ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το 205ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Από την Πέμπτη 4 Ιουνίου 2020, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο σε σημεία όπου διατίθεται ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος.
ΘΕΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ:
Επιδρομές στο πολιτικό σκηνικό
ΣΥΝΗΘΙΣΑΝ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ: ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΒΡΗΚΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ…
BRAIN HACKING: ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ
«… Και τί πειράζει αν ένα παιδί δεν μπορεί να γράψει;»
Πώς η νόσος COVID-19 μπορεί να επιδεινώσει την παγκόσμια επισιτιστική ανασφάλεια
Mέρες κρασιού και Τριαντάφυλλων
ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΡΥΠΑΝΣΗ ΚΑΙ COVID 19
Τα έντοµα στο κεφάλι µας
Μικρά και Μεγάλα
Η ID2020 ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ
Δραπέτες
Θέλησε να ξοδευτεί με τον δικό του ρυθμό/ Από παιδί μισούσε τα ρολόγια./ Προτιμούσε να μετρά τις στιγμές με την αναπνοή του/ Ήταν καλύτερα έτσι/ Κι όταν οι καταστάσεις τον στρίμωχναν άγρια/ επέστρεφε στη γέρικη μουριά/ Εκείνη στον θλιβερό ακάλυπτο/ Τα δέντρα δεν μιλούν/ μα νιώθουν τα πάντα/ Επέμενε πως το σώμα της είχε καταπιεί τα κάγκελα/ Τα χώνεψε για τα καλά/ Σίδερο σκουριά και χλωροφύλλη αγκαλιασμένα/ Κι αντίο φυλακή/ Μια στιγμιαία νίκη της ζωής/ Πριν το σπασμένο σώμα ρίξει αυλαία/ Ο θρύλος λέει πως δεν έγιναν οι πρέπουσες τελετές/ Καμιά κηδεία/ Τα κομμάτια σάπιζαν άθαφτα στην άσφαλτο/ Κάτι παιδιά μόνο χάραξαν επάνω τους κατάδεσμους/ Σε αρχαίες νεκρές γλώσσες/ Για να μην τους ξορκίσει κανείς/ Αυτός έλειπε/ Μόνο τα πουλιά την έκλαψαν/ Κι ας έμειναν άστεγα/ Διασώθηκαν μόνο κάτι σκόρπιες εικόνες/ Που με το μέτρημα των αναπνοών θόλωναν μέσα του/ Τις ξέβραζε με κάθε εφιάλτη/ Τότε στις κόγχες του βλάσταιναν και πάλι τα κλαδιά της/ Και η σκιά τους πρόσφερε πυρετική θαλπωρή στους λίγους επιζώντες/ Δεν ξεκουραζόταν ποτέ/ Έκανε υπομονή για τον Μεγάλο Ύπνο/ Κι όσο αυτός αργούσε/ έπρεπε κάπως να ξοδευτεί/ Άλλοτε έτρεχε σα φωτόνιο κι άλλοτε έμενε αδρανής σα ψόφια μύγα/ Περφεξιονισμού και Απραξίας γωνία, μόνιμος κάτοικος/ Αυτό τον έκανε αθεράπευτα συναισθηματικό/ Με έναν άσχημο τρόπο/ αποκλειστικά ιδιόκτητο/ Κάποτε ο δάσκαλος τούς μίλησε για τα νεκροτομεία/ Οι περιγραφές του με κάθε λεπτομέρεια/ Δεν τσιγκουνεύτηκε λέξη/ Ήταν όλοι τους στο προαύλιο/ Μάης γλυκός/ Το άρωμα από τις πασχαλιές σκαρφάλωνε ανεμπόδιστα μέσα τους/ Ένιωσε ερωτευμένος με τα πάντα/ Τα κορίτσια ας περίμεναν τη σειρά τους/ Και τότε είδε όλη την αλήθεια/ Είδε τις πασχαλιές να ξεκορμίζουν μέσα από τα σωθικά των πεθαμένων/ Να ξεπηδούν από ανοιγμένα μπλαβιά στόματα/ Ανθοί και αίμα να σμίγουν με τρυφερότητα/ Αδέξια και αθώα/ Φτιάχνοντας συμπλέγματα από θάνατο και ζωή/ Ο ήλιος τού χάιδεψε άγρια το σβέρκο/ Κι αυτό κάπως τον συνέφερε από τη ζάλη/ Το ήξερε ήδη/ Οι στιγμές είναι τα πάντα/ Τα χρόνια όμως κρεμάλα/ Μια τρίαινα από φουσκωμένες φλέβες/ άραζε μόνιμα στο μέτωπο του/ Όταν συγκεντρωνόταν πολύ/ μπορούσε να ακούσει το αίμα του να φέρνει βόλτες μέσα τους/ «Θα κάνουν μπαμ κάποια μέρα να το ξέρεις.
Το διήγημα αυτό γράφτηκε το 2014, όταν όλοι οι σημερινοί κανονισμοί και απαγορεύσεις, που ζούμε αυτή τη στιγμή, φαίνονταν πολύ μακρινοί και αποδίδονταν σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Σήμερα βλέπουμε πώς το παράλογο μεταλλάσσεται εξ ίσου σε νόμο και μάλιστα με την επίφαση του ηθικά σωστού.
Θα μπορούσε ο τίτλος να παρέπεμπε σε μία ταινία ή σε βιογραφία ενός πολεμικού ρομάντζου. Εμείς, όμως έχουμε την θεία τύχη να το βλέπουμε ζωντανά να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, καθημερινά με κεντρικούς ήρωες έναν συντηρητικό επιστήμονα και έναν ευαίσθητο κομάντο, που δίνουν μάχες σ’ έναν πόλεμο με αόρατο εχθρό και μας προστατεύουν όλους διακινδυνεύοντας τη ζωή τους.… 
«Σήμερα, 9 Απριλίου, η κρατούμενη Αζιζέλ Ντενίρογλου πέθανε στο θάλαμό της, αβοήθητη, ενώ αντιμετώπιζε κάποια καρδιολογικά προβλήματα ενώ είχε και υψηλό πυρετό. Όλο το βράδυ εκλιπαρούσε για βοήθεια, είχε πόνους στο στήθος και δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν τη θερμομέτρησαν καν και αγνοούμε τα πραγματικά αίτια του θανάτου της.
Έκανα υπομονή μιας κι ερχόντουσαν γιορτιάρες μέρες, αλλά έχει και η υπομονή τα όρια της. Δεν μίλαγα τόσον καιρό αλλά νισάφι πιά. Το νευρικό μου σύστημα χορδίστηκε όταν άκουσα αυτόν τον καθημερινό ντελάλη των κυβερνητών, τον Σκόρδα, μεγαλοβδομαδιάτικα να δηλώνει με στυλ Πάπα ότι ο κοροναγιός δεν βγήκε από βιολογικά εργαστήρια και ότι προέρχεται από νυχτερίδες, που μπόλιασαν μυρμηγκοφάγο, που μετά τον έριξαν στην αγορά της Μπουχάν και από την μπόχα σκεπάστηκε όλος ο ντουνιάς.… 
Δεν μπορούμε άλλο να ακούμε Σπύρο Παπαδόπουλο, κλείνουμε την πόρτα στον Σπύρο Παπαδόπουλο και βγαίνουμε έξω όσο γρηγορότερα γίνεται και όσο περισσότερο μπορούμε, για να γλυτώσουμε. Δεν είναι εύκολο, το γνωρίζουμε. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, να ’σου ο Σπύρος Παπαδόπουλος, πετάγεσαι τρομαγμένος από την θέση σου για να προλάβεις ν’ αλλάξεις σταθμό.… 
[…]Κάποιος έθιξε το θέμα της μέλλουσας ζωής, πως να τη δημιουργήσουμε, πως να αποφύγουμε τον τελικό θάνατο, πως να μην πεθάνουμε.
Η διακοπή της χρηματοδότησης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας κατά τη διάρκεια μιας παγκόσμιας κρίσης υγείας είναι τόσο επικίνδυνη όσο ακούγεται. Η εργασία που κάνει καθυστερεί τη διάδοση του COVID-19 και αν αυτή η εργασία διακοπεί, κανένας άλλος οργανισμός δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει.