Πολλοί άνθρωποι, ατενίζοντας από μία ασφαλή χρονική απόσταση ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος και κρίνοντας με βάση τις συνθήκες του παρόντος, οδηγούνται στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι επιτέλους έχουμε εξελιχθεί. Ότι ο κόσμος εξελίσσεται γραμμικά και ποτέ δεν γυρίζει πίσω. Ότι όλοι έχουμε μάθει κάτι από αυτό που λέγεται Ιστορία.… Περισσότερα...
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Και γενναιότητα. Και να ρισκάρεις δίχως να σε φρενάρουν οι συνέπειες. Τα τελευταία βράδια στον Ασπρόπυργο κάποιοι κάτοικοι αντιστέκονται. Δεν αυτοφυλακίζονται, δεν αυτοαστυνομεύονται – ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι στους ένστολους (και μη) δολοφόνους του ντόπιου παραρτήματος της Παγκόσμιας Χούντας: στήνουν οδοφράγματα, απαντούν στα δακρυγόνα και τις πλαστικές σφαίρες των μπάτσων με πέτρες, μολότοφ και φωτοβολίδες.… Περισσότερα...
Απέναντι σε μια ευθεία επίθεση κατά της ζωής, ακόμη κι ένα κοτόπουλο θα αντιδράσει όπως μπορεί. Και υπάρχει πάντα η πιθανότητα να κερδίσει την ελευθερία του, ακόμη και έναντι υπέρτερων αντιπάλων που το εποφθαλμιούν.
Γι’ αυτό, ένας επιτιθέμενος, ειδικά όταν είναι δειλός ή όταν οι αμυνόμενοι είναι πολύ περισσότεροι και ενδέχεται να έχει σοβαρές απώλειες, μπορεί να εφαρμόσει μια περισσότερο πονηρή τακτική: Να πείσει τους αμυνόμενους να πετάξουν τα όπλα τους.… Περισσότερα...
Απόσπασμα από το βιβλίο του Νικολάι Λίλιν «Σιβηρική αγωγή», σελ. 32-35
Κάποτε, με φώναξε ο πατέρας μου στον κήπο:
«Έλα εδώ, αλητάκο! Και φέρε μαζί σου ένα μαχαίρι!».
Πήρα ένα μαχαίρι από την κουζίνα, αυτό που χρησιμοποιούσα συνήθως για να σκοτώνω τις χήνες και τις κότες κι έτρεξα στον κήπο.… Περισσότερα...
Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο από τον φιλόσοφο και στοχαστή Giorgio Agamben. Ο εν λόγω φιλόσοφος τάχθηκε εξ αρχής ενάντια σε κάθε είδους αστυνομικό μέτρο αναφορικά με τον Covid-19. Ασφαλώς, για τη στάση του αυτή, λοιδορήθηκε χυδαία από τις ιντελεκτουέλ θεραπαινίδες της νέας τάξης πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης.… Περισσότερα...
Οι καιροί είναι χαώδεις· οι γνώμες συγκεχυμένες· τα κόμματα ένας κυκεώνας· η γλώσσα των νέων ιδεών δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί· τίποτε δεν είναι δυσκολότερο από το να ορίσει κανείς καλά τον εαυτό του σε σχέση με τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, την πολιτική.… Περισσότερα...
|
Brueghel, Τοπίο με την πτώση του Ίκαρου (1558). Ο ίδιος ο Brueghel έχει αναφέρει για το έργο: «Ήταν άνοιξη. Ένας αγρότης εργαζόταν στο χωράφι του. Ένας βοσκός πρόσεχε τα πρόβατά του. Ένας ψαράς έπιανε ψάρια κοντά στην άκρη της θάλασσας. Όλα ίδρωναν στον ήλιο που έλιωνε τα φτερά από κερί. |
Τώρα μας έμεινε το πιο δύσκολο· πώς να πάρουμε τις λέξεις που έμειναν και να φτιάξουμε ζωή.
Τώρα που οι λέξεις ελευθερία, ευθύνη, αλληλεγγύη, μαζί έχουν χάσει τη σημασία τους, χρειάζεται να βρούμε άλλες καινούριες που να σημαίνουν ελευθερία, ευθύνη, αλληλεγγύη και μαζί.… Περισσότερα...
Λυπάμαι που σ’ το λέω, αλλά είναι μια πικρή αλήθεια. Οι πλούσιοι ξέρουν τουλάχιστον να προστατεύουν τα συμφέροντά τους, καταφέρνουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αμυνθούν, αποτελούν μια αληθινή οικογένεια, αλληλέγγυα και απίστευτα δραστήρια. Έχουν ακόμα όνειρα αυτοί και μπορώ να σου πω ότι δεν θα κάνουν ούτε βήμα πίσω, προκειμένου να τα πραγματοποιήσουν.… Περισσότερα...
Εξήντα τάλαρα το πρόστιμο, κορόιδα! Φθηνά-φθηνά. Σα να λέμε καμιά κατοσταριά (και βάλε) ώρες στο «παπάκι», διανομή και μεροκάματο του τρόμου, ανασφάλιστος κι έτσι. Σαν λίγα σας φάνηκαν μάλλον τα 150 κι όλο όξω μου ‘σασταν, σούρτα-φέρτα, στη βόλτα, σε στυλ ανέμελο και περιπατητικό.… Περισσότερα...
«Το παρὸν [δεν] εἶναι [τίποτε περισσότερο] ἀπὸ τὸ παρελθὸν συσπειρωμένον διὰ δρᾶσιν, ἐνῶ τὸ παρελθὸν [εἶναι] τὸ παρὸν ἀνεπτυγμένον διὰ τὴν κατανόησίν μας». Durant Will., Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, Τόμος στ΄, Μεταρρυθμίσεις
«Το εφεύρημα του «συνταγματικού τόξου» είναι η βάση πάνω στην οποία θα μπουν τα θεμέλια του μεταμνημονιακού καθεστώτος στον Ελλαδικό χώρο, στη γραμμή που επιτάσσει η ενοποιημένη κυριαρχία.… Περισσότερα...
Να μένεις στην Αλεξάνδρας και να μην ακούς αμάξια το βράδυ
αυτό το βουητό της πόλης να ξεκινά μετά τις πέντε
κυριακή με ήλιο και μασκοφόρους
μυρίζει οινόπνευμα
ο κόσμος στο δρόμο κοιτάζει δεξιά- αριστερά
μην πετύχει κάνα μπάτσο
δυστοπικές συζητήσεις για το καλύτερο αντισηπτικό
ένας επαίτης που απλώνει το χέρι φορώντας μάσκα
μουσικοί του δρόμου με πανιά στα τρομπόνια
μια fenistil πάνω στο τραπέζι
“τι είναι αυτό; τα κουνούπια θα φοβηθούμε πια;”
μια μαυρίλα να ρέει
πηχτή, γυαλιστερή και δύσοσμη
πλημμυρίζει την πόλη
πλημμυρίζει τους ανθρώπους
πλημμυρίζει τα έντομα
ο κόσμος πατάει στη μαυρίλα
τα παιδιά πλατσουρίζουν
τα έντομα πνίγονται
καπότες παντού
σε λίγο θα κυκλοφορούμε μέσα σε γιγάντιες καπότες
χθες το βράδυ μάζεμα στην Καλλιδρομίου
τσιγάρα και joy division
πέτυχα τον Π.,… Περισσότερα...
Είναι αληθές πως για την εποχή της δικτατορίας των συνταγματαρχών υφίσταται σήμερα η εξής ψευδής αντίληψη: ότι η πλειονότητα του «ελληνικού λαού» αντιστάθηκε είτε με παθητικό είτε με ενεργητικό τρόπο˙ αναμφίβολα, είναι κι αυτός ένας από τους πολλούς μύθους της λεγόμενης μεταπολίτευσης.… Περισσότερα...
Είχε μια μεγάλη ουλή στο μηρό της/ έμοιαζε με νεκρό σιδηρόδρομο/ που τον σκέπαζαν πρόχειρα άγριες σάρκες/ Αυτός έβαζε το δάχτυλο τρυφερά στην αφετηρία/ και διέτρεχε απαλά την απόσταση/ ως τη ρίζα του γονάτου/ Κάθε φορά ένιωθε την διαδρομή ατελείωτη/ Κλείνανε τότε γυμνοί τα μάτια/ να φανερώσουν για λίγο/ όσα ο φόβος τους έκρυβε/ Εκείνη ψιθύριζε/ «Γιατί σου αρέσει τόσο η ουλή μου; Είναι μεγάλη κι άσχημη/ Αν όμως τόσο πια τι θέλεις στη χαρίζω»/ Κι αυτός απαντούσε/ «Κοίτα/ όσο κι αν περιπλανήθηκα μέσα σ’ αρχαίους τάφους/ δεν βρήκα πουθενά μαχαίρι/ τόσο σκουριασμένο/ τόσο στομωμένο/ για να την βγάλω από πάνω σου/ όπως τής αξίζει»/ «Τότε θα τη φυλάω στο σώμα μου/ μόνο για σένα/ Όσα χρόνια κι αν περάσουν/ από αυτή τη στιγμή/ θα είναι δική σου/ Σάρκα και δέρμα σου/ ένα με εμένα/ Ως το θάνατο/ Ή μέχρι να βρεις εκείνο το μαχαίρι των αρχαίων»/ «Κάποια στιγμή θα τα ξεχάσεις όλα αυτά/ ή το πιθανότερο/ δεν θα θέλεις να τα θυμάσαι»/ «Ίσως/ Αναπνέω για τη στιγμή/ Αν σκεφτώ το αύριο/ θα σταματήσει η καρδιά μου/ Κάποια πρωινά/ ξυπνώ με ένα μαύρο ήλιο στο μαξιλάρι μου/ Το χθεσινό μου όνειρο/ καίγεται στο σκοτάδι του/ ψάχνω λίγη από την τέφρα/ μα δεν βρίσκω ίχνος/ Αυτό πάλι τι σου λέει;»/ «Μου λέει ότι έχεις μάθει πια τα πάντα/ Νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα ν’ αρχίσεις να ξεχνάς/ Εγώ πάλι λέω/ από εδώ και πέρα/ να μην ξεχνώ τίποτα/ Έτσι θα πληρώσω για όλα/ Αναδρομικά και με τόκο/ Εσύ καθάρισες/ Ήρθε η ώρα να μπεις στον κόσμο/ που τόσο μίσησες/ και να μπει κι αυτός μέσα σου/ Να θυμάσαι όμως/ ότι αυτή η ουλή στο μηρό σου/ μού ανήκει/ Θα γίνει η μόνη μου ιδιοκτησία/ Δική μου/ Και που ξέρεις/ Μπορεί στις περιπλανήσεις μου/ σε χρόνους μέσα σε χρόνους/ να βρω κάποτε κι εκείνο το μαχαίρι»/ Κάτι πύρωσε μέσα της/ θυμός/ έξαψη/λαγνεία/ αποστροφή/ αγάπη/ κενό/ Τον έσφιξε με δύναμη επάνω στο σώμα της/ Όλα έμοιαζαν εντελώς φυσιολογικά.… Περισσότερα...
Ακούσαμε πρώτα τον καλπασμό τους στις σκάλες, μετά ακροβολίστηκαν στο μαγαζί αμίλητοι.[1]
«Σηκωθείτε όλοι όρθιοι ρε πούστηδες!» φώναξε ο επικεφαλής τους.
Σηκωθήκαμε. Αυτοί άρχισαν να περνάνε ανάμεσα μας, καθυστερούσαν κιόλας όταν βρίσκονταν από πίσω μας, για να μας σπάσουν τον τσαμπουκά.