ΣΚΑΪ, ΣΙΑ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ…
Είναι αλήθεια ότι από αναρχικής σκοπιάς δεν ενδείκνυται να τα βάζει κάποιος αποκλειστικά μ’ ένα γρανάζι ενός μηχανισμού, όσο καλοκουρδισμένο και αν αυτό είναι, όσο και αν εκτιμάται ότι αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για την εξουσία. Εδώ θα πρέπει να διευκρινήσουμε ότι πολύτιμο είναι ένα γρανάζι λόγου χάρη των ΜΜΕ και για εκείνους τους εξουσιαστές, τους οποίους συστηματικά αντιπολιτεύεται, αφού μέσω των ψευδοαντιθέσεων που προβάλλουν, θεμελιώνουν τις μεταξύ τους ανύπαρκτες κατ’ ουσίαν διαφορές, με αποτέλεσμα να παγιδεύονται ακόμη περισσότεροι άνθρωποι.
«Σήμερα, 9 Απριλίου, η κρατούμενη Αζιζέλ Ντενίρογλου πέθανε στο θάλαμό της, αβοήθητη, ενώ αντιμετώπιζε κάποια καρδιολογικά προβλήματα ενώ είχε και υψηλό πυρετό. Όλο το βράδυ εκλιπαρούσε για βοήθεια, είχε πόνους στο στήθος και δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν τη θερμομέτρησαν καν και αγνοούμε τα πραγματικά αίτια του θανάτου της.
Έκανα υπομονή μιας κι ερχόντουσαν γιορτιάρες μέρες, αλλά έχει και η υπομονή τα όρια της. Δεν μίλαγα τόσον καιρό αλλά νισάφι πιά. Το νευρικό μου σύστημα χορδίστηκε όταν άκουσα αυτόν τον καθημερινό ντελάλη των κυβερνητών, τον Σκόρδα, μεγαλοβδομαδιάτικα να δηλώνει με στυλ Πάπα ότι ο κοροναγιός δεν βγήκε από βιολογικά εργαστήρια και ότι προέρχεται από νυχτερίδες, που μπόλιασαν μυρμηγκοφάγο, που μετά τον έριξαν στην αγορά της Μπουχάν και από την μπόχα σκεπάστηκε όλος ο ντουνιάς.… 
Δεν μπορούμε άλλο να ακούμε Σπύρο Παπαδόπουλο, κλείνουμε την πόρτα στον Σπύρο Παπαδόπουλο και βγαίνουμε έξω όσο γρηγορότερα γίνεται και όσο περισσότερο μπορούμε, για να γλυτώσουμε. Δεν είναι εύκολο, το γνωρίζουμε. Ανοίγεις το ραδιόφωνο, να ’σου ο Σπύρος Παπαδόπουλος, πετάγεσαι τρομαγμένος από την θέση σου για να προλάβεις ν’ αλλάξεις σταθμό.… 
Η διακοπή της χρηματοδότησης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας κατά τη διάρκεια μιας παγκόσμιας κρίσης υγείας είναι τόσο επικίνδυνη όσο ακούγεται. Η εργασία που κάνει καθυστερεί τη διάδοση του COVID-19 και αν αυτή η εργασία διακοπεί, κανένας άλλος οργανισμός δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις 29 Μαρτίου, από τον Dr John Lee, στο περιοδικό Spectator (
Όχι, δεν κάνω πλάκα. Η φωτογραφία είναι αυθεντική. Εν τέλει, λανθάναμε όλοι μας˙ παρά τους κοινωνικούς απελευθερωτικούς αγώνες αιώνων, ο εν λόγω παθογόνος οργανισμός όχι απλώς έχει επιβιώσει, αλλά δείχνει μάλιστα να ευημερεί όσο ποτέ άλλοτε. Το ενδιαίτημά του γνωστό˙ τα κάθε λογής πολιτικά γραφεία, οι κομματικές νεολαίες, η οσφυοκαμψία, ο απόλυτος αμοραλισμός.… 
«Έχουμε πόλεμο…»
Οι δυο ερευνητές βρέθηκαν μπροστά σε ένα αποτρόπαιο θέαμα⸱ το πτώμα είχε πεθάνει από γεράματα.
Σε ορισμένες ιθαγενείς φυλές της Κεντρικής Καλιφόρνια, ο πόνος αντιμετωπιζόταν ως φορέας δύναμης των σαμάνων- θεραπευτών. Η οδύνη διέθετε δική της προσωπικότητα κι εκδηλωνόταν με διάφορες μορφές, χωρίς ωστόσο να προσωποποιείται ως άνθρωπος. Οι πόνοι φέρουν ψυχή και είναι σεβαστοί γι’ αυτό.…