Συχνά, το μέγεθος της κτηνωδίας είναι αντιστρόφως ανάλογο με τον χρόνο που χρειάζεται αυτή για να πραγματωθεί. Στις 8/4, μέσα σε δέκα μόλις λεπτά, οι Σιωνιστές εγκληματίες κατάφεραν μια ακόμη μαζική δολοφονία, ρίχνοντας εκατοντάδες βόμβες, στην (πιθανότατα) μεγαλύτερη αεροπορική επιδρομή τους στον Λίβανο. Αυτή ήταν η «συμβολή» του Ισραήλ στην (υποτιθέμενη) δεκαπενθήμερη εκεχειρία. Οι μαρτυρίες των επιζώντων φανερώνουν το μέγεθος της φρίκης· μιας ανηλεούς επίθεσης σε αμάχους, μέσα σε πυκνοκατοικημένες συνοικίες, δίχως καμία προειδοποίηση αυτήν την φορά. Όχι πως αυτό έχει κάποια ουσιώδη σημασία, αλλά είναι ενδεικτικό της πρόθεσής των Σιωνιστών να δολοφονήσουν όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν. Μέχρι στιγμής, οι νεκροί ξεπερνούν τους 300 και οι τραυματίες τους 1.000, με πολλούς από αυτούς να είναι σε κρίσιμη κατάσταση. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, τα νοσοκομεία, οι κλινικές, αλλά κι όποιος άλλος χώρος μπορούσε να χρησιμοποιηθεί υποτυπωδώς για περίθαλψη, γέμισε ασφυκτικά από αιμόφυρτους τραυματίες. Προφανώς, ακόμη κι αυτό ήταν εξ αρχής μέρος του δολοφονικού σχεδιασμού του Ισραήλ, ώστε να «φρακάρει» το σύστημα υγείας· να μην μπορεί να λειτουργήσει και οι νεκροί να γίνουν όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Ο εγκληματίας πολέμου και η συμμορία του, με την επωνυμία «κράτος του Ισραήλ», ισχυρίζονται πως δήθεν έπληξαν «σημαντικά κέντρα διοίκησης» της Χεζμπολάχ. Όποιος πιστεύει αυτές της ανοησίες, ή διαθέτει την «κατάλληλη» νοητική ανεπάρκεια ή, ως όψιμος Σιωνο-τσολιάς, πανηγυρίζει για κάθε έγκλημα των Σιωνιστών, ανυπόφορα ποταπός και προσκυνημένος. Κι από τέτοιους η ελλαδική κοινωνία, δυστυχώς, διαθέτει πια περίσσεμα: λιγωμένοι (δήθεν) πρώην αντισημίτες, που τώρα χειροκροτούν το Ισραήλ σε κάθε απάνθρωπη πράξη του, βαυκαλιζόμενοι πως έτσι θα έχουν κάποιο όφελος. Δηλαδή, και υποτακτικοί και ηλίθιοι! Ας μην αυταπατώνται: Τις βόμβες που δολοφονούν (για άλλη μια φορά) αμάχους -πολλά εξ αυτών παιδιά- τις ρίχνουν μαζί με τους Σιωνιστές κι όσοι στηρίζουν αυτές τις πράξεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Το Ισραήλ εφαρμόζει μια πολλαπλή πολιτική/στρατηγική, με κεντρικό άξονα την πρόκληση του τρόμου στις κοινωνίες. Έναν τρόμο που επιχειρεί να επιβάλει σε όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής, θρησκείας ή πολιτικής τοποθέτησης. Κεντρικός σκοπός αυτής της πρακτικής είναι να λυγίσει η κοινωνία, να φτάσει σε έναν βαθμό που δεν θα αντέχει άλλο την φρίκη μιας τέτοιας καθημερινότητας και να παραδοθεί. Με άλλα λόγια, είναι ένας πόλεμος βιολογικής εξόντωσης, ενώ παράλληλα συμβαίνει κι ένας απερίγραπτος ψυχολογικός πόλεμος που επιχειρεί να τσακίσει τους επιζώντες. Το κάνουν στην Γάζα, το εφαρμόζουν και στον Λίβανο. Μέσα από το «σπάσιμο» της κοινωνίας, την παραδοχή της πως «δεν αντέχει άλλο», επιδιώκουν εκείνη την συναίνεση που φτιάχνει ρουφιάνους, καταδότες, «τηλεοπτικούς μαϊντανούς» που ζητούν δήθεν «ειρήνη», αλλά στοχεύουν στην συνολική υποταγή. Διαίρει και βασίλευε.

Δυστυχώς, σε κάποιον βαθμό στον Λίβανο αυτό έχει επιτευχθεί, καθώς η τωρινή κυβέρνηση είναι κυβέρνηση δοσίλογων. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι, από την στιγμή που ενώ συμβαίνει έγκλημα πολέμου, σε τέτοιον βαθμό, αυτή παζαρεύει με τους Σιωνιστές τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ; Πόσο προδότες της κοινωνίας είναι όταν αποδέχονται απευθείας συνομιλίες με το Ισραήλ, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον; Πόσο από το αίμα των Λιβανέζων αμάχων είναι και στα δικά τους χέρια; Ακόμη και το γεγονός ότι είναι στις εξουσιαστικές τους καρέκλες, το οφείλουν στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της λιβανέζικης κοινωνίας, μέσα από την Χεζμπολάχ. Γιατί αποχώρησαν κακήν κακώς τα Σιωνιστικά στρατεύματα κατοχής τον Μάη του 2000 από τα εδάφη του Λιβάνου; Μήπως γιατί «πείστηκαν» μέσα από «εποικοδομητικό» διάλογο κι εφαρμογή του «Διεθνούς Δικαίου»; Ή γιατί για 18 ολόκληρα χρόνια η ένοπλη κοινωνική αντίσταση ενάντια στον κατακτητή, όχι μόνο δεν λύγισε, δεν συνθηκολόγησε, αλλά κι ενίσχυε προοδευτικά τον αγώνα της;

Οι Σιωνιστές -ως ακραίοι εθνικιστές, με εξίσου ακραίες μεταφυσικές ψυχώσεις- έχουν μηδενική διάθεση συνύπαρξης με οποιονδήποτε. Είτε Άραβας, είτε Παλαιστίνιος, είτε Εβραίος. Πιστεύουν αποκλειστικά στον εξανδραποδισμό και την υποταγή. Ως θρασύδειλα υποκείμενα όμως, τρέμουν στην υπόνοια μόνο πως οι Αμερικάνοι Σιωνιστές -οι «ομόδοξοι» και συναιτεράκια τους στις γενοκτονίες-, θ’ αναγκαστούν να τους εγκαταλείψουν. Και τότε θα δουν όλοι, ακόμη και οι όψιμοι χειροκροτητές τους, πως «ο βασιλιάς είναι γυμνός», αλλά και φοβικός όσο δεν πάει· πως τρέμει την κοινωνική αντίσταση των λαών που γενοκτονεί, αλλά και των εξουσιαζόμενων εντός των ισραηλινών τειχών, που ζουν σε ένα διαρκές καθεστώς πολέμου, σε μια ζωή που δεν είναι ζωή αλλά ημι-μόνιμη διαβίωση σε καταφύγια.

Σύμφωνα με πολλούς μελετητές της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ, μετά την ταπεινωτική του ήττα από τον απελευθερωτικό αγώνα της Χεζμπολάχ και την εξευτελιστική για τις στρατιωτικές δυνάμεις αποχώρηση από τον Λίβανο, προωθεί μαζί με τις ΗΠΑ και την «συλλογική Δύση» το ιδεολόγημα του οριενταλισμού. Πρόκειται για τον στρεβλό, απόλυτα κατασκευασμένο τρόπο παρουσίασης της Ανατολής, μέσα από στοχευμένα απλουστευτικά σχήματα, που επί της ουσίας αφαιρούν από τις κοινωνίες την ιστορία τους, την φυσική τους πολυπλοκότητα, την πολύμορφη αισθητική τους, τις κοινωνικές και ηθικές τους αξίες, και παρουσιάζοντάς τες ως κάτι ενιαίο κι αποκρουστικό, ως το «απόλυτο κακό», το «μοχθηρό τέρας» που συνωμοτεί για την καταστροφή της «πολιτισμένης Δύσης». Το ιδεολόγημα αυτό απογειώθηκε με την ιδιαιτέρως «ομιχλώδη» επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, στις 11/9 ’01, λιγότερο από ενάμιση μόλις χρόνο από την εκδίωξη των Σιωνιστών από τον Λίβανο. Μήπως πρόκειται για κάποια σύμπτωση; Ποιος ξέρει. Το βέβαιο είναι πως ο οριενταλισμός, από εκεί και ύστερα, μέσα από τις τόσες εισβολές των ΗΠΑ στην Ανατολή -με τις μαζικές δολοφονίες αμάχων και την καταστροφή ολόκληρων κοινωνιών-, καθιερώθηκε ως θέσφατη «αλήθεια» στην συλλογική συνείδηση των εξουσιαζόμενων της Δύσης. Κι όσο η συντριπτική πλειονότητα επαφίεται, τεμπέλικα στην κυρίαρχη αφήγηση για τα πάντα, όσο δεν αναζητά, δεν μελετά, δεν κρίνει, δεν σκέφτεται, τόσο οι στρεβλή οπτική για την πραγματικότητα θα επικρατεί. Κι όσο πιο ενιαία παρουσιάζεται η κυρίαρχη αυτή αφήγηση, τόσο θα απέχει από την αλήθεια, που είναι ποικιλόμορφη, πολυδιάστατη κι ανοιχτή σε θεωρήσεις κι αναθεωρήσεις.

Οι βόμβες, το αιματοκύλισμα, τα μαζικά εγκλήματα της κυριαρχίας είναι ανίκανα να κάμψουν το ισχυρό, θεμελιωμένο, ανυπότακτο φρόνημα. Και η αγωνιζόμενη κοινωνία του Λιβάνου έχει αποδείξει στον υψηλότερο βαθμό πως το διαθέτει. Ο μόνος δρόμος που γνωρίζει είναι αυτός της ολικής αντίστασης.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση