Η ξωθιά (ξωτικιά > ξωτκιά > ξωθκιά > ξωθιά) αφήνει τον κόσμο του αιθέρα, του μαγικού δάσους, να κοινωνήσει απ’ τον πόνο των θνητών· την βαρβαρότητα του πολέμου, την οδύνη της προσφυγιάς, την αφόρητη ασχήμια των μητροπολιτικών κέντρων. Με «όπλο» την κιθάρα, με γητείες και ξόρκια, αναμετριέται με τον χρόνο, το θάνατο και την σιωπή.… Περισσότερα...
Νιώθουμε, άραγε, ποτέ πιο πλήρως ικανοποιημένοι με την φευγαλέα στιγμή απ’ όσο όταν πηγαίνουμε να μαζέψουμε βατόμουρα ή μανιτάρια, όπως οι πρώτοι άνθρωποι, ή όταν, αργοί, μαζεύουμε βότσαλα, κοχύλια και ξύλα στην ακροθαλασσιά; Η χαρά τής καθαρής ύπαρξης: ζωή που συμπυκνώνεται κι αναλώνεται στην στιγμή.… Περισσότερα...
Φώναξε η ζωή μας χάνεται πάει/ Διάλυσε τη σκόνη που σκεπάζει το φως/ Ο θάνατος διακοπές στο Sarajevo πάει/ Ξύπνησε, στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως.
Magic de Spell, Sarajevo (Φώναξε)
Η νοσταλγία (νόστος+άλγος) είναι μια επιστροφή με πόνο.… Περισσότερα...
Ένας ψηφιακός κόσμος με ρωτάει συνεχώς, σαν ένας γιγάντιος διακόπτης, αν περνάει ρεύμα από την καρδιά μου ή όχι, παίζει μέσα μου προκλητικά με ένα on ή ένα off, το ένα ή το μηδέν μου. Εκπέμπω τραγούδια, σκέψεις και φθόγγους πριν σωπάσει ο κόσμος που μεγάλωσα, ξεγελιέμαι πάνω στο τεντωμένο σκοινί, πιστεύοντας πως κάνω την πιο μεγάλη επανάσταση που έχει απομείνει: να περπατήσω ξυπόλητη στο κεραμιδί χώμα, να παραμείνω γήινη, να σφίξω ένα ζεστό χέρι, να δώσω μια αναλογική ματιά και ένα ακόμα, τελευταίο, αναλογικό φιλί.… Περισσότερα...
Λεοπαρδάλεις εισβάλουν στον ναό και πίνουν από τα θυσιαστήρια σκεύη, αδειάζοντάς τα· από ένα σημείο και μετά, καθώς αυτό επαναλαμβάνεται διαρκώς, μπορεί να υπολογιστεί εκ των προτέρων και γίνεται μέρος της τελετουργίας.
Ο Κάφκα μάς μιλά για το παράλογο. Για το πώς αυτό, μέσω της επανάληψης, γίνεται «λογικό», «αυτονόητο», «ηθικό», καθημερινότητα.… Περισσότερα...
Όταν ο άνθρωπος στα ελληνιστικά βασίλεια ένιωσε χαμένος, αποσυρμένος από την κοινότητα, απομονωμένος, όταν η φωνή του έπαψε να έχει σημασία, αναζήτησε μια άλλου είδους φιλοσοφία. Μαθήτευσε σε σχολές όπως η Επικούρια και η Στωική, που αφομοίωσαν διαφορετικά το παρελθόν και στράφηκαν στις προσωπικές αναζητήσεις.… Περισσότερα...
Ο λαβύρινθος λειτουργεί μέσα μας, καθημερινά, πέρα από το φυσικό, στο αμιγώς συμβολικό. Είτε γίνεται αντιληπτό είτε όχι, τον συναντούμε στο κατώφλι της απόφασης, στην αμφιβολία της επιλογής, στην σιωπή του εσωτερικού τρίστρατου. Ασφαλώς, έχουν ήδη γίνει αρκετές προσεγγίσεις για το ζήτημα, είτε φιλοσοφικές, είτε ψυχολογικές, είτε εν γένει θεολογικές.… Περισσότερα...
Λέγεται πως η μόνη ουσιαστική διαφορά του όχλου με το κοπάδι, είναι ότι στον όχλο ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του μπροστάρη. Με άλλα λόγια, ο όχλος λειτουργεί ως «αγέλη προβάτων», όσο οξύμωρο κι αν αυτό φαίνεται. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η λογική, η κρίση, τα αγαθά συναισθήματα, ο ανθρωπισμός, η αλληλεγγύη πηγαίνουν περίπατο.… Περισσότερα...
Για άκουσε λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας, που ζούσε κάθε μέρα τι θα πει άντρας…
Η Αλεξάνδρα έζησε σε λάθος τόπο και λάθος εποχή; Οι γυναίκες με αυτό το τέλος ζουν πάντα σε λάθος χρόνο και τόπο. Ή μάλλον, ο τόπος και ο χρόνος είναι πάντα λάθος.… Περισσότερα...
Μιας και οι βεβαιότητες, κάθε είδους και ύφους, καταρρέουν καθημερινά ταχύτερα κι από φωτόνια σε «κατοστάρι», αναρωτιόμαστε κατά πόσο η γνωστή ρήση, εν είδη τίτλου εδώ, παραμένει επίκαιρη. Αφορμή για σκέψεις επί του ζητήματος μας δίνεται από όλο αυτό το κύμα λογοκρισίας στις Η.Π.Α,… Περισσότερα...
Στον Ράμι, για τις μύριες στιγμές του στην απομόνωση. Και για τις νύχτες του Δεκέμβρη που μοιραστήκαμε.
Σε όλους τους αξιοπρεπείς φυλακισμένους.
Για τον φυλακισμένο η λέξη απομόνωση δεν είναι μια αφηρημένη έννοια.
Δεν είναι η επιλογή ενός συγγραφέα να μείνει μόνος και να γράψει στο ησυχαστήριό του.… Περισσότερα...
Κάποιες σκέψεις με αφορμή τους στίχους των Βαβούρα, από το τραγούδι τους Χαμένη Ατλαντίδα
Στον Αργύρη και τον Μάνο.
Πολλές φορές και σε πολλούς καιρούς, οι συντροφιές θεραπεύουν την μνημοσύνη. Στοχάζονται μ’ απλότητα, στις σιωπές και την βοή, καθώς οι λέξεις και το συναίσθημα ζωντανεύουν γύρω και μέσα τους κόσμους, που ο χρόνος διστάζει ν’ αγγίξει.… Περισσότερα...
Αλήθεια, πόσο άνθρωπος νιώθεις σήμερα; Ποια θεωρείς ως εκείνα τα χαρακτηριστικά σου που σε διαφοροποιούν από τις μηχανές; Υπάρχουν ακόμη; Είναι ευδιάκριτα; Μπορούν να κατανοηθούν στην ουσία τους, μέσα από το καθημερινό βίωμα; Ή μήπως η μηχανή, στην εποχή του Φωταδισμού[1], μιμείται «επαρκώς» την ανθρώπινη υπόσταση; Κι αν αυτό παρουσιάζεται ως «πραγματικότητα», συμβαίνει κυρίως λόγω της αναβάθμισης των μηχανών ή μήπως εξαιτίας της πτώσης του ανθρώπου; Ποιος ο ρόλος της πολιτικής σε όλο αυτό;
Λέγεται συχνά πως η πολιτική δεν είναι αφ’ αυτής της κάτι αρνητικό, αλλά μια ανθρώπινη πτυχή δραστηριότητας, ουδέτερα φορτισμένη.… Περισσότερα...
Έχει ο χρόνος λεπτά, δευτερόλεπτα και ώρες;
Έχει ο χρόνος μήνες και βδομάδες;
Τον βλέπουμε στα ημερολόγια και στους δείκτες;
Τον συναντάμε στα πρόσωπα των παιδιών και των γονιών μας.
Τον συναντάμε στον καθρέφτη.
Τον συναντάμε σε εκείνες τις εσωτερικές στιγμές που καταργείται το αύριο και το χθες.… Περισσότερα...
Ό,τι πεθαίνει δεν χάνεται από τον Κόσμο
Μάρκος Αυρήλιος
Οι αυθεντικοί σύντροφοι είναι πάντοτε παρόντες˙ δεν εγκαταλείπουν, δεν λησμονούν, δεν εξαφανίζονται – παραμένουν ακέραιοι και λαλίστατοι δίπλα μας, ακόμη κι όταν απαντούν τον θάνατο.
Γιατί κι ο θάνατος είναι ελάχιστος, να τους σιωπήσει.… Περισσότερα...