Στις 13/4, στο Μανχάταν, έξω από τα γραφεία των Chuck Schumer και Kirsten Gillibrand, γερουσιαστών του Δημοκρατικού κόμματος, περίπου 100 διαδηλωτές προχώρησαν σε οργανωμένη διαμαρτυρία ενάντια στους πολέμους των ΗΠΑ-Ισραήλ. Κάποιοι από αυτούς φορούσαν κίτρινα γιλέκα, πιθανότατα ως μια συμβολική πράξη σύνδεσης με το ομώνυμο κοινωνικό κίνημα στην Γαλλία, πριν την βιο-τρομακρατία Covid-19. Παρότι ο αριθμός των συγκεντρωμένων δεν ήταν μεγάλος, η διάθεση κι ο δυναμισμός τους δεν έλειπε καθ’ όλη την διάρκεια της διαμαρτυρίας.

Η αστυνομία έδειξε, ως αναμενόταν, μηδενική ανοχή, συλλαμβάνοντας άπαντες με την κατηγορία της παρακώλυσης συγκοινωνιών. Κανένας από τους συλληφθέντες διαδηλωτές δεν αντιστάθηκε στην σύλληψη, ενώ, όσο αυτή συνέβαινε, ο καθένας τους φώναζε ασταμάτητα αντιπολεμικά συνθήματα. Μία εκ των συλληφθέντων ανέφερε χαρακτηριστικά, «συμβαίνει μια γενοκτονία! Δολοφονούν στον Λίβανο, δολοφονούν στην Συρία, δολοφονούν στην Γάζα, δολοφονούν παντού!». Μια άλλη διαδηλώτρια, ενώ την έπαιρναν σηκωτή τέσσερις ένστολοι κρατικοί μπράβοι, κραύγαζε πως «δεν είναι κανονικότητα οι βομβαρδισμοί! Μην το συνηθίζετε! Δεν είναι φυσιολογικό!». Αίσθηση έκανε επίσης η αναφορά μιας Αμερικανο-Εβραίας διαδηλώτριας λίγο πριν την έναρξη της διαμαρτυρίας πως στο Ιράν, εκτός όλων των άλλων, «το Ισραήλ έχει βομβαρδίσει και συναγωγές των Ιρανών Εβραίων». Άραγε, έγινε «κατά λάθος», όπως το φρικαλέο έγκλημα πολέμου στο σχολείο του Μινάμπ; Ή μήπως οι Εβραίοι που απορρίπτουν των Σιωνισμό είναι για τους απανταχού Σιωνιστές εχθρός; Βέβαια, απορίας άξιο είναι το γεγονός πως τουλάχιστον στα ελλαδικά ΜΜΕ, δεν υπήρξε καμία αναφορά για κάτι τέτοιο.

Κατά την διάρκεια της διαμαρτυρίας, ακόμη κι όταν οι μετέχοντες συλλαμβάνονταν, τα κυριότερα συνθήματα που ακούγονταν, ήταν τα εξής: «Κάτω τα χέρια από το Ιράν, κάτω τα χέρια από το Λίβανο, κάτω τα χέρια από την Παλαιστίνη!», «Σταματήστε να εξοπλίζετε το Ισραήλ με τα χρήματα των φορολογουμένων!», «Χρήματα για σπίτια και μόρφωση, όχι για πολέμους κι απελάσεις!», «’Όχι άλλα όπλα, όχι άλλοι πόλεμοι!», «Όχι ICE, όχι φασισμός, όχι γενοκτονία!», «Χρηματοδοτήστε την Υγεία, όχι τους πολέμους!», «Λευτεριά στην Παλαιστίνη!», «Χρήματα για τους λαούς, όχι για τους πολέμους!». Η διάθεση όσων συμμετείχαν στην διαμαρτυρία ήταν έντονη κι αμείωτη από την αρχή μέχρι το τέλος. Μάλιστα, ένα μέρος των διαδηλωτών ανάγκασε τους έμμισθους κρατικούς μπράβους να τους πάρουν σηκωτούς, χωρίς αυτό να τους πτοήσει από το φωνάζουν αντιπολεμικά συνθήματα.

Η διαμαρτυρία/παρέμβαση ήταν καθαρά αντιπολεμική. Κανένας από τους μετέχοντες δεν είχε αμερικανική σημαία ή κάποιο άλλο εθνικό σύμβολο. Επίσης, τα συνθήματα εξέφραζαν πνεύμα αντιπολεμικό/ουμανιστικό κι όχι μια μικροπρεπή δυσαρέσκεια για την άνοδο των τιμών στα καύσιμα, ενώ άμαχοι και παιδιά δολοφονούνται μαζικά. Και δολοφονούνται μαζικά με τα χρήματα των Αμερικανών φορολογούμενων, κάτι που η εν λόγω διαμαρτυρία το ανέδειξε καθαρά.

Όσοι κρίνουν τέτοιες παρεμβάσεις από τον αριθμό των συμμετεχόντων, πλανιούνται οικτρά. Η συνέπεια, το πάθος, η αποφασιστικότητα και η ένταση της διαμαρτυρίας είναι το ζητούμενο. Αν αυτό αφορά χιλιάδες, τόσο το καλύτερο. Αλλά αν οι χιλιάδες είναι βαριεστημένοι, ημι-περαστικοί και τυροπιτοτρώγοντες, αυτο-ακυρώνουν μόνοι τους ό,τι κάνουν. Το κράτος το γνωρίζει καλά αυτό, είτε στις ΗΠΑ είτε στην Ελλάδα.

Μένει να φανεί αν αυτή η αντιπολεμική διαμαρτυρία θα είναι η αρχή για πολλές άλλες. Αν το αγωνιζόμενο κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας θα γίνει τροχοπέδη στις ορέξεις της εκφυλισμένης ολιγαρχίας του τεχνο-φεουδαρχισμού, του στρατο-βιομηχανικού συμπλέγματος και της χρηματοπιστωτικής τοκογλυφίας. Μιας ολιγαρχίας που πράττει μαζικές δολοφονίες και γενοκτονίες, ληστεύοντας μέσω της φορολογίας την αμερικανική κοινωνία.

Θερία Ενήμερα