσα σ’ αυτό το τεχνητό πλαίσιο πόλωσης οι ΣΥΡΙΖΑΙοι κάνουν πάρτυ με τον Πούτιν και τους BRICS στην Πετρούπολη και οι αμερικανοί μόλις και μετά βίας «ψελλίζουν» κάτι; Τεράστιοι…

Οι αμερικανοί διεξάγουν πόλεμο στην Ουκρανία στα ρώσικα σύνορα, παρέα με τους Γερμανούς και τους ντόπιους Ναζιστές κι απλώς κουνάνε το δάχτυλο στους ευρωπαίους «να συμφωνήσουν με την Ελλάδα», ειδάλλως «θα τη χάσουμε και θα πάει στη Ρωσία»;

Ο Καγκεμπίτης στην Πετρούπολη χτυπάει την πλάτη στον Τσίπρα και του λέει «έχεις δίκιο Αλέξη, οι δανειστές έχουν το πρόβλημα»; Ασφαλώς ο Πούτιν γνωρίζει το παιχνίδι κατάκτησης της Ευρώπης από τους τοκογλύφους. Γνωρίζει πως το επόμενο στάδιο είναι τα «κουρέματα». Όταν λέει «δανειστές» δεν εννοεί το ΔΝΤ, ούτε την ευρωπαϊκή ελίτ. Γνωρίζει πως «δανειστές» πλέον είναι κατά πλειοψηφία τα ευρωπαϊκά φορολογικά υποζύγια… Όταν λοιπόν ο Μόσκοβος χτυπά την πλάτη του «αγγελιαφόρου» Αλέξη, άραγε πόσο «αντιαμερικανός» είναι;

Η τράπεζα των BRICS «αντίπαλο δέος» του ΔΝΤ; Των BRICS που δημιούργησε η Goldman Sachs; Η αρχιτράπεζα των «οικονομικών όπλων μαζικής καταστροφής»;

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι πως η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο απ’ ότι δείχνουν οι επί μέρους αντιπαραθέσεις. Οι ασκήσεις του ΝΑΤΟ και οι ρώσικοι πύραυλοι αυτούς που πραγματικά εκβιάζουν είναι ο ευρωπαϊκός χώρος, ο οποίος βρίσκεται στη μέση. Αυτό έκανε και παλαιότερα ο λεγόμενος ψυχρός πόλεμος: κρατούσε τους αμερικανούς «μέσα» τους ρώσους (τότε σοβιετικούς) «έξω» και τους γερμανούς «κάτω». Οι πυρηνικοί πύραυλοι τρομοκρατούν την ευρωπαϊκή ήπειρο εξίσου με τα «πυρηνικά κουρέματα» του Τσίπρα…

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, αν όλα πάνε «καλά» στο επιθυμητό σενάριο της ευρωπαϊκής λεηλασίας, μήπως οι «προστάτες» των εν Ελλάδι εξουσιαζομένων τους στείλουν και πάλι ως λεία στους αγανακτισμένους ευρωπαίους, μπας και χωνέψουν καλύτερα τη δική τους λεηλασία; Με πολύ σκληρότερους όρους για τον κοινωνικό χώρο αυτή τη φορά, ο οποίος θα βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους υποταγής από τις συνέπειες της δεύτερης ήττας του «δεύτερου αντάρτικου»;

Και πάλι, για να μην παρεξηγούμαστε· δεν θεωρούμε «μάταιη» την αντίσταση και τους αγώνες. Μάταιη είναι η «αντίσταση», όταν αλλού σου δείχνουν με το δάχτυλο κι αλλού σε πάνε. Κι από το πάθος σου δεν το καταλαβαίνεις. Μάταιη είναι η «αντίσταση», που διυλίζει την πραγματικότητα μέσα από ιδεολογικά φούμαρα και στερεότυπα. Εν’ τέλει,  μάταιη είναι η «αντίσταση», όταν εντέχνως καθοδηγείται από τα κελεύσματα των εξουσιαστών.

Αλλά ας πάμε και παρακάτω.

Ο ειλικρινής απλός κόσμος της αριστεράς σπανίως αντιλαμβάνεται το πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η ιδεολογία της Νέας Τάξης και στις αριστερές και στις επαναστατικές ιδέες. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν έχει κανένα πρόβλημα μ’ αυτές. Πολλοί Νεοταξίτες θεωρούν εαυτούς αληθινούς επαναστάτες, γνήσια τέκνα του Πλάτωνα και του Διαφωτισμού. Πάνω στο «διαφορετικό» και το «νέο» συνέτριψαν τον παλιό κόσμο, τους παλιούς κυρίαρχους και φτιάχνουν αυτόν που τους αρέσει. Και ναι, όταν θα κυριαρχήσουν ολοκληρωτικά, ασφαλώς άλλοι πόλεμοι δεν θα χρειάζονται πλέον. Και εφόσον οι άνθρωποι στο σύνολό τους δεν θα γίνουν ποτέ «θεοί» ούτε «τέκνα θεών», ένας τρόπος υπάρχει: ο πλήρης έλεγχος από τις «πεφωτισμένες» ελίτ.

Αποδείξεις στο σήμερα; Ετοιμάζεται το περιουσιολόγιο, παράλληλα με την υποχρεωτική επέκταση της χρήσης ηλεκτρονικού χρήματος. Αυτά τα δύο από μόνα τους συνιστούν τον πραγματικό οικονομικό ολοκληρωτισμό, πραγματικό όνειρο των απανταχού τραπεζιτών, γιατί, εφόσον ολοκληρωθούν, υπό τα κελεύσματα της «πάταξης της φοροδιαφυγής», δεν θα μπορεί να κουνηθεί κανείς. Αυτά δεν μπορούσαν να τα επιβάλουν οι λεγόμενοι δεξιοί – που μόνο «δεξιοί» δεν είναι πλέον. Θα σηκώνονταν και οι πέτρες. Η Δαμόκλειος σπάθη του χαρακτηρισμού τους ως «φασιστών» θα ήταν καραμέλα. Τώρα το λέει ο Βαρουφάκης και δεν κουνιέται φύλλο. Δεν δίστασε μάλιστα να πει πως το «πρόσφερε» ως αντάλλαγμα στους ευρωπαίους, για να μην πειραχτούν οι μισθοί και οι συντάξεις. Έτσι δουλεύουν τα πράγματα. Προκειμένου να μην υποστείς το «κακό», θα υποστείς το χειρότερο που εμφανίζεται ως «καλύτερο». Από που κι ως που λοιπόν αντιπαλεύουν τους τραπεζίτες;

Οι τραπεζίτες, οι κάτοχοι δηλαδή του «άυλου κεφαλαίου» δεν έχουν απαραίτητα πρόβλημα με τους λεγόμενους επαναστάτες, εφόσον κι αυτοί συνήθως στρέφονται κατά και των δικών τους εχθρών, που είναι οι πραγματικοί κεφαλαιοκράτες, οι κάτοχοι δηλαδή του «υλικού κεφαλαίου». Μέχρις ότου κατακτήσουν για λογαριασμό τους και το «υλικό» κεφάλαιο, συχνά βρίσκονται ως πειρατές στο άρμα της επανάστασης. Με αυτήν την τακτική, σήμερα πέραν του υλικού κεφαλαίου έχουν γίνει και ιδιοκτήτες της πολιτικής.

Αποδείξεις; Τα όσα είπαμε πριν και κάτι επιπλέον: μία από τις προτάσεις της κυβέρνησης ήταν να «ξεφορτωθούν» τα χρέη στην ΕΚΤ στο Ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης. Ακόμα και τα λίγα δηλαδή χρωστούμενα στην ΕΚΤ να ξεφορτωθούν στα υποζύγια. Όπως επίσης και το «πονηρό» σύνθημα της κρατικοποίησης των τραπεζών, χωρίς βέβαια να σημαίνει πως θα παραμείνουν εσαεί κρατικές. Όταν κρατικοποιείται πλήρως μια προηγουμένως ιδιωτική τράπεζα, επί της ουσίας απαλείφονται δια παντός τα «λάθη» της, εφόσον τα χρεώνεται το κράτος, δηλαδή τα φορολογικά υποζύγια.

Τα πράγματα, λοιπόν, δεν είναι καθόλου όπως φαίνονται. Όσοι, λοιπόν, σχεδιάζουν να ψηφίσουν είτε ΝΑΙ είτε ΟΧΙ, εφόσον τελικά πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα, πράγμα καθόλου σίγουρο ακόμα, αντιλαμβάνονται το πλήρες εύρος των επιλογών τους; Αντιλαμβάνονται πως στην ουσία δεν τους δίνεται επιλογή; Αντιλαμβάνονται σε τι κυριαρχικό παιχνίδι μπλέκονται εκατομμύρια άνθρωποι, καθιστώντας τους ουσιαστικά συνυπεύθυνους υπό τον εκβιασμό της απελπισίας τους;

 

Αναρχική συλλογικότητα Πυργῖται

 

το άρθρο δημοσιεύτηκε στο https://anarchypress.wordpress.com/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ηρωική μάνα που εξωθήθηκε από τον βιαστή της στην παιδοκτονία (και τελικώς στην αυτοκτονία) β’ μέρος

Η ηρωική μάνα που εξωθήθηκε από τον βιαστή της στην παιδοκτονία (και τελικώς στην αυτοκτονία) β’ μέρος

Νυν υπέρ πάντων η Νέα Τάξη

iroiki-mana-b1Στον οικονομικό πόλεμο που εξαπολύθηκε από το 2008, οι ΗΠΑ ήταν οι «στρατηγοί» οι γερμανοί οι «ταγματάρχες», οι ελεγχόμενες ηγεσίες των ευρωπαϊκών κρατών οι «λοχαγοί» και «στρατιώτες» που μάτωναν στην πρώτη γραμμή οι έλληνες. Πόλεμος που αφορά τί; Την εκ νέου κατάκτηση και λεηλασία του συνόλου της ευρωπαϊκής ηπείρου από τις οργανωμένες συμμορίες των μεγαλο-ιδιωτών και της εγκαθίδρυσης ενός νέου κοινωνικού καθεστώτος ελέγχου στα ιδεολογικά πρότυπα της Νέας Τάξης.

Το ελλαδικό κράτος έχει πολεμήσει στην πρώτη γραμμή για την εγκαθίδρυση της Νέας Τάξης σε πανευρωπαϊκή αν όχι σε παγκόσμια κλίμακα. Ο Καραμανλής –για να μην πάμε πιο πίσω- προετοίμασε το έδαφος προ του 2008 με την πρώτη «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών και «αποσύρθηκε». Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον πόλεμο με την τεχνητή κρίση της Leeman Brothers και την έναρξη των «προγραμμάτων διάσωσης» και της «ποσοτικής χαλάρωσης». Ο «yes man» Γιωργάκης μετέφερε τον πόλεμο στην Ευρώπη με τους «τιτανικούς» και τα σχετικά, μετατρέποντας ένα «αεράτο» τραπεζικό χρέος ιδιωτών σε κρατικό και «αποσύρθηκε». Οι γερμανοί ανέλαβαν με την ισχύ τους και με τη σύμφωνη γνώμη των αμερικανών να «εισβάλλουν» στην Ελλάδα, για να την «συνετίσουν» και να μην «κινδυνεύσουν» οι ευρωπαίοι από τους «άχρηστους», εγκαθιστώντας τις λεγόμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Ταυτόχρονα όμως υποχρέωσαν τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να τα ακουμπάνε στο ελλαδικό κράτος, για να πληρώνει τις τράπεζες, μετατρέποντας ένα κρατικό χρέος σε πανευρωπαϊκό. Οι γερμανοί ανέλαβαν το ρόλο του «κακού» στην Ευρώπη για λογαριασμό των ΗΠΑ, οι οποίες δεν φαίνονταν πλέον, αλλά με το αζημίωτο φυσικά.

Άλλωστε οι ΗΠΑ διεξήγαγαν πραγματικό πόλεμο αλλού: Αραβική «άνοιξη»…, Λιβύη…, Μέση Ανατολή και λοιπές ανηλεείς πρόσφατες ανθρωποσφαγές. Η Ελλάδα, για να καθησυχαστούν καταρχήν οι Ευρωπαίοι (που υποχρεώθηκαν από τους Γερμανούς στην πληρωμή), προσφέρθηκε ως πολεμική λεία για λεηλασία στην Ευρώπη ως ηττημένη του πολέμου, λεηλασία που εξασφάλισαν οι μνημονιακές «φιλογερμανικές» κυβερνήσεις. Στο διάστημα των μνημονίων πραγματοποιείται ουσιαστική μεταφορά εξουσιών στους λεγόμενους Ευρωπαϊκούς θεσμούς και θεσμοθετούνται τα ευρωπαϊκά ταμεία (ESM κλπ), που θα συγκεντρώσουν τον προς λεηλασία πλούτο. Ενώ η πρώτη φάση έχει ολοκληρωθεί, οι μνημονιακοί «αποσύρονται». Δεν μπορούν να παίξουν ρόλο στο τελευταίο στάδιο που διανύουμε: τη γενίκευση της λεηλασίας στο σύνολο του Ευρωπαϊκού χώρου, λεηλασία που αυτή τη φορά θα συμβεί με το κούρεμα του χρέους, όπως περιγράψαμε. Η πολεμική ιαχή ακούγεται για δεύτερη φορά και πάλι από το πιόνι, που έχει λόγο να διεκδικεί κουρέματα για το δίκαιο του ζαλισμένου από τις σφαλιάρες λαού του: το ελλαδικό κράτος.

Τώρα όμως το πιόνι έχει το πρόσωπο του επαναστάτη που δεν κάνει εύκολα πίσω. Θα διεκδικήσει το κούρεμα και θα το πάρει, καλύπτοντας τα συμφέροντα ενός ισχυρού μέρους της κυριαρχίας πίσω από το δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων. Και όταν δεν το παίρνει (ενώ έχει συμφωνήσει σε μια σειρά σκληρών αντικοινωνικών μέτρων), θα βάλει το «λαό» να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του και να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά: Δημοψήφισμα. (αμεσο)Δημοκρατικά πράγματα… Οι Γερμανοί πλέον είναι οι «καλοί» στην Ευρώπη… Είναι αυτοί που «προστατεύουν» το βιός των Ευρωπαίων και όχι αυτοί που εξαρχής έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να διαρπαγεί… Το προστατεύουν από τους «άφρονες», που στην απελπισία τους θέλουν να φέρουν και τους υπόλοιπους στην ίδια θέση με τους εαυτούς τους… Ποια τιμωρία άραγε αξίζει σ’ αυτούς τους «αχάριστους»;

Η σχέση «αγάπης και μίσους» του ελλαδικού και του γερμανικού κράτους, εποπτευόμενα βεβαίως και τα δύο από τις ΗΠΑ, και το μεταξύ τους θέατρο της διαπραγμάτευσης παγιδεύει 500 εκατομμύρια ευρωπαίων υπηκόων στο σχέδιο λεηλασίας και καθυπόταξης των παγκοσμιοποιημένων υπέρ-κρατικών συμμοριών. Έχει σημασία η διαπραγμάτευση, αλλά όχι γι’ αυτό που φαίνεται. Εδώ πρέπει να καλυφθούν εγκλήματα τρομερά. Πρέπει να γίνει «ξέπλυμα» κάποιων και «μαύρισμα» κάποιων άλλων. Πρέπει στην Ιστορία να καταγραφεί ο «φταίχτης» του πολέμου. Για την Β’ Παγκόσμια Ανθρωποσφαγή έφταιγε μόνον ο Χίτλερ… Ουδείς άλλος. Ουδόλως εγκλημάτησαν όλοι αυτοί που γνώριζαν και γνωρίζουν πώς να κρύβονται. Πρέπει να πεισθούν οι ευρωπαϊκοί λαοί για το ποιος τους καταβαράθρωσε μ’ αυτήν την παράσταση τρόμου, γιατί, όταν θα έρθουν στην αντίστοιχη επιθυμητή θέση φτωχοποίησης, οι ηγεσίες τους θα πρέπει κάποιον να «δείχνουν», ώστε να διατηρούν τον έλεγχο. Βάσει του τι θα γράψουν οι νικητές στην Ιστορία και το στερεότυπο που θα δημιουργηθεί θα δρομολογηθεί ο έλεγχος της Ευρώπης για τα επόμενα 50 χρόνια τουλάχιστον. Ο φταίχτης δεν θα είναι η παγκοσμιοποιημένη συμμορία και οι υψηλόβαθμοι ή χαμηλόβαθμοι υπάλληλοί τους (…FED, ECB,  Γιούνγκερ,  Μέρκελ, Ομπάμα, Παπανδρέου…, ο κατάλογος είναι ατελείωτος). Ο φταίχτης θα είναι οι «κακοί έλληνες», που την τελευταία στιγμή  «το έκαναν Κούγκι».

Κάπως έτσι θα πραγματοποιηθεί το «ξέπλυμα» των προηγούμενων «δωσίλογων». Ένα έγκλημα «καθαγιάζεται» από ένα άλλο πολύ μεγαλύτερο. Οι δωσίλογοι της Κατοχής κυριολεκτικά σώθηκαν με τον εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε. Ήταν τέτοια τα εγκλήματα ένθεν κι ένθεν επί Εμφυλίου, ώστε τα αντίστοιχα της Κατοχής «ξεχάστηκαν» και κάποιοι μπορούσαν πλέον να  παριστάνουν τους «πατριώτες» σε μια κοινωνική συνθήκη καταστροφής, υποταγής, μετανάστευσης κι ερήμωσης της υπαίθρου… Τότε χτίστηκε η Ελλάδα του σήμερα. Κάποιοι σαν τον γέρο Καραμανλή ας πούμε…. Σαν τον γέρο Παπανδρέου… Σαν τον γέρο Έβερτ… Σαν τον γέρο Αγγελόπουλο… Σαν τον Μητσοτάκη… Όλοι αυτοί χρωστάνε χάρη στον Ζαχαριάδη. Όλοι τους κατάλευκοι και καθαροί πλέον πάνω σε πτώματα είτε πραγματικά είτε ψυχικά και ηθικά. Πτώματα που 40 χρόνια μετά συζητούσαν για το πόσο κορόιδα πιάστηκαν… Με τον χαμό που θα δημιουργηθεί στην Ευρώπη κι εσωτερικά ο Τσίπρας δεν θα επιβιώσει για πολύ. Η παλιννόστηση των προηγούμενων μισητών μνημονιακών θα γίνει μετά βαϊων και κλάδων, μόνο που δεν θα φαντάζουν πλέον και τόσο… δωσίλογοι. Μάλλον κάτι σαν «πατριώτες»… Το όπλο «παρά πόδα» σύντροφοι. ΕΑΜ ΕΛΑΣ Μελιγαλάς…

Η συμφωνία στην «διαπραγμάτευση» δεν έγινε, γιατί δεν την ήθελε κανείς. Ούτε ο Τσίπρας, ούτε οι γερμανοί, ούτε βεβαίως το ΔΝΤ και οι αμερικανοί. Απλώς όλοι έπρεπε να παριστάνουν πως την επιζητούν, αλλά κάθε τόσο να την τορπιλίζουν με «διαφορές» της πλάκας ή με επιπλέον απαιτήσεις, που οι «απέναντι» (είτε οι μεν είτε οι δε) δεν θα δέχονταν. Το θέμα ήταν ποιος θα χρεωνόταν πρώτος το «απονενοημένο». Ποιος θα είναι ο «μαύρος» και ποιος ο «άσπρος» στις επόμενες εξελίξεις που θα δρομολογηθούν. Η καταγραφή της ιστορίας που λέγαμε… Οι αριστεροδέξιοι πανηγυρίζουν αλλά οι άλλοι τούς έχουν εκεί ακριβώς που θέλουν. Δυστυχώς, μαζί με αυτούς, και τους κατοίκους αυτής της ηπείρου.

Τώρα, όσον αφορά το τι μέλλει γενέσθαι στο ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό, αν συμβούν όλα τα παραπάνω, ουδείς μπορεί με ακρίβεια να γνωρίζει. Πάντως δεν θα ήταν παρακινδυνευμένο να θεωρήσουμε την άνοδο της ακροδεξιάς δεδομένη. Μπορεί να φανταστεί κανείς τους υπηκόους του εύρωστου βορρά να χάνουν μέρα με την μέρα τα «κεκτημένα» τους στην υλική ευμάρεια, δίχως αυτό να το συνοδεύσει θυμός, μνησικακία για το διαφορετικό που (πάντα) «φταίει για όλα»; Δεν θα αποζητηθεί κάποιο εξιλαστήριο θύμα, κατά κανόνα από τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα των εξουσιαζομένων (μετανάστες, πρόσφυγες), να γίνει ο πυγμαχικός σάκος προς εκτόνωση των νεόφτωχων μαζών; Το ελλαδικό παράδειγμα με την ραγδαία άνοδο της Χρυσής Αυγής τη δε υστεραία των μνημονίων και της οικονομικής και ψυχικής αφαίμαξης των εδώ εξουσιαζομένων είναι χαρακτηριστικό. Αν αναλογιστούμε τώρα, το πέραν αμφισβητήσεως δεδομένο, πως οι κοινωνίες του βορρά έχουν ιστορικά να επιδείξουν σαφώς εντονότερη «ανοχή», ακόμη κι έλξη σε τέτοιου είδους πολιτικές από ό,τι η ελλαδική κοινωνία, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως οι ακροδεξιές κορώνες θα βρουν ουκ ολίγα ευήκοα ώτα.

Εξάλλου, ως γνωστόν η Λε Παιν καλπάζει ήδη στην Γαλλία και τα ποσοστά των φασίζοντων/φασιστικών κομμάτων σε Αυστρία, Ελβετία και σκανδιναβικά κράτη ανεβαίνουν σταθερά. Φυσικά ακόμη κι αυτό, ως το πλέον λογικό επακόλουθο μιας ευρωπαϊκής οικονομικής καταστροφής, έχει ήδη προβλεφτεί από τους «κόνδορες» της Νέας Τάξης Πραγμάτων κι αποτελεί τμήμα του όλου σχεδιασμού. Στην πολιτική, όταν την σκυτάλη παίρνουν οι λεγόμενοι «ακραίοι», τότε λαμβάνει σχεδόν πάντοτε σάρκα κι οστά η γνωστή ρήση του Ηράκλειτου «πόλεμος πατήρ πάντων» και μια (ξανά)ισοπεδωμένη από τις οβίδες (πλέον) Ευρώπη, θα χει απείρως περισσότερη ανάγκη τα πέτσινα δολάρια της FED, για να ανοικοδομηθεί. Ψέμματα; Μιλάμε δηλαδή ξεκάθαρα για μια άρτια οργανωμένη και σκηνοθετημένη πολιτική παράσταση, όπου τα ντόμινο της κυριαρχίας θα σπρώχνουν το ένα το άλλο, ενώ φαινομενικά η κατάσταση θα παρουσιάζεται ως μια σειρά «τυχαίων» κι «αχαρτογράφητων» γεγονότων. Μια πολιτική παράσταση, ωστόσο, που έχει εκ των προτέρων κατατμηθεί σε αμέτρητες εγχώριες οπερέτες έτσι, ώστε, ακόμη κι αν κάποιος δείχνει στους εξουσιαζόμενους το προφανές «φεγγάρι», εννέα στις δέκα αυτοί να καλοκοιτάζουν το «δάχτυλο».

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν επιζητούμε καμιά συμφωνία. Προσπαθούμε να συμβάλλουμε στην κατανόηση των τεκταινόμενων, γιατί –έχουμε ξαναπεί- προϋπόθεση οποιασδήποτε συνολικά απελευθερωτικής κίνησης είναι η διάλυση των ψευδών που έχουν συσσωρευθεί στον κοινωνικό χώρο, με κύριο όχημα το δίπολο της μνημονιακής κι αντιμνημονιακής ψευδοσύγκρουσης.

Για τους δύσπιστους, είχαμε επίσης θέσει το κριτήριο εκείνο το οποίο θα έκανε ευδιάκριτες τις πραγματικές προθέσεις των κυβερνώντων. Το αν, δηλαδή, θα αποφάσιζαν να εκθέσουν με ουσιαστικό τρόπο τους υπαλλήλους των μεγάλων αφεντικών που δρομολόγησαν τις εξελίξεις γύρω από το χρέος. Το αν θα κρεμούσαν από τα μανταλάκια κάτι τύπους σαν τον Προβόπουλο… Σαν τον Στουρνάρα… Σαν τον Χριστοδούλου του ΟΔΔΗΧ… Σαν τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ… Σαν τον Γιωργάκη Παπανδρέου… Σαν τον Παπακωνσταντίνου… Αυτούς δηλαδή που, όντας «κρεμασμένοι», θα μπορούσαν να εκθέσουν τα αφεντικά τους και στις δυο όχθες του Ατλαντικού, στοιχειοθετώντας νομικά ένα έγκλημα. Εάν θα δημιουργούσαν δηλαδή μια στέρεη νομική βάση για να εξηγήσουν –όχι στην ΕΕ αλλά στους κατοίκους του Ευρωπαϊκού χώρου- το ποιοι πραγματικά τους λεηλάτησαν και από ποιους πρέπει να ζητήσουν το λογαριασμό. Τότε δεν θα είχαν καμία ανάγκη «διαπραγματεύσεων».  Είχαμε πει πως «Όσο άνοιξε ο χιλιοσυζητημένος τα τελευταία 40 χρόνια «φάκελλος της Κύπρου», άλλο τόσο θα ανοίξει -επί της ουσίας και όχι στη βάση αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων- και ο «φάκελλος του χρέους».

Μήπως μας διέψευσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου με την επιτροπή για το χρέος; Καθόλου, εφόσον, έτσι όπως κινήθηκε η ιστορία, ήταν μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Το αποτέλεσμα ήταν ένα κείμενο που, αν και περιείχε κάποιες νύξεις, δεν ευσταθούσε με τίποτα νομικά. Κι αντί να βρει το δρόμο του προς τα ντόπια και διεθνή δικαστήρια… βρήκε το δρόμο του προς τον «Πάκη» ο οποίος φανταζόμαστε τι το έκανε.

Εν ολίγοις, το ερώτημα που προκύπτει προς τον κάθε ενδιαφερόμενο είναι το εξής: Είναι δυνατόν ο Τσίπρας να έχει το σθένος να τα βάζει με όλους τους Ευρωπαίους και να «ανέχεται» στο «σπίτι του» κάτι υπαλλήλους σαν τον Γεωργίου; Είναι δυνατόν να στέκεται απέναντι σε «θεούς και δαίμονες» και ο μη έχων τυπικά ασυλία πλέον Γιωργάκης  να κυκλοφορεί ελεύθερος; Είναι δυνατόν να «απειλεί» ο Τσίπρας το Γερμανικό θηρίο και να δουλεύει ο Στουρνάρας τη Ζωή, «κωλυόμενος» να παρουσιαστεί στη βουλή να καταθέσει; Όταν δεν μπορείς ούτε τους υπαλλήλους να αγγίξεις, πώς γίνεται και «ακουμπάς» τα θηρία;

Αυτό προς επίρρωση των ισχυρισμών μας. Οι αμερικάνικες πλάτες και η δήθεν «γερμανική αδιαλλαξία» είναι μέχρι του να γίνεται το επιθυμητό «μπάχαλο» στην Ευρώπη. Ο στόχος είναι με τη «διαπραγμάτευση» να υποδουλωθούν οι κάτοικοι της ηπείρου με τον τρόπο που περιγράψαμε και όχι να καταστραφούν τα σχέδια της ευρωπαϊκής ελίτ, κομμάτι της οποίας αποτελεί και η ελλαδική ελίτ. Όσο, δε, για τον Στουρνάρα, στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης κυριαρχίας, θεωρείται ανώτερος ιεραρχικά από τον Τσίπρα. Οπότε δικαιούται να «κωλύεται»…

 

Αναρχική συλλογικότητα Πυργῖται

 

(συνεχίζεται στο γ’ μέρος)

 

 

το άρθρο δημοσιεύτηκε στο https://anarchypress.wordpress.com/

 

 

 

Η ηρωική μάνα που εξωθήθηκε από τον βιαστή της στην παιδοκτονία (και τελικώς στην αυτοκτονία) α’ μέρος

Η ηρωική μάνα που εξωθήθηκε από τον βιαστή της στην παιδοκτονία (και τελικώς στην αυτοκτονία) α’ μέρος

Τη ζωή μας δεν την κανόνιζαν οι νόμοι, αλλά τα κέφια των δυνατών. Τα κέφια όμως των ανθρώπων εκείνων ήταν πιο προβλέψιμα από τους νόμους. Γιατί και τους νόμους σήμερα κάποιων τα κέφια τους κανονίζουν. Διότι οι νόμοι δεν ισχύουν όπως είναι γραμμένοι. Τους νόμους κάποιοι τους ερμηνεύουν.

Joseph Roth, Η ομολογία ενός δολοφόνου μέσα σε είκοσι λεπτά.

 

Το έργο που δε θέλουμε να ξαναδούμε

iroiki-mana-1Κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι το σενάριο μιας ελληνικής ταινίας, που θα διέθετε όλα τα στοιχεία ενός σουρεαλιστικού δράματος. Όμως, όπως έχει ειπωθεί σε ταινία του Καλογερόπουλου, «η ζωή είναι πιο πουτάνα από το θέατρο».

Η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος είναι η τελευταία(;) ελεεινή πράξη του ελεεινού θεάτρου της «διαπραγμάτευσης» που παρακολουθούμε τους τελευταίους μήνες. Δυστυχώς, η κορύφωση θα αργήσει ακόμη –όχι, δεν είμαστε ακόμη εκεί– δίχως, μέχρι στιγμής, να έχουμε βάσιμες ελπίδες για Νέμεση.

Σε κείμενο της Διαδρομής Ελευθερίας (V for Venceremos) είχαμε τοποθετηθεί στο τέλος ως εξής:

Ο νέος πρωθυπουργός επέλεξε ως πρώτη ενέργεια του τη σημειολογία του να επισκεφθεί τον τόπο εκτέλεσης της Καισαριανής. Εμείς θα του υπενθυμίσουμε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Δεν είναι άδικο να του το υπενθυμίσουμε, στο ίδιο Σταλινικό φυτώριο του ΚΚΕ έχουν ανδρωθεί όλοι τους. Σε καιρό πολέμου ζούμε και τώρα, ενός πολέμου που διεξάγεται όπως και τότε από τους ίδιους ακριβώς πρωταγωνιστές, με τις ίδιες ακριβώς προδιαγραφές αλλά με διαφορετικά μέσα. Τη συμφωνία που προέκυψε μετά τα Δεκεμβριανά όταν το ΚΚΕ έχοντας κάνει τα πάντα για να «ηττηθεί» στη μάχη της Αθήνας, στη συνέχεια αποδέχτηκε με τη συμφωνία την μεταπολεμική διευθέτηση στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα «έκλεινε το μάτι» στους απλούς αγωνιστές να έχουν το «όπλο παρά πόδα», επειδή «ο αγώνας συνεχίζεται». Θα του υπενθυμίσουμε πως αυτό που πραγματικά «ξέπλυνε» τους δωσίλογους της Κατοχής από τα εγκλήματά τους ήταν ο εμφύλιος πόλεμος που επακολούθησε. Τους «ξέπλυνε» τόσο καλά ώστε εάν δεν υπήρχαν οι δήθεν «εχθροί» τους του ΚΚΕ θα έπρεπε να τους εφεύρουν.

Η τοποθέτηση αυτή είναι περισσότερο επίκαιρη από τότε και θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε το γιατί. Αναγκαστικά θα επαναλάβουμε κάποιες διαπιστώσεις παλαιότερων κειμένων, για να μην ξεχνάμε το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται ο πόλεμος – όσο και τους αληθινούς πρωταγωνιστές του. Πλαίσιο που έχει ξεχαστεί μέσα στη λήθη, τη σύγχυση και την έξαρση αδρεναλίνης που επιβάλλουν οι πιρουέτες των θεατρίνων, σε μια παράσταση που δεν γίνεται μόνο για το «εσωτερικό μέτωπο» του ελλαδικού χώρου. Κατά κύριο λόγο γίνεται για το σύνολο του ευρωπαϊκού χώρου, που ΚΑΙ με την αποφασιστική συμβολή ΚΑΙ των τελευταίων κυβερνώντων προορίζεται να ακολουθήσει τη μνημονιακή τύχη των εξουσιαζόμενων του ελλαδικού χώρου, όσο κι αν αυτό δεν φαίνεται ακόμα καθαρά. Οφείλουμε να περιγράψουμε το πώς ακριβώς θα συμβεί αυτό, για να διαφανεί (για άλλη μια φορά ιστορικά) πώς πίσω από τις εθνικοαριστερές αγωνιστικές πομφόλυγες κάτι διαφορετικό συμβαίνει.

Κατ’ αρχάς, για ποιο λόγο τερματίστηκε η «διαπραγμάτευση»; Πού ακριβώς βρισκόταν η κολοσσιαία διαφορά των μεν από τους δε; Οκτώ δις μέτρα πρότεινε ο Τσίπρας από μόνος του, 11 – 12 δις τα έφτασαν οι «απέναντι» και, λίγο πριν προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, οι διαφορές είχαν σχεδόν εξανεμιστεί με τους ευρωπαίους να ενσωματώνουν προτάσεις της κυβέρνησης. Ποιο email Χαρδούβελη με το 1 δισεκατομμυριάκι; Αυτό πλέον φαντάζει άκρως συντηρητικό και «ψυχόπονο». Εάν βάλει κάποιος σε πίνακες δίπλα δίπλα τις προτάσεις των μεν και των δε, δεν θα βρει ουσιώδεις διαφορές παρ’ εκτός ελαχίστων σημείων, έντεχνα τοποθετημένων, ώστε να πυροδοτούν την αντίθεση (πχ ΦΠΑ στα νησιά). Φορολογία 29% στις επιχειρήσεις ο Τσίπρας, 28% οι Ευρωπαίοι. ΦΠΑ 23% στην εστίαση οι ευρωπαίοι, όχι, να φορολογήσουμε τον «πλούτο», τους «έχοντες και κατέχοντες», λέει ο Τσίπρας, εννοώντας αυτούς με ετήσιο εισόδημα 30.000 ευρώ μεικτά –τρομάρα του-, δηλαδή, αυτούς που τόλμησαν να αντέξουν να μην εξαθλιωθούν από την προγενέστερη κατάσταση και που τίθενται έτσι σε τεχνητή αντίθεση με τους ήδη εξαθλιωμένους. Διότι από τους πραγματικά «έχοντες» δεν μπορεί να πάρει τίποτα και το ξέρει. Σε ότι αφορά ασφαλιστικό – συντάξεις, όρια ηλικίας κλπ, καμία διαφορά.

Αυτά δεν αφορούν την ουσία της όλης ιστορίας. Μπορεί να πιστέψει κάποιος πως οι «διαπραγματεύσεις» τινάχτηκαν στον αέρα για μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ διαφορά; Για ψίχουλα δηλαδή, την ώρα που στην Ευρώπη παίζεται παιχνίδι τρισεκατομμυρίων; Η ουσία ήταν μία και ακούει στο όνομα «διαγραφή χρέους». Οι κυβερνώντες δηλαδή δεν είχαν πρόβλημα να αποδεχτούν ακόμη σκληρότερα μέτρα από τους προκατόχους τους – μη συμβατά με τις αριστερές πεποιθήσεις βεβαίως – με την προϋπόθεση να μπορούν να σερβίρουν στο εσωτερικό μια «γενναία» διαγραφή χρέους.

Η διαγραφή χρέους, όμως, δεν αφορά τόσο το «εσωτερικό», παρά μόνο για να χρυσωθεί το χάπι. Έτσι κι αλλιώς, δεν θα σημαίνει και πολλά για τους εδώ υπηκόους· τα μέτρα θα παρθούν ούτως ή άλλως. Αφορά κυρίως τον πραγματικό πόλεμο για το ποιος θα κάνει κουμάντο στην Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή αυτοί που θέλουν να κουρευτούν τα χρέη είναι το ΔΝΤ, τα κέντρα που κουμαντάρουν τις ΗΠΑ, η ΕΚΤ (κι ας μην το λέει) και μέρος των ευρωπαϊκών ηγεσιών, συμπεριλαμβανομένων της τωρινής γερμανικής (κι ας μην το λένε). Γιατί το χρέος, όπως έχουμε ξαναπεί, στην πλειοψηφία του (άνω του 60%) έχει «ξεφορτωθεί» πάνω στα Ευρωπαϊκά κράτη. Πάνω δηλαδή στους υπόλοιπους ευρωπαίους φορολογούμενους. Τα χρέη έχουν «κοινωνικοποιηθεί» πανευρωπαϊκά και αυτό ήταν εξαρχής το κόλπο και το έγκλημα. Αυτό που στην αρχή ήταν εικονικό ως κόλπο των τραπεζιτών, τώρα πλέον έχει γίνει πραγματικό με την επιβολή της αποδοχής του ως χρέους δια μέσω των κρατών.

Το «κούρεμά» τους δεν χτυπά τους τραπεζίτες, οι οποίοι έχουν πλέον εξασφαλιστεί, αλλά μεταφέρεται στην καθημερινότητα του κάθε κατοίκου της ηπείρου. Διαγραφή χρέους σημαίνει πως ο εικονικός πλούτος, πάνω στον οποίο κάθονται οι ευρωπαίοι ως «δια μαγείας», θα πάψει να υπάρχει. Θα υπάρξει δηλαδή επέκταση της φτωχοποίησης στην Ευρώπη και άρα «ανάγκη» για περισσότερο «σφιχτή» διαχείριση. Όπως και «ανάγκη» για νέα δάνεια εφόσον το κούρεμα θα αποστραγγίξει το χρήμα από την Ευρώπη. Ποιοί θα τα δώσουν; Οι φίλοι μας οι αμερικανοί μέσω του ΔΝΤ, αναβαθμίζοντας τον θεσμικό πλέον ρόλο της ΕΚΤ και σφίγγοντας περαιτέρω την οικονομική δικτατορία στην Ευρώπη, ώστε να διαχειριστεί με «χρηστό» τρόπο τα νέα δάνεια. Το νέο σχέδιο Μάρσαλ, κατά Τσίπρα. Θα υπάρξει, δηλαδή, ένα μνημόνιο τύπου Ελλάδας που θα αφορά όλη την Ευρώπη με επιτηρητές τις ΗΠΑ. Μα έχουν οι ΗΠΑ τόσα φράγκα; Αυτοί μόνοι τους έφτασαν να χρωστούν 18 τρις δολάρια… Αυτό είναι το θέμα. Το άχρηστο χαρτί που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια από τις διαδοχικές «νομισματικές χαλαρώσεις» στις ΗΠΑ θα αποκτήσει και πάλι αξία πάνω στους φτωχοποιημένους ευρωπαίους, που θα το αποζητούν… Και, για να το πάρουν, θα πρέπει να δώσουν τα πάντα. Εάν οι τοκογλύφοι προηγουμένως με το κόλπο της Ελλάδας «έφαγαν» κάτι εκατοντάδες δις από τους ευρωπαϊκούς λαούς, τώρα πλέον θα μιλάμε για ουκ ολίγα τρις. Ενώ η Ευρώπη βουίζει με το δημοψήφισμα, οι ΗΠΑ δεν έκαναν κάνουν δυο μέρες να εκδώσουν έστω μια ανακοίνωση, την ώρα που γίνεται γνωστό πως ο υπουργός οικονομικών τους Jack Lew ήταν ο μόνος που γνώριζε εξ αρχής την πρόθεση αναγγελίας δημοψηφίσματος.

Το κούρεμα του χρέους είναι φυσικό απότοκο της τεχνητής δημιουργίας του χρέους. Η διαγραφή του χρέους ολοκληρώνει και γενικεύει την καταστροφή που έχει ήδη δημιουργήσει η κατασκευή του και δεν αποτελεί «ελάφρυνση». Δεν μπορεί να είναι βλάκες οι τραπεζίτες που, ενώ δημιουργούν το χρέος, απαιτούν στη συνέχεια τη διαγραφή του. Γιατί να μην το απαιτούν; Στους ώμους άλλων βρίσκεται. Πάλι στα πόδια τους θα πέσουν και με χειρότερους όρους.

Αυτό εννοούσαμε, όταν λέγαμε πως οι τωρινοί κυβερνώντες θα ολοκληρώσουν και θα παγιώσουν τα πεπραγμένα των προηγούμενων. Το εξαιρετικά επικίνδυνο είναι πως το κάνουν, βάζοντας μπροστά το δίκαιο, λόγω δυστυχίας και καταπίεσης, ενός ολόκληρου λαού, επιχειρώντας να ταυτιστούν μαζί του και άρα νομιμοποιώντας τις επιλογές ενός μέρους της κυριαρχίας εναντίον κάποιου άλλου. Οι εξουσιαστικοί πόλεμοι απαιτούν ρόλους και στερεότυπα. Χρειάζονται «καλούς» και «κακούς», ενώ τέτοιοι δεν υπάρχουν. Δεν υπάρχουν «καλοί αμερικανοί», «κακοί γερμανοί», «κακοί ευρωπαίοι», «φίλοι ρώσσοι», «καλοί έλληνες» ή όποιους συνδυασμούς μπορούμε να φανταστούμε απ’ αυτούς. Υπάρχει η παγκοσμιοποιημένη κυριαρχία, η οποία έχει τους τοποτηρητές της σε κάθε κράτος -είτε ιδεολογικά συμπορευόμενους είτε εκβιαζόμενους, αδιάφορο– η οποία δρα με συνωμοτικούς όρους οργανωμένης συμμορίας, εις βάρος όλου του κόσμου. Και η ευφυΐα της βρίσκεται στο ότι γνωρίζει πολύ καλά να εκμεταλλεύεται και να συνδυάζει τις αντιθετικές όψεις κάθε νομίσματος.

Αναρχική συλλογικότητα Πυργῖται

 

(συνεχίζεται στο β’ μέρος)

 

το άρθρο δημοσιεύτηκε στο https://anarchypress.wordpress.com/

Le mouvement c’est moi! (1)

Le mouvement c’est moi! (1)

le-moyvement-c-est-moi-1Φαίνεται ότι οι τελευταίες εξελίξεις  στον ελλαδικό χώρο, πέραν των άλλων, εμπνέουν και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Απ’ τη μια βλέπουμε τον Αλέξη εν είδει μίγματος μεξικάνικης street art, νεοπαγανισμού και χριστιανισμού, ζωγραφισμένου έξωθεν σχολικής μονάδας- εκλογικού κέντρου, με υπερυψωμένα τα χέρια να ευλογεί το πολυπόθητο «ΟΧΙ». Όπερ έδει δείξαι. Α, ρε Αλέξη γίγαντα, χρησμένε με εκλογές και δημοψήφισμα, λαϊκής κυριαρχίας γέννημα (χαχαχα!), τι να σου κάνει το Άγιο Πνεύμα εσένα μωρέ; Ως άλλος Γαλάτης Οβελίξ βούτηξες κι εσύ παιδιόθεν στο καζάνι με την άμωμον γνώση! Που να σταθεί δίπλα σου ο ταπεινός Ναζωραίος μαραγκός; Φευ της ανοίας, που έλεγαν κι οι αρχαίοι! Απ’ την άλλη καμαρώνουμε τις υδατογραφίες του αμερικανού πρέσβη, που, ως άλλος Bob Ross, απαθανάτισε τα κάλλη του Κλεινού Άστεως. Ελπίζουμε όχι πριν εξαφανιστούν για πάντα.

Η εικονογραφία και δη η καλλιτεχνική έχει κι αυτή τη σημειολογία της. Πλέον ο Αλέξης, ωσάν άλλος Λουδοβίκος ΙΔ’ («Το κράτος είμαι εγώ») ή Γουστάβος Φλωμπέρ («η μαντάμ Μποβαρύ είμαι εγώ») αν προτιμάτε κάτι πιο καλλιτεχνικό, για να μένουμε και στο θέμα, διαλαλεί πως, ναι, τώρα, με το «ΟΧΙ» έχει το μαχαίρι, έχει και το καρπούζι. Ελέγχει πλήρως το κίνημα με τις ερυθρές, μαυροκόκκινες, τρικολόρε και πολύχρωμες συνιστώσες του, έχει στα χέρια του και το ανεβασμένο πλέον φρόνημα, πέτυχε τη συγκατάθεση των υπολοίπων πολιτικών αρχηγών κι είναι «καταδικασμένος» να πάρει το πρωτάθλημα. Τα δημοψηφίσματα έγιναν η νέα μόδα στην Ευρώπη και τα ζητούν διακαώς απ’ τον Πέπε Γκρίλο ως τη Μαρί Λεπέν, η λέξη «πατρίδα» έγινε επίσης η νέα μόδα κάθε πατριδοκάπηλου, σύσσωμες όλες οι δυνάμεις τάσσονται υπέρ της σωτηρίας μας, οι υπουργοί οικονομικών παραδίδουν ο ένας στον επόμενο το σακίδιό του και πάει λέγοντας.

Όμως, ας μη σταθούμε πάλι στο μεγάλο μυστήριο του «ΟΧΙ», που σε λίγο θα δείξει τα δόντια του, ας μείνουμε στη «φωνή βοώντος εν τη ερήμω», στο σχεδόν 40%, που είπε «όχι στο όνομά μου», nicht in meinem Name, not in my name, αν προτιμάτε. Σε όσες γλώσσες και να ειπωθεί, λέει το πιο απλό και το πιο σύνθετο: δε θα συνυπογράψω την θεοποίηση της κυβέρνησης, που θα με θυσιάσει σαν μόσχο σιτευτό, στο μεγάλο πανηγύρι της πολιτικής. Μολονότι δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ποιοι απείχαν εν πλήρει συνειδήσει απ’ της κάλπης τον μπερντέ, ωστόσο το ποσοστό της αποχής παρέμεινε εξ ίσου υψηλό σε σχέση με τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. le-mouvement-c-est-moi-2Κι ας μη λησμονούμε την μέγγενη της πόλωσης μέσα στην οποία έλαβε χώρα το εν λόγω δημοψήφισμα-παρωδία, διότι ακόμη και λάτρεις της δημοκρατίας να ήμασταν (φευ!!!) κι ουχί αναρχικοί, πόσο ανθρώπινο είναι να καλείσαι να διαλέξεις την καρμανιόλα ή την αγχόνη; Πόσο «ελεύθερος» μπορείς να νιώσεις αν πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στην βρώση ασχημάτιστων ή σχηματισμένων κενώσεων; Αλλά, όπως έχουμε πολλάκις αναφέρει, η ανθρωπινότητα των δημοκρατιών -κάθε είδους, ύφους και μορφής- είναι λιγότερη κι από την γόνιμη ηρεμία που μπορεί να σου «προσφέρει» το «μεγαλείον» μιας κινηματικής χοροεσπερίδας.

Το σώμα μας καμπυλώνει τον χωροχρόνο στιγμή με την στιγμή. Ερωτοτροπεί διαρκώς με της βαρύτητας τον ιστό.  Αν μια πτυχή μας πράγματι ενσαρκώνεται στο αβέβαιο «τώρα», τότε της πρέπει τίποτε λιγότερο από την απόλυτη ελεύθερία∙ το στιβαρό πάτημα στην γη και τ’ ακροδάχτυλα γυμνά στον ουρανό, πνευματικό φως κι ανεμπόδιστο βήμα. Αγώνας με πίστη, σιγουριά, αδερφωσύνη, μέχρι κάθε πλάσμα να βροντοφωνάξει στ’ άστρα «φτου ξελευτερία»!

 

Αναρχική συλλογικότητα Πυργται

 

[1] Το κίνημα είμαι εγώ

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=ONFs1t7zkFk

 

το άρθρο δημοσιεύτηκε στο https://anarchypress.wordpress.com/

Θανάτω θάνατον… εξεφτελίσας!

Θανάτω θάνατον… εξεφτελίσας!

thanato-thanato-exeftelisasΑν για κάθε πνευματικό φελλό, που πλέει εν τρικυμία σε πελάγη κοινωνικής αποσύνθεσης, τσεπώναμε δυο μπακιρένια κέρματα, όχι μόνον τους διεθνείς τοκογλύφους θα ξοφλάγαμε, αλλά, θα βάζαμε κάβα και για διακοπές στο ηλιόλουστο Ακαπούλκο. Αυτό είναι μια μαύρη αλήθεια.

Μια άλλη αλήθεια, ομοίως μελανή,  αποτελεί το γεγονός πως όποιος θέλει να υποδυθεί τον ρόλο του φελλού-περσόνας, της βιομηχανίας θεάματος, ας γνωρίζει καλά πως είτε, όταν περάσει η «μπογιά» του στο «πόπολο», είτε γιατί (όπως στην προ ημερών περίπτωση του γνωστού(;) λαϊκού αοιδού) εγκαταλείψει τα εγκόσμια , οι πρώτοι που με περισσή αγριότητα θα τον κανιβαλίσουν έως το μεδούλι, προς άγραν κέρδους, θα είναι οι ίδιοι που τον «ανέδειξαν»∙ δισκογραφικές πολυεθνικές, κανάλια κι έτερες «προσωπικότητες» του απανταχού εκμαυλισμού της ανθρώπινης υπόστασης.

Υπάρχει, ίσως, ένα εν μέρει αθέατο όριο ξευτίλας και σήψης, το όποιο, όταν ξεπερνιέται καταφανώς από κάποιους, σε κάνει να σαστίζεις βουβός εμπρός στο κτηνώδες της εικόνας∙ δεκάδες κινητά τηλέφωνα, εν είδη καμερών, να «απαθανατίζουν» τον νεκρό νεαρό αοιδό, μέσα στο φέρετρο, συμπεριφερόμενοι λες κι ο εν λόγω τραγουδιστής ήταν ακόμη εν ζωή στην πίστα σκυλάδικου της παραλιακής. Ελλάς, ελλήνων, τσιφτετελιστών.

Ο (μόνιμα) δικτυωμένος άνθρωπος ξαναχτυπά. Νεκρόφιλοι και Σία στο τηλεοπτικό-διαδικτυακό μεϊντάνι αλαλάζοντες, για μια χούφτα νούμερα τηλεθέασης. Τα Νούμερα.

Δεν αξίζει να μακρηγορήσουμε. Το βίντεο που ακολουθεί, στον αντίποδα των άνωθι, παρουσιάζει την άποψη ενός φωτισμένου δασκάλου, για το ποια οφείλει να είναι η στάση ενός ανθρώπου (κι όχι ενός αυτό-εξευτελισμένου ανδράποδου), εμπρός στο αναπόδραστο του θανάτου προσφιλών του προσώπων.

 

Αναρχική συλλογικότητα Πυργῖται

 

https://www.youtube.com/watch?v=aHBXmuNfsrM

 

το άρθρο δημοσιεύτηκε στο https://anarchypress.wordpress.com/

Μέσα κι έξω απ’ το πολιτισμικό παιγνίδι

Μέσα κι έξω απ’ το πολιτισμικό παιγνίδι

The Fifth Plague of Egypt exhibited 1800 Joseph Mallord William Turner 1775-1851 Indianapolis Museum of Art, Gift in memory of Evan F. Lilly http://www.tate.org.uk/art/work/TW1071

Όταν τρεφόμαστε με σκουπίδια, τότε ο οργανισμός μας καταστρέφεται αφύσικα γρήγορα, καθώς μολύνεται απ’ τις ίδιες του τις τροφές. Αυτό-δηλητηριαζόμαστε, με άλλα λόγια. Λέμε, μάλιστα, συχνά ότι είναι προσωπική ευθύνη του καθενός να διαφυλάξει την υγεία του και να τραφεί σωστά. Ωστόσο, δεν εναπόκειται πλέον σε ατομικές επιλογές το ζήτημα της διατροφής. Εδώ και χρόνια δεν ταΐζουμε μόνο εμάς, αλλά και τον πλανήτη με σκουπίδια. Δεν καταστρέφουμε μόνο το σώμα μας, αλλά και το σώμα της γης κι οποιουδήποτε πλάσματος φιλοξενεί. Απ’ το 1970 ως το 2010, οπότε και καταγράφηκε ενδελεχώς η ζωή πληθυσμών ζώων, παρατηρήθηκε εξαφάνιση του 52% των ζωικών ειδών. Πιο έντονα πληγείσες, μάλιστα, είναι η λεγόμενη Λατινική Αμερική (όπου η μείωση φτάνει το 83%) και η Ασία-περιοχή του Ειρηνικού (76%). Η φύση δεν προλαβαίνει να αποκαταστήσει τους τόσο ταχείς ρυθμούς της απώλειας και μάλιστα με τόσο καταστροφικές μορφές. Τα ζωικά είδη καταστρέφονται 1.000 φορές ταχύτερα από ό,τι πριν την εμφάνιση του ανθρώπου.

Όταν τόσο γρήγορα αποψιλώνονται δασικές εκτάσεις, όταν μολύνονται ανεπανόρθωτα εδάφη και ύδατα, όταν ο αέρας γίνεται δηλητηριώδης σε πολλά μέρη του πλανήτη, τότε θα ήταν ύβρις να περιμέναμε απ’ τη φύση να αποκαταστήσει ό,τι καταστρέφουμε ανεπανόρθωτα. Η ανθρώπινη εξουσιομανία αποδείχτηκε αχόρταγη, άπληστη και ασταμάτητη. Η αφθονία που υποσχέθηκε ο πολιτισμός στον άνθρωπο-κατακτητή της φύσης έγινε η αιτία να φτάσει στην φτώχεια.

Όσο οι άνθρωποι ζούσαν ως κομμάτι του φυσικού κόσμου, δεν χρειαζόταν να αποδείξουν τίποτε. Παίζοντας, όμως, ένα παιγνίδι επικράτησης με τον ίδιο τον εαυτό τους και τους άλλους, μπλέχτηκαν σε πολυδαίδαλες πολιτισμικές σχέσεις, που κι οι ίδιοι αδυνατούν πλέον να ελέγξουν. Όταν εισέρχεσαι λοιπόν στο πολιτισμικό παίγνιον, καλείσαι να παίξεις το ρόλο του φτωχού και του πλούσιου, του εξουσιαζόμενου και του εξουσιαστή. Και μαθαίνεις τον ρόλο, πριν ακόμη μάθεις τον εαυτό σου, τόσο καλά, ώστε γίνεται δεύτερη φύση σου. Η πραγματική φύση μας όμως είναι έξω απ’ την πολιτισμική αυταπάτη, δεν είναι δυνατό να εκφραστεί σε οποιαδήποτε κρατική κατάσταση.  

Η αφθονία είναι εκείνη στην οποία έχουμε όσα χρειαζόμαστε. Τότε γίνεται πληρότητα. Διαφορετικά, είναι μία ακόρεστη επιθυμία, που αυτό-αναπαράγεται και κατατρώει ό,τι βρει. Παγιώνεται σα να ήταν ο μόνος τρόπος ζωής, καλλιεργεί την αμνησία με αστραπιαίους ρυθμούς και βιορυθμοί αιώνων αφανίζονται μέσα σε λίγες γενιές. Ο φυσικός τρόπος διαβίωσης ξεχνιέται και γίνεται μεγάλη προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση. Σε έναν κόσμο που καταστρέφεται ανεπανόρθωτα από λεπτό σε λεπτό κάποιοι κρίνουν ότι είναι ευκολότερο να ξεχάσουμε τη φύση μας και να εκμηχανίσουμε τη ζωή και την ίδια μας την ύπαρξη.

Η ακόρεστη  επιθυμία, που μας θέλει άτρωτους κι ανεπηρέαστους, αδιαφορεί για κάθε ζωή που αφανίζεται στο πέρασμά της, τρέφοντας υπέρ-εγωισμούς. Λιώνει κάθε ίχνος ανθρωπιάς κάτω από τόνους αποξενωμένης αποχαύνωσης. Παραδομένοι, προκειμένου οι εγωισμοί να σώσουν το χιλιομπαλωμένο τους τομάρι, μετατρέπονται σε αυτούς που αδιαφορούν για τα πάντα. Όλα μπορούν να γίνουν μονάχα μια συνήθεια.

Είναι η πιο μεγάλη πολυτέλεια να πεθαίνει κανείς αναλλοτρίωτα ανθρώπινος. Και υπάρχει ένας τρόπος, όσο δύσκολος κι αν φαίνεται∙ να συνεχίζει ο καθένας τον πόλεμό του απέναντι στις αυταπάτες, να μην υποκύπτει στις εύκολες υπέρ-προσφορές που του κλέβουν την ψυχή. Η διαδρομή δεν έχει βραβεία κι αναγνώριση, δεν έχει χρηματικές απολαβές και υψηλά κοινωνικά πόστα. Ο πλούτος που προσφέρει είναι ανυπολόγιστος. Δεν χωράει σε τράπεζες, δεν αγοράζει ούτε πουλάει ζωές. Είναι, όμως, η διαδρομή που βγάζει έξω απ’ το παιγνίδι του πολιτισμού, που δεν έχει πλούσιους και φτωχούς, εξουσιαστές και υπηκόους. Μόνο ελεύθεροι μπορούμε να την κάνουμε, γι’ αυτό είναι συνειδητή επιλογή. Δεν περιλαμβάνει συμβούλια και δικαστήρια, γιατί το δίκαιο το ορίζει η ίδια η ζωή. Δεν έχει ιδρύματα κι εργοστάσια, γιατί η τροφή και οι φυσικές ανάγκες δεν άπτονται της παραγωγής και της επιστήμης, αλλά ζουν μέσα στην ίδια τη φύση εδώ κι αιώνες. Η διαδρομή είναι η Αναρχία.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

 

Δημοσιεύτηκε στο: https://anarchypress.wordpress.com/

Η κρυφή πνοή της άγριας φύσης

Η κρυφή πνοή της άγριας φύσης

i-krifi-pnoi-tis-agrias-fisis-docΣτις 7 Σεπτεμβρίου του 1936, σε έναν ζωολογικό κήπο της μακρινής Αυστραλίας, αφήνει την τελευταία του πνοή ένα «παράξενο» ζώο. Πρόκειται για το θηλαστικό Τhylacine, γνωστότερο ως «Λυκος της Τασμανίας» ή «Τίγρης της Τασμανίας», πιθανότατα λόγω των μελανών λωρίδων που έφερε, κυρίως στο πίσω μέρος του κορμού του. Όχι, δεν ήταν μόνο ένα από τα απειράριθμα φυλακισμένα ζώα που πέθαναν ή και επρόκειτο να πεθάνουν σε κατάσταση αιχμαλωσίας προς τέρψη των πλέον χαλεπών ενστίκτων του πολιτισμένου ανθρώπου. Αυτός ο Τίγρης της Τασμανίας ήταν, κατά τα φαινόμενα, και ο τελευταίος του είδους του.

Επρόκειτο για ένα σαρκοφάγο θηλαστικό, νυχτόβιο, ντροπαλό με τους ανθρώπους, με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό πως έφερε μαρσιποφόρο σάκο για το μεγάλωμα των μικρών του. Οι πρόγονοί του εικάζεται πως ζούσαν στην αυστραλιανή ήπειρο για πάνω από τρία εκατομμύρια χρόνια. Το συγκεκριμένο είδος μετρούσε ήδη δεκάδες χιλιετίες αρμονικής συνύπαρξης με το σύνολο του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι σχεδόν βέβαιο πως πολλές απ’ τις ελεύθερες φυλές των Αβορίγινων θεωρούσαν την παρουσία του ιερή και μάλιστα αποτέλεσε και πηγή έμπνευσης για τις απροσδιόριστες χρονικά τοιχογραφίες τους.[1] Ο Τίγρης της Τασμανίας λοιπόν βίωνε ανεμπόδιστα την ελευθερία του, δίχως αυτή ποτέ να απειληθεί απ’ τους απολίτιστους ανθρώπους των ελεύθερων κοινοτήτων.

Ώσπου μια μέρα  του 1770 πάτησε το πόδι του στην ακτή ο ναύαρχος James Cook[2]. Μέσα σε λίγες δεκαετίες ο πολιτισμός, με όλα του τα δεινά, κάλυψε απ’ άκρη σε άκρη την κατεκτημένη ήπειρο. Χιλιάδες είδη θηλαστικών και πτηνών εξολοθρεύτηκαν, τόσο με την εισαγωγή ζωικών ειδών ξένων προς την φυσική αρμονία της ντόπιας βιοποικιλότητας, όσο και με το μοχθηρό ξεπάστρεμά τους με πυροβόλα όπλα, παγίδες και δηλητήρια. Ό,τι διέφυγε του μακελέματος αφανίστηκε απ’ τις νέες ασθένειες που έφεραν οι κατακτητές, για τις οποίες τα γηγενή πλάσματα δεν διέθεταν επαρκή αντισώματα.  Οι πολιτισμένοι κατακτητές δεν λησμόνησαν, εκ των υστέρων βεβαίως, να κηρύξουν ειδικούς θεσμούς και υπηρεσίες για την «προστασία» των άγριων ζώων, όπως επίσης και την σύσταση επιστημονικών ομάδων που μελετούν μέχρι και το ενδεχόμενο κλωνοποίησης(!) του Τίγρη της Τασμανίας, αλλά και άλλων ειδών.

Το  Thylacine λοιπόν, όσο αναφορά την παρουσία του στην αυστραλιανή ενδοχώρα, ήταν ήδη στα πρόθυρα εξαφάνισης απ’ τα μέσα του 1920. Ένας αριθμός μόνο κατάφερνε να επιβιώνει με δυσκολίες στο νησί της Τασμανίας. Όχι όμως για πολύ. Μια μεγάλη κτηματομεσιτική, η Van Diemen’s Land company, δίχως δεύτερη σκέψη, επικήρυξε τον Τίγρη της Τασμανίας, δίνοντας αμοιβή μία λίρα για κάθε ενήλικο ζώο και δέκα σελίνια για κάθε μικρό του. Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη. Μια ολόκληρη χρυσή λίρα για ένα ζώο που δεν μοιάζει και πολύ με κατοικίδιο σκύλο, δεν σου φυλάει το σπίτι, δεν θα σου φέρει ποτέ τις παντόφλες… Κυνηγοί κεφαλών, αλλά και απλοί αγρότες, ξεχύθηκαν οπλισμένοι σε κάθε τεταρτημόριο του νησιού με διόλου καλές διαθέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν η γενοκτονία 2.184 Τιγρόλυκων, αν και πιστεύεται πως ο αριθμός υπήρξε ακόμη μεγαλύτερος. 

Τα ελάχιστα ζώα που διέφυγαν των πολιτισμένων κεφαλοκυνηγών αιχμαλωτίστηκαν και επιδεικνύονταν ως «ιδιότροπο θέαμα» σε ζωολογικούς κήπους ανά την υφήλιο. Όπως πάντα, οι κρατιστές, πρωτοπόροι στο μακάβριο χιούμορ, προσπάθησαν να αναπαράγουν το  Thylacine σε κατάσταση αιχμαλωσίας με πενιχρά, όπως ήταν αναμενόμενο, αποτελέσματα. Ο χυδαίος κυνισμός του αυστραλιανού κράτους συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας, αφού δαπανά ετησίως δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, για να διερευνήσει το ενδεχόμενο της ύπαρξης εν ζωή Τιγρόλυκων. Ευτυχώς δεν έχουν βρει κανέναν ακόμη και ελπίζουμε, όσο υπάρχουν κράτη και πολιτισμός, να μην έχει την ατυχία να ξαναπέσει κανείς στα χέρια τους. Θα απορείτε πιθανόν για ποιον λόγο είμαστε ξεκάθαρα αρνητικοί σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ασχέτως με όσα εγκληματικά γεγονότα έχουν συμβεί, δεν θα ήταν ελπιδοφόρο έστω και μέσα από κρατικές διεργασίες, να βρεθεί ένας ζωντανός Τίγρης της Τασμανίας; Όχι, σε καμία περίπτωση∙ το αντίθετο μάλιστα. Είναι δεδομένο πως θα κατέληγε σε εργαστήρια πειραμάτων, στο παγωμένο τραπέζι του ανατόμου, διάτρητος με άπειρα ηλεκτρόδια, ναρκωμένος με χίλιες-δυο χημικές ουσίες.

Τι άραγε να ένιωθε ο τελευταίος Τιγρόλυκος, λίγο πριν ξεψυχήσει, μόνος και αβοήθητος στο κελί του; Θλίψη, μοναξιά, οργή, φόβο, απελπισία; Ίσως∙ δεν θα μάθουμε ποτέ. Όχι μόνο γιατί πιθανόν ήταν ο τελευταίος του είδους του, αλλά κυρίως γιατί δεν μπορούμε να αφουγκραστούμε τα άγρια ζώα πια. Οι απολίτιστοι παππούδες μας κουβέντιαζαν μαζί τους, μάθαιναν πολλά για τα ίδια, τον εαυτό τους, τον καιρό, τη ζωή και το θάνατο. Ο πολιτισμός και το κράτος ήρθαν σαν γυάλινη θύελλα να σκορπίσουν όλη αυτή την ενσυναισθανόμενη γνώση, που με τόσο κόπο είχαν συγκεντρώσει οι απολίτιστοι πρόγονοι μας. Δεν είμαστε άνθρωποι των ευχών, αλλά θα μας επιτρέψετε να κάνουμε μια εξαίρεση: αν υπάρχει έστω και ένα ζευγάρι Τιγρόλυκων κάπου εκεί έξω, στις αχανείς εκτάσεις της αυστραλιανής ηπείρου, ευχόμαστε να κρυφτεί καλά. Γιατί οι πολιτισμένοι άνθρωποι έχουν λερώσει με το ποδεμένο πέλμα τους τα πάντα∙ αν τους βρουν, είναι σίγουρο πως θα τους βλάψουν. Ας κάνει όμως υπομονή. Θα ‘ρθει η μέρα που τα κράτη, οι φυλακές, τα ψυχιατρεία, τα σχολεία και οι ζωολογικοί κήποι θα μοιάζουν με το αποκύημα  μεσημεριανού εφιάλτη. Ο ήλιος θα λάμπει για όλους, καθώς η αγάπη και η συμπόνια θα εναρμονισθούν μέσα σε μια ατέρμονη χορογραφία. Και τότε κάθε πλάσμα θα βιώνει ανενόχλητο την ελευθερία του.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

[1]Είναι γεγονός πως, όταν σε αρχαιολογικά ευρήματα δεν βρίσκονται ίχνη οργανικής ύλης, η χρονολόγησή τους με σχετική ακρίβεια είναι από δύσκολη έως αδύνατη. Υπάρχουν μέθοδοι χρονολόγησης ανόργανης ύλης, αλλά είναι όλες επισφαλείς.

[2]Δεν ήταν ο πρώτος καταγεγραμμένος ευρωπαίος που έφθασε στην Αυστραλία. Ήταν όμως αυτός που άσκησε πρώτος «δικαιώματα» κυριαρχίας στην «νέα» ήπειρο.

Δημοσιεύτηκε στο: https://anarchypress.wordpress.com/

Οθόνιες Ρωγμές

Οθόνιες Ρωγμές

othonies-rogmes1Κι ἄν δὲν μπορεῖς νὰ κάμεις τὴν ζωή σου ὅπως τὴν θέλεις,

τοῦτο προσπάθησε τουλάχιστον

ὅσο μπορεῖς: μὴν τὴν ἐξευτελίζεις

μὲς στὴν πολλὴ συνάφεια τοῦ κόσμου,

μὲς στὲς πολλές κινήσεις κι ὁμιλίες.

 

Μὴν τὴν ἐξευτελίζεις πηαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνὰ κ’ ἐκθέτοντάς την

στῶν σχέσεων καὶ τῶν συναναστροφῶν

τὴν καθημερινὴν ἀνοησία,

ὥς ποὺ νὰ γίνει σὰ μιὰ ξένη φορτική.

 

Κ. Π. Καβάφης, Όσο Μπορείς

 

Κοιτάζοντας τα χέρια, άδεια, κινούμενα και παλλόμενα. Προσπαθούν αυτά να μιλήσουν, αυτά να πουν ό,τι έχουν να πουν. Μα δε μιλούν τα χέρια. Όχι έτσι, όχι χτυπώντας πάνω σε πληκτρολόγια. Δεν εκφέρονται έτσι οι λέξεις. Περνούν μέσα από το στόμα στ’ αλήθεια, για να βρουν το θάρρος να υπάρχουν. Δεν χαραμίζονται έτσι οι λέξεις, να σκορπιούνται φλύαρες και να κάνουν πως μιλούν. Αν είναι γραφτό τους να μείνουν κείμενο, τότε εντάξει. Ας είναι. Αλλά όχι τις λέξεις που πετούν μέσα απ’ τα χείλη. Εκείνες είναι πολύτιμες κι ανθρώπινες. Είναι πρόσωπο με πρόσωπο, γι’ αυτό και προσωπικές.

Οι άνθρωποι, λένε, πλέον δεν εμπιστεύονται τους αγνώστους που ενδέχεται να τους πλησιάσουν από κοντά και δια ζώσης, προκειμένου να επικοινωνήσουν μαζί τους. Εμπιστεύονται, όμως, τις μηχανές τους, που τους φέρνουν γράμματα πολλά μπροστά στο φωτισμένο απ’ την οθόνη πρόσωπό τους. Και προτιμούν την οθόνη με πρόσωπο επικοινωνία. Οι ατέλειες εξομαλύνονται, οι αδυναμίες μεταμορφώνονται σε ισχυρό θάρρος κι ο χρόνος μετατρέπεται σε καπνό. Σχέσεις γεννιούνται και πεθαίνουν στο διαδίκτυο καθημερινώς. «Χωρισμοί» και μεγάλα «πάθη» του πληκτρολογίου. Ώρες χαμένες και κερδισμένες αυταπάτες ότι ο κόσμος συνεχίζει να κυλάει.

Κι όμως, ο κόσμος είναι κάτι άλλο πια. Προς το παρόν ο συρμός κρατάει το βλέμμα κολλημένο στην οθόνη, που δίνει όλες τις απαντήσεις. Τι ώρα θα έρθει το λεωφορείο; Ποιο είναι το καλό φαγητό; Πώς λένε αυτόν απέναντι; Κάνουμε κύκλους, μικρούς και μεγάλους. Απ’ τις πινακίδες της Γραμμικής Α και Β, που μοίραζαν τις τροφές και τα σιτηρέσια, περάσαμε στις φωτεινές πινακίδες των ταμπλετών και των τηλεφώνων. Απ’ τις μαγικές φωτεινές σφαίρες που προφήτευαν το μέλλον κι έδιναν όλες τις απαντήσεις, περάσαμε στις ορθογώνιες «σοφίες» της μικρής και μεγάλης φωτεινής οθόνης.

Μα ο κόσμος προχωράει κι όσο κι αν κάποιοι θέλουν να γυρίσουμε πίσω, η ανθρωπότητα εξελίσσεται, θα πουν πολλοί. Στο όνομα του περιβόητου αυτού μέλλοντος, που υπόσχεται η πρόοδος, θυσιάζεται κάθε παρόν. Κι όταν το παρόν πεθαίνει, το μέλλον αλλάζει υφή, γίνεται μια μαύρη τρύπα, χωρίς μνήμη, δίχως ζωή, έρημο και μόνο. Στο όνομα της προόδου δίνουμε ραντεβού στο τέλος του κόσμου, στη μοναξιά του θανάτου της φύσης και των ανθρώπων. Δεν κρύβεται η ζωή στις «προφητείες». Οι αλήθειες κρίνονται σε μια μικρή σφαίρα, που χωράει το σύμπαν ολόκληρο. Κι αυτή η σφαίρα δε βρίσκεται σε υψιπετείς αναλύσεις, αλλά εκεί όπου οι ανθοί χωνεύουν την άσφαλτο για ν’ αντικρίσουν φως.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

 

Δημοσιεύτηκε στο: https://anarchypress.wordpress.com/

Οι μηχανές στην υπηρεσία της εξουσίας: ο Αρχιμήδης ως η μηχανή του πολέμου

Οι μηχανές στην υπηρεσία της εξουσίας: ο Αρχιμήδης ως η μηχανή του πολέμου

mixanes-arximidis1Από τα θεωρητικά του έργα, που περιγράφουν τις εφευρέσεις του, ελάχιστα σώζονται. Τις περισσότερες κατασκευές του τις γνωρίζουμε από ανακατασκευές μεταγενέστερων εφευρετών. Ξέρουμε ότι και ο Da Vinci είχε στα χέρια του κάποιο απ’ τα πρωτότυπα έργα του Αρχιμήδη ή τουλάχιστον μια απ’ τις αρχικές εκδόσεις, κάνοντας ανακατασκευές μηχανών του: το ατμοπολυβόλο και το οδόμετρο. Εκτός απ’ τον Da Vinci, ήταν πολλοί εκείνοι που προσπάθησαν να ανακατασκευάσουν τις μηχανές του και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα. Οι σημαντικότερες γνωστές εφευρέσεις του Αρχιμήδη ήταν τα εμπρηστικά κάτοπτρα, οι υδραυλικοί του μηχανισμοί (ατέρμων κοχλίας, υδραυλικό ρολόι), οι μηχανισμοί με γρανάζια (οδόμετρο, πλανητάριο ή ουράνια σφαίρα) και οι μηχανισμοί έλξης και ανύψωσης βαρών (γερανοί, πολεμικές μηχανές).

Εδώ δε θα επιχειρήσουμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα σε όλες τις εφευρέσεις του, ούτε θα μιλήσουμε για τους συνεχιστές του, που και σήμερα ακόμη επιχειρούν ανακατασκευές έργων του. Είναι αλήθεια ότι σε χώρες όπως η Ινδία χρησιμοποιούν ακόμη αυτούσιο τον ατέρμονα κοχλία του, αλλά και σε πιο εκμηχανισμένους πολιτισμούς τον έχουν προσαρμόσει σε αυτοματοποιημένες κατασκευές. Η κατασκευή αυτή, που μοιάζει με μια μεγάλη βίδα, η οποία γυρίζει μέσα σε έναν σωλήνα, βοήθησε στην εύκολη άντληση νερού από λίμνες και ποτάμια σε ποσότητες. Πολύ χρήσιμη εφεύρεση∙ θα συμφωνήσουμε. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, του Αρχιμήδη επικεντρώθηκε στις πολεμικές μηχανές. Στα πλαίσια της αναζήτησης του τρόπου με τον οποίο οι μηχανές υπηρετούσαν απ’ την αρχαιότητα την εξουσία, επιλέχθηκαν οι εφευρέσεις του εκείνες που φαίνεται ότι το έκαναν αποτελεσματικά. Άλλωστε, δεν δυσκολευτήκαμε καθόλου να βρούμε τέτοιου είδους εφευρέσεις στο port folium του Αρχιμήδη.

Πρώτα απ’ όλα τα εμπρηστικά του κάτοπτρα, για τα οποία έγινε γνωστός ήδη απ’ την αρχαιότητα∙ η χρήση τους στη μάχη των Συρακουσών εναντίον των Ρωμαίων πέρασε στη σφαίρα του θρύλου. Πολλοί προσπάθησαν να αποδείξουν ότι τα κάτοπτρά του λειτουργούν, όπως, για παράδειγμα, ο Ιωάννης Σακκάς, που επιχείρησε με επιτυχία στις 6 Νοεμβρίου 1973, στον Σκαραμαγκά, να αναπαραστήσει τη ναυμαχία των Συρακουσών. Η επιστήμη, βλέπετε, δεν ενδιαφέρεται εάν υπάρχει δημοκρατία ή δικτατορία και αν κάπου σ’ ένα πανεπιστήμιο ετοιμάζεται η εξέγερση. Το πείραμα να πετύχει και όλα τ’ άλλα είναι για ιστορική κατανάλωση.

Ας επιστρέψουμε, όμως στο θέμα των κατόπτρων, ένα ζήτημα που είχαν μελετήσει και γνώριζαν από πολύ πρώιμα χρόνια οι αρχαίοι. Τα κάτοπτρα, ανήκαν στη μελέτη της οπτικής, που είχε πάρει πολύπλευρες διαστάσεις στην αρχαία σκέψη. Για παράδειγμα, πολλοί φιλόσοφοι, που τότε δεν διαχώριζαν τη δουλειά τους απ’ τους φυσικούς (εξ ου και φυσικοί φιλόσοφοι), όπως ο Αναξαγόρας, ο Θεόφραστος, ο σοφιστής Γοργίας, ο Ευκλείδης, ο Διοκλής (100 Π.χ.), ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς (1ος αι. Ν.χ.), αλλά και ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης αντιμετώπιζαν το ζήτημα και φιλοσοφικά. Ενδιαφέρονταν για την οπτική κυρίως και τη διάθλαση του φωτός, καθώς και για την οπτική ικανότητα. Αξίζει να μνημονευτεί εδώ ξεχωριστά η θεωρία του Δημόκριτου (460-361 Π.χ.), ο οποίος πίστευε ότι το φως είναι «μια ακτινοβολία από μικρότατα σωματίδια», που εκπέμπεται από την επιφάνεια των αντικειμένων.

mixanes-arximidis2Ήδη, ο Όμηρος αναφέρεται στα «κρυφά» όπλα του Διομήδη. Στη διάρκεια της πολιορκίας της Τροίας (1184 Π.χ. το πιθανόν, αλλά με κάθε επιφύλαξη), ο Διομήδης, περιγράφει ο ποιητής, είχε στην περικεφαλαία και την ασπίδα του κάτοπτρα από μέταλλο, καλά στιλβωμένο, ώστε να αντανακλούν έντονα το φως του ήλιου πάνω στους αντιπάλους του, θαμπώνοντας τα μάτια τους και ζαλίζοντάς τους, με αποτέλεσμα να μην αντιλαμβάνονται την επίθεση (Ιλιάδα, Ε). Πόλεμος τέχνας κατεργάζεται! Ο Πλούταρχος στον βίο του Δημοσθένη αναφέρει την χρήση των κατόπτρων απ’ τον ρήτορα, για να ελέγχει τις κινήσεις του με την αντανάκλαση του φωτός.

Ο Ησίοδος πάλι στη Θεογονία, όταν μιλάει για τον Προμηθέα, αναφέρεται στα κοίλα όργανα που αξιοποιούσαν το νεξάντλητον πῦρ, δηλαδή τον Ήλιο. Τα Λιθικά (ή Περί Λίθων)(στ. 171-179) του Ορφέα μιλούν για τον Κρύσταλλον φαέθοντα διαυγέα: πάρε στα χέρια σου, λοιπόν, αυτό τον κρυστάλλινο λίθο, τον λάμποντα και διαυγή, που είναι δημιούργημα της αθάνατης λάμψης, που λάμπει όπως το πυρ. Άκουσέ με τώρα, για να μάθεις τη δύναμη του λευκού λίθου: αν δηλαδή θέλεις να ανάψεις φλόγες χωρίς το ισχυρό πυρ (να βάλεις δηλαδή φωτιά), τοποθέτησέ τον πάνω από ξερά ξύλα. Αμέσως, αυτός, όταν θα είναι απέναντι απ’ τον φωτεινό ήλιο, θ’ απλώσει πάνω από τα ξύλα, θα βγάλει στην αρχή καπνό, έπειτα φωτιά και μετά μεγάλη φλόγα. Αυτή τη φλόγα οι παλιοί την ονομάζουν «ερόν πῦρ». Οι ορφικοί, λοιπόν, ήξεραν την χρήση του κατόπτρου, για να βάζουν φωτιά.

Ο Αριστοφάνης στις Νεφέλες (στ. 754 κ.ε.) περιγράφει έναν πιο… ιερό σκοπό για την εμπρηστική χρήση των κατόπτρων. Ο Αθηναίος Στρεψιάδης, αφηγείται στον Σωκράτη πώς θα αποφύγει να πληρώσει το πρόστιμο που του επέβαλε το κράτος: την ώρα που ο γραμματέας του δικαστηρίου θα διαβάζει την υπόθεση, εγώ με το φακό θα λιώσω το κερί (έγραφαν σε πλάκες αλειμμένες με κερί, που χάραζαν με αιχμηρές γραφίδες, δε διέθεταν χαρτί ακόμη) κι έτσι δε θα υπάρχει χρέος. Τότε δεν ήταν όλοι φακελωμένοι ηλεκτρονικά κι έτσι ξεμπέρδευαν ευκολότερα. Σίγουρα, όλοι θα συμφωνήσουν ότι ο Αριστοφάνης περιγράφει τον πιο έξυπνο και αποτελεσματικό τρόπο χρήσης των κατόπτρων.

Οι αρχαίοι, που είχαν περί πολλού τις τέχνες και τα θεάματα, εφάρμοσαν την κατοπτρική και για πιο θεαματικούς σκοπούς. Στις εικαστικές τέχνες και στο θέατρο, τα κάτοπτρα προσέφεραν το εφέ τους. Μάλιστα, στη θρησκευτική προπαγάνδα -καθώς μεγάλο μέρος της μηχανικής της αρχαιότητας χρησιμοποιήθηκε για αυτό τον σκοπό (βλ. και το σχετικό κείμενο για τον Ήρωνα)- η κατοπτρική λειτούργησε ως επιστήμη εντυπωσιασμού, αντιπερισπασμού, που στόχευε σε ανορθόδοξες εμπειρίες: την αντιστροφή του ειδώλου και τις οφθαλμαπάτες.

Ο Αρχιμήδης, λαμβάνοντας προφανώς υπόψη του την παράδοση των κατόπτρων, σκέφτηκε να συνδυάσει το θέαμα με τον πόλεμο. Το κράτος των Συρακουσών έτριβε τα χέρια του! Οι Συρακούσες, ας μην ξεχνάμε, δεν ήταν καμιά πόλη-κράτος του πεταματού∙ αρχικά κορινθιακή αποικία, εξελίχθηκε σε πλούσια και ονομαστή πόλη τον 5ο και 4ο αι. Π.χ. και αριθμούσε 400.000 κατοίκους σε μια περιτειχισμένη έκταση 14 χλμ2. Ονομαζόταν και Πεντάπολις, επειδή περιελάμβανε πέντε συνοικισμούς. Το 480 Π.χ. ο Γέλων νίκησε τους Καρχηδόνιους στη μάχη της Ιέρας, σηματοδοτώντας τη μεγάλη της ακμή. Το 415 πολέμησαν με την Αθήνα, την τρόπον τινά Η.Π.Α της εποχής, κατατροπώνοντάς την(30.000 νεκροί ή πνιγμένοι Αθηναίοι και 7.000 δούλοι στα λατομεία της πόλης∙ απ’ τις πλέον ανατριχιαστικές ιστορίες υποδούλωσης). Ο ένας τύραννος διαδεχόταν τον άλλον στις ακμαίες Συρακούσες. Έτσι, ακολούθησε ο Ιέρων Α’ και ο Διονύσιος, που έφτιαξε και κέντρο επιστημονικών ερευνών. Έξυπνος ο τύραννος∙ κατάλαβε ότι με τις μηχανές και τις νέες εφευρέσεις, θα έκανε την εξουσία του πιο αποτελεσματική. Σ’ αυτή την επιστημονική αυλή ανέπτυξε τις δραστηριότητές του κι ο Αρχιμήδης. Άλλωστε, και ο Πλάτων εκεί θέλησε να εφαρμόσει το πολιτικό του πείραμα για την τυραννική του Πολιτεία.

Ένα περιβάλλον με τόσες πολυτελείς κατασκευές (ναοί, θέατρα, τείχη) –πέτρες υπήρχαν άφθονες!- λογικό ήταν να το ορεχτούν και οι Ρωμαίοι, οι μεγάλοι διδάξαντες της εξουσίας. Ο Αρχιμήδης, που ήθελε να κάθεται στα μαλακά μαξιλαράκια του τυράννου και να σκέφτεται, εφηύρε μια σειρά πολεμικών μηχανών, βοηθώντας τις Συρακούσες στην πολιορκία. Έβαλε, λοιπόν, το έξυπνο μυαλό του σε λειτουργία, για να αξιοποιήσει την φυσική και τεχνητή οχύρωση της πόλης. Με μια κατασκευή, τη Σαμβύκη, κατάφερε να φτιάξει έναν αποτελεσματικό τρόπο να ανεβαίνουν απ’ τα πλοία οι πολεμιστές μέσα στα τείχη εύκολα και γρήγορα και να απομακρύνονται απ’ αυτά, για να συνεχίσουν τη ναυμαχία. Είχε φτιάξει, ακόμη, μηχανές για κάθε απόσταση βολής, αλλά και κάποια που, όταν δεν χρησιμοποιούνταν, δεν ήταν ορατά απ’ τους αντιπάλους. Χρησιμοποίησε ακόμη και τεχνάσματα τρομοκράτησης του αντιπάλου. Ενώ αρχικά οι Συρακούσιοι ήταν φοβισμένοι απέναντι στην υπεροχή των Ρωμαίων, ο Αρχιμήδης, με μια σειρά ακουστικών εφέ (ρίχνοντας με δύναμη μεγάλα βράχια και ξεσηκώνοντας θόρυβο), αλλά και αιφνιδιαστικές ρίψεις βελών τη νύχτα, προκάλεσε πανικό στους ρωμαίους στρατιώτες. Έτσι, σ’ εκείνη την πρώτη επίθεση, κατάφερε να τους απομακρύνει.

Αργότερα, όμως, οι Ρωμαίοι, με την κλασική μέθοδο της προδοσίας, αιφνιδίασαν τους Συρακούσιους και πετυχαίνοντάς τους πάνω σε γλέντι, κατάφεραν να τους υποτάξουν. Λέγεται ότι ο ρωμαίος στρατηγός Μάρκελλος δάκρυσε, όταν είδε την ομορφιά της πόλης και λυπήθηκε που θα την κατέστρεφε[1]. Οι πηγές, μάλιστα, αναφέρουν ότι πολύ λυπήθηκε και για τον θάνατο του Αρχιμήδη. Όταν ο ρωμαίος στρατιώτης θέλησε να τον συλλάβει και να τον οδηγήσει στον Μάρκελλο, ο εφευρέτης, που μελετούσε εκείνη τη στιγμή ένα πρόβλημα, του είπε ότι θα τον ακολουθούσε, αφού το ολοκλήρωνε. Ο στρατιώτης, οργισμένος, τον σκότωσε. Αν θεωρήσουμε αληθή αυτή την εκδοχή, δεν μπορούμε παρά να εκτιμήσουμε το θάρρος του και την σταθερή του στάση μέχρι το τέλος για όσα πίστευε. Κατά μια άλλη, ωστόσο, εκδοχή, ο Αρχιμήδης σκοτώθηκε καθοδόν, κρατώντας τις εφευρέσεις του που θα τις πήγαινε στον Μάρκελλο, για να του τις παρουσιάσει. Οι στρατιώτες, νομίζοντας ότι κρατάει χρυσό και πολύτιμα αντικείμενα, τον σκότωσαν, για να του τα πάρουν. Τα περιστατικά αυτά περιέγραψαν ο Πολύβιος, ο Πλούταρχος και ο Τίτος Λίβιος, χωρίς να αναφέρουν κάτι για τα εμπρηστικά κάτοπτρα.

Απεναντίας, άλλοι μεταγενέστεροι ιστορικοί (Δίων, Ευστάθιος, Γαληνός, Ανθέμιος, Λουκιανός, Ψελλός κλπ.) τα μνημονεύουν. Υπάρχει μεγάλη φιλολογία για το αν τα κάτοπτρα χρησιμοποιήθηκαν στη μάχη των Συρακουσών ή όχι. Άλλοι αποδεικνύουν κι άλλοι διαψεύδουν με πειράματα την ύπαρξή τους. Όπως όλα δείχνουν, όμως, ο Αρχιμήδης διέθετε τις γνώσεις για αυτά τα κάτοπτρα, καθώς ο μεταγενέστερός του Ήρων, στο έργο του Κατοπτρικά, εξηγεί την ανάκλαση του φωτός με τρόπο που δείχνει ότι γνώριζε το έργο του Αρχιμήδη. Το πιθανότερο είναι ότι ο Αρχιμήδης χρησιμοποίησε μεταλλικά κάτοπτρα στη ναυμαχία των Συρακουσών, ανάμεσα στις άλλες πολεμικές του μηχανές.

mixanes-arximidis3Όλα τα παραπάνω σχετικά με τα κάτοπτρα δείχνουν ότι, ενώ από πολύ πρώιμα χρόνια, η χρήση των κατόπτρων ήταν γνωστή ποικιλοτρόπως, με τον Αρχιμήδη γίνονται πολεμικές μηχανές. Αυτή η ιδιαίτερη χρήση τους δείχνει ότι τα πάντα –ή σχεδόν τα πάντα- θα μπορούσαν να αποτελέσουν πολεμικές μηχανές, αρκεί κάποιος πρόθυμος να συλλάβει την ιδέα. Όπως και πολλά πράγματα, που νιώθουμε και σκεφτόμαστε, μπορεί να αποτελέσουν πηγή κέρδους για μερικούς άλλους. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν κάποιος είναι ικανός και ευφυής, όπως αναμφιβόλως ήταν ο Αρχιμήδης, αλλά σε τι διαθέτει κάθε τι πηγαίο και δημιουργικό έχει μέσα του. Το κοινωνικό πλέγμα της εποχής του ήταν πρόσφορο για να τον κάνει να δουλεύει για τα επιστημονικά ινστιτούτα της εποχής του, που είχαν συγκροτήσει οι τύραννοι. Όπως σήμερα, κανείς δε θα αμφισβητούσε την ευφυΐα και τις ικανότητες όσων δουλεύουν στο MIT ή στη NASA, για παράδειγμα. Το ζήτημα, όμως είναι, πού διοχετεύεται όλη αυτή η πνευματική ενέργεια. Κυρίως στην υπηρεσία της πολεμικής μηχανής. Γι’ αυτό, παρουσιάστηκαν οι πολιτικές συνθήκες των Συρακουσών, που έζησε ο Αρχιμήδης. Μάλιστα, πολλοί, με τη λογική του σκοπού που αγιάζει τα μέσα, θεωρούν ότι οι μηχανισμοί του επέτρεψαν να σώσει την πατρίδα του και να την κρατήσει ελεύθερη. Όλοι οι πόλεμοι, όμως, από «ιερούς» σκοπούς ξεκινούν, για να πείσουν τους ευπειθείς να πάνε στη μάχη∙ αλλιώς κανείς δε θα ήθελε να πολεμήσει.

Ας μην περιοριστούμε, όμως, στα κάτοπτρα. Έκανε κι άλλα σημαντικά όπλα. Από τον Πετράρχη και τον Da Vinci γνωρίζουμε ότι ο Αρχιμήδης είχε κατασκευάσει και ατμοτηλεβόλο ή ατμοπυροβόλο. Ο Da Vinci το περιγράφει ως εξής: πρόκειται για μηχάνημα από χαλκό, που εκσφενδονίζει σιδερένιες σφαίρες με μεγάλο κρότο και μεγάλη δύναμη. Το ένα τρίτο του οργάνου (του σωλήνα) βρίσκεται σε μεγάλη φωτιά από κάρβουνα. Όταν θερμανθεί, στρέφουμε τον κοχλία, που βρίσκεται πάνω σε δοχείο με νερό, οπότε και το νερό χύνεται μέσα στο θερμαινόμενο τμήμα του σωλήνα, όπου μετατρέπεται απότομα σε όγκο ατμού. Η σφαίρα εκτινάσσεται τότε με ορμή και τρομερό κρότο. Η λεπτομέρεια είναι ότι το ατμοπυροβόλο ήταν σε θέση να εκτοξεύσει σφαίρα ενός ταλάντου[2] σε απόσταση έξι σταδίων (επειδή κάθε πόλη είχε τη δική της μέτρηση για τα στάδια, θα θεωρήσουμε ότι ένας μέσος όρος είναι τα 182 μ. Άρα, η σφαίρα έφευγε στα 1092 μ., ένα χιλιόμετρο περίπου∙ καθόλου άσχημη επίδοση για μια εποχή, που οι πολεμιστές ένιωθαν ακόμη στο πετσί τους τα βέλη, τα ξίφη και τη φωτιά). Έξυπνη εφεύρεση, αναμφιβόλως. Τόσο, που έμελλε να αλλάξει την ιστορία του πολέμου και τη λογική του θανάτου.

Όλοι όσοι, λίγο-πολύ, πρέπει να ξυπνούν νωρίς το πρωί και να είναι σε μια ακριβή ώρα στη δουλειά τους, σίγουρα σε κάποιες στιγμές της ζωής τους θα σκέφτηκαν ότι θα ήθελαν να είχαν μπροστά τους τον εφευρέτη του ρολογιού, για να του πουν μερικά «γαλλικά». Ένας από αυτούς, λοιπόν, είναι και ο Αρχιμήδης με το υδραυλικό του ρολόι. Μπορείτε να εκτυπώσετε τη μοναδική σωζόμενη εικόνα του και να της πετάτε βελάκια, με το άκουσμα των πρώτων ήχων του ξυπνητηριού. Η ακρίβεια είναι η υπεξαίρεση του χρόνου, όπως έλεγε και ο λόρδος Χένρι Γουότον, στο Πορτρέτο του Ντρόριαν Γκρέι, του Όσκαρ Ουάιλντ.

Όπως και ο Ήρωνας και άλλοι εφευρέτες, έτσι κι ο Αρχιμήδης έδωσε το δικό του οδόμετρο. Αν ξέρεις σε πόση ώρα και με πόσα χιλιόμετρα την ώρα θα πας κάπου, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να ελεγχθεί με τον καλύτερο τρόπο ο ρυθμός του εμπορίου. Σε μια εποχή ειδικά που αυτό δεν ήταν εύκολα δυνατό, καθώς το ταξίδι έκρυβε πολλούς κινδύνους, τα οδόμετρα, που ήταν οι προάγγελοι των κοντέρ ταχύτητας, λειτουργώντας με ένα σύστημα γραναζιών, έδιναν τη δυνατότητα ευκολότερου ελέγχου της μετακίνησης.

Ο Αρχιμήδης έκανε βέβαια και πολλές ανυψωτικές μηχανές, την ουράνια σφαίρα του (το πλανητάριό του με άλλα λόγια) και συνέβαλε στη βελτίωση της καθημερινότητας με μερικές από τις εφευρέσεις του. Ωστόσο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι μηδέν κακόν αμιγές καλού και να πάμε παρακάτω. Όλοι έχουμε ικανότητες σε κάτι. Το θέμα είναι αν η εξουσία θα βρίσκει πάντοτε την τιμή να εξαγοράσει τις ικανότητες αυτές.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Σχετικά βιβλία:

Χρήστος Δ. Λάζος, Αρχιμήδης, ο ευφυής μηχανικός     

[1]Από την πολύ συγκίνηση βέβαια θεώρησε πρέπον να σφάξει τους πάντες στο διάβα του. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν έμενε συναισθηματικά ατάραχος. Ο «σωστός» εξουσιαστής χρειάζεται και τον λακέ ιστορικό του∙ αλίμονο αν δεν τον έχει.

[2]Κατά προσέγγιση έναν ελληνικό («αττικό») τάλαντο ισοδυναμούσε με 26 σημερινά χιλιόγραμμα, ένα αιγυπτιακό με 27, ένα βαβυλωνιακό με 30,3 και ένα ρωμαϊκό με 32,3. Οι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν το βαβυλωνιακό τάλαντο, αλλά αργότερα το αναθεώρησαν – το βαρύ τάλαντο της εποχής της Καινής Διαθήκης θα ζύγιζε σήμερα 58,9 χιλιόγραμμα.

Δημοσιεύτηκε στο: https://anarchypress.wordpress.com/

Ενώ τα ρομπότ διαβάζουν.

Ενώ τα ρομπότ διαβάζουν.

eno-ta-rompot-diavazoun1Σε όλη σου τη ζωή προσπαθείς να βρεις τι σχήμα έχει ο κυβερνοχώρος, εξυπνάκια, και το πιθανότερο είναι ότι δεν έχει κανένα σχήμα, αλλά και να είχε ποιος ενδιαφέρεται;

William Gibson, Στον αστερισμό της Μόνα Λίζα

 

Όσο χειρότεροι γινόμαστε εμείς, άλλο τόσο βελτιώνεται η νοημοσύνη των υπολογιστών μας, όπως μαθαίνουμε τελευταία από πρόσφατες έρευνες. Τα νέα δε φαίνονται ιδιαίτερα ελπιδοφόρα, εκτός κι αν εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές είσαι ρομπότ/ηλεκτρονικός υπολογιστής. Μαθαίνουμε απ’ τη μια για νέες δεξιότητες που αποκτούν τα ρομπότ, καθώς η τεχνητή νοημοσύνη βελτιώνεται, αλλά, απ’ την άλλη,  για τη φθορά και την κακοποίηση της φυσικής νοημοσύνης απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους, που αφήνονται και ενδίδουν στις βουλές της μηχανής.

Δημοσίευμα του BBC αναφέρει ότι ένας «υπέρ-ευφυής ρομποτικός εγκέφαλος», ο Robo Brain, που έχουν κατασκευάσει αμερικανοί επιστήμονες, μπορεί να μάθει νέες δεξιότητες, ενώ «σερφάρει» σε εκατομμύρια ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Ο Robo Brain σχεδιάστηκε, για να αποκτήσει ένα ευρύ φάσμα δεξιοτήτων και γνώσεων από δημόσια διαθέσιμες πηγές πληροφοριών, όπως το Youtube. Οι πληροφορίες που μαθαίνει μπορούν να γίνουν προσβάσιμες από ρομπότ σε όλο τον κόσμο, ώστε να εκτελούν καθημερινές εργασίες. Ένα παρόμοιο πρόγραμμα βρίσκεται σε εξέλιξη και στην Ευρώπη. Το Robo Earth, που περιγράφεται ως ένας παγκόσμιος ιστός για τα ρομπότ, παρουσιάστηκε από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Eindhoven στην Ολλανδία τον Ιανουάριο. Όπως ο Robo Brain, στοχεύει να γίνει μια παγκόσμια αποθήκη πληροφοριών, που μπορούν να είναι προσπελάσιμες από άλλα ρομπότ. Ωστόσο, σε αντίθεση με το Robo Earth, ο Robo Brain είναι σε θέση να δομεί το δικό του σύστημα «κατανόησης» από πληροφορίες που παίρνει απ’ το διαδίκτυο, αντί να προγραμματίζεται απ’ τον άνθρωπο. Επιδιώκεται, δηλαδή, να είναι πιο… ανεξάρτητο.

Το έργο είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας των πανεπιστημίων των ΗΠΑ Brown, Stanford και California και στηρίζεται οικονομικά από υπερκρατικούς οργανισμούς  όπως η Google και η Microsoft. To Robo Brain μέσα σ’ ένα μήνα «αφομοίωσε» ένα δισεκατομμύριο εικόνες, 120.000 βίντεο του Youtube και 100 εκατομμύρια αρχεία με έγγραφα οδηγιών και εγχειρίδια χρήσης. Έχει συσταθεί μάλιστα και μια ιστοσελίδα με τις πληροφορίες που έχει καταφέρει να περισυλλέξει. Οι επιστήμονες λένε ότι δεν είναι μόνο σε θέση να αναγνωρίζει αντικείμενα, αλλά και να καταλαβαίνει πώς λειτουργούν, καθώς και πιο σύνθετες ιδέες, όπως η ανθρώπινη γλώσσα και συμπεριφορά. Στόχος της έρευνας είναι να δημιουργηθεί μια τεράστια αποθήκη πληροφοριών, ώστε τα ρομπότ να μπορούν να καλούνται, για να εκτελέσουν τα καθήκοντά τους στο σπίτι ή στη δουλειά.

Κάποιοι άλλοι ερευνητές, απ’ την Αυστραλία και την Ουαλία ερχόμενοι, δεν χάνουν εξίσου τον καιρό τους. Ανέπτυξαν ένα πρόγραμμα υπολογιστή, που μπορεί να γράφει τα δικά του παραμύθια. Το Moral Storytelling System, γνωστό ως MOSS, δεν μπορεί να μιμηθεί (προς το παρόν τουλάχιστον) την ικανότητα των ανθρώπων να δημιουργούν απλές ή σύνθετες ιστορίες χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά με λεπτομερείς οδηγίες για κάθε βήμα μπορεί να τα καταφέρει. Το MOSS συνδυάζει μέχρι 22 διαφορετικά συναισθήματα, για να δημιουργήσει παραμύθια που είναι πιο «ζωντανά» από όσα ως τώρα έχουν παραχθεί απ’ την τεχνητή νοημοσύνη. Ένας άνθρωπος-συγγραφέας απλώς αποφασίζει ένα ενδιαφέρον συναισθηματικό μονοπάτι για την ιστορία και ο υπολογιστής κάνει τα υπόλοιπα: αποφασίζει  τα γεγονότα, για να αποσπάσει αυτές τις συναισθηματικές αντιδράσεις από τους χαρακτήρες και οι χαρακτήρες κάνουν ό,τι πρέπει να κάνουν. Ακόμη, το πρόγραμμα  είναι σε πρώιμο στάδιο, ωστόσο, προχωράει. Τώρα πια, που όχι μόνο έχουν πάψει οι ιστορίες γύρω απ’ τη φωτιά, αλλά οι γονείς δεν βρίσκουν χρόνο να πουν ούτε θεμελιώδεις αλήθειες στα παιδιά τους, καλούνται τα ρομπότ να πάρουν το ρόλο του αφηγητή. Θα επιλέγουν και θα ξεδιπλώνουν, όπως κάποιοι θέλουν να φαντάζονται, όχι μόνο αφηγήσεις, αλλά και αλήθειες για τον κόσμο, αξίες και πρότυπα συμπεριφοράς.

eno-ta-rompot-diavazoun2Πολύ πρόσφατα, δημοσιεύτηκε η πρώτη επιτυχής προσπάθεια επικοινωνίας δύο ανθρώπων μόνο με τη σκέψη μέσω διαδικτύου, ενώ βρίσκονταν 8.000 χλμ μακριά, ο ένας στη Γαλλία και ο άλλος στην Ινδία. Νευροεπιστήμονες και μηχανικοί ρομποτικής του Harvard σε συνεργασία με άλλα ερευνητικά κέντρα βασίστηκαν στο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG) και σε ρομποτικές κι απεικονιστικές τεχνολογίες διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης (TMS). Σύμφωνα με το πείραμα, ο ένας απ’ τους δύο «συνομιλητές» σκέφτηκε μια λέξη, ο υπολογιστής τη «μετέφρασε» στον εγκέφαλο του άλλου κι εκείνος, χωρίς να την ακούσει την έλαβε νοητικά. Οι επιστήμονες ονόμασαν τη διαδικασία «διεπαφή». Βέβαια, η λέξη που ο πρώτος σκέφτηκε και ο δεύτερος κατάλαβε είναι υπερβολικά αναμενόμενη, καθώς του είπε ό,τι θα περίμενε, ένα «γεια». Λογικό είναι να την φαντάστηκε λοιπόν δίχως τη «διεπαφή». Ακόμη, όμως κι αν δυσπιστούμε με την αποτελεσματικότητα του πειράματος, στην περίπτωση αυτή η πρόθεση είναι που μετράει. Η εν λόγω προσπάθεια αποτελεί μια ακόμη απόπειρα να «διαβαστεί» η ανθρώπινη σκέψη, προφανώς ακόμη κι όταν κάποιος δεν το επιθυμεί. Οπότε, η ίδια η σκέψη θα μπορεί να αποτελέσει στοιχείο ενοχής∙ θα αποδεικνύεται, με τη βοήθεια της τεχνολογίας πάντοτε, ότι κάποιος έκανε «παράνομες σκέψεις».

Όσο όμως οι υπολογιστές προσπαθούν να βελτιωθούν, οι άνθρωποι κάνουν τα πάντα, προκειμένου να καταστραφούν. Δημοσίευμα της εφημερίδας Telegraph υποστηρίζει –και δε δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε- ότι, σύμφωνα με νέα μελέτη, όσοι παίζουν παιγνίδια στον υπολογιστή για ώρες υπάρχει ο κίνδυνος να ακούνε «εξοργιστικές» φωνές, εκρήξεις και μουσική στο κεφάλι τους. Στη διάρκεια της καθημερινότητάς τους, μετά από μακροχρόνιες συνεδρίες, οι συμμετέχοντες ακούνε ηχητικά εφέ, μουσική και φωνές των χαρακτήρων των παιγνιδιών. Η έρευνα απευθύνθηκε σε 1.244 χρήστες, εξετάζοντας την ιδέα «μεταφοράς φαινομένων των παιγνιδιών» -εμπειρίες που επηρεάζουν τις αντιλήψεις, τις γνώσεις και τις συμπεριφορές των παικτών, από τις εικόνες στη διάρκεια του παιγνιδιού. Το 12% απάντησε ότι είχε ακουστικές εμπειρίες μετά το παιγνίδι. Ήχοι από οχήματα, λέιζερ, σφαίρες και μπιπ ήταν απ’ τους πιο κοινούς, χωρίς να προηγούνται ερεθίσματα. Ένας παίκτης άκουγε μια φωνή να του ψιθυρίζει τη λέξη «θάνατος» επανειλημμένα για μέρες, ενώ οι λέξεις «πάνε, πάνε, πάνε» (go,go,go) επαναλαμβάνονταν στο κεφάλι ενός άλλου, όταν συνάντησε πλήθη στην πλατφόρμα του μετρό. Ορισμένοι χαρακτήρισαν τις εμπειρίες τους ως τρομακτικές, ενοχλητικές, εξωφρενικές και ανησυχητικές. Κάποιοι, εξαιτίας των ήχων, έχασαν τον ύπνο τους για μέρες. Άλλες έρευνες διαπίστωσαν ότι οι παίκτες που έπαιζαν παιγνίδια για καιρό βίωναν παραισθήσεις ή είχαν παρορμητικές συμπεριφορές. Κάποιοι έβλεπαν «έγχρωμες εικόνες» και «οθόνες head up»[1], όσο οδηγούσαν στον αυτοκινητόδρομο.

Και σα μην έχουν τελειωμό οι έρευνες, το MIT δημοσίευσε μια δική του, όπου διαπιστώνει πως τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα διαποτίζουν τις ζωές μας με πολυδιάστατες συνέπειες. Συλλέγοντας τα δεδομένα από 50.000 ανθρώπους, το πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης και το STATEC του Λουξεμβούργου έθεσαν το ερώτημα «πόσο ικανοποιημένοι με τη ζωή σας είστε εν γένει στις μέρες μας;», δίνοντας τους μια κλίμακα αξιολόγησης απ’ το 0 (=καθόλου) ως το 10 (=πολύ ικανοποιημένοι). Τους έκαναν κι άλλες πιο λεπτομερείς ερωτήσεις, όπως πόσο συχνά συναντούν φίλους τους κι αν πιστεύουν ότι μπορούν να εμπιστευτούν τους άλλους. Τους ρώτησαν ακόμη πόσο συχνά βρίσκονται συνδεδεμένοι σε «κοινωνικά δίκτυα». Αυτό τους έδωσε τη δυνατότητα να συσχετίσουν την χρήση των λεγόμενων μέσων κοινωνικής δικτύωσης με καθημερινές συμπεριφορές και συνήθειες. Συμπέραναν, μεταξύ άλλων, ότι οι αλληλεπιδράσεις πρόσωπο με πρόσωπο και η εμπιστοσύνη στους άλλους συνδέονται με την ευημερία με θετικό τρόπο. Δηλαδή, όσοι εμπιστεύονται τους άλλους και έχουν δια ζώσης επαφές αξιολογούν τη ζωή τους πιο ευτυχισμένη. Επομένως, όσοι έχουν επαφές κυρίως μέσω των λεγόμενων κοινωνικών δικτύων νιώθουν πιο δυστυχείς και δεν εμπιστεύονται εύκολα τους άλλους ανθρώπους. Η έρευνα συνέδεσε την χαμηλότερη κοινωνική εμπιστοσύνη με την χρήση «κοινωνικών δικτύων».

Αν συνοψίσουμε τα παραπάνω, το αποτέλεσμα θα είναι παιδιά μεγαλωμένα με την «φροντίδα» και την «τρυφερότητα» μιας μηχανής, που θα περιβάλλονται από ρομπότ υπηρέτες και θα μάθουν να τα εμπιστεύονται πολύ περισσότερο απ’ τους άλλους ανθρώπους. Τα ρομπότ θα καταλαβαίνουν καλύτερα τις ανάγκες τους, που ως ενήλικες θα έχουν μάθει να τις μοιράζονται μόνο με τις αγαπημένες τους μηχανές. Το συναίσθημα και η αντίληψη, η ανάγκη της επικοινωνίας και αλληλοβοήθειας θα καλύπτονται πλήρως απ’ τα ευφυή ρομπότ, που θα έχουν επιπροσθέτως και ρέπλικες συναισθημάτων, για να λυπούνται αυτά τα παράξενα πλάσματα με τις τόσες δυνατότητες, που ενέδωσαν (αφέθηκαν και ενέδωσαν, όπως λέει κι ο ποιητής), παραχωρώντας ό,τι πιο πολύτιμο είχαν, την ίδια τους την ελευθερία. Τα παραπάνω είναι πλέον γεγονότα, διαδικασίες προς υλοποίηση ενός στόχου∙ δεν έχουν μείνει στο επίπεδο της επιστημονικής φαντασίας. Είναι επιστημονική πραγματικότητα. Θα τα αφήσουμε να γίνουν και ανθρώπινη καθημερινή πραγματικότητα;

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

[1] Οι οθόνες Head up (head up display), γνωστές και ως HUD, είναι οποιαδήποτε διάφανη οθόνη που παρουσιάζει τα δεδομένα χωρίς να χρειάζεται οι χρήστες να κοιτάξουν μακριά από το σύνηθες οπτικό τους πεδίο. Παρά το γεγονός ότι αναπτύχθηκαν για λογαριασμό της στρατιωτικής αεροπορίας, χρησιμοποιούνται και για εμπορικά αεροσκάφη, αυτοκίνητα, παιγνίδια υπολογιστή και άλλες εφαρμογές.

Δημοσιεύτηκε στο: https://anarchypress.wordpress.com/