Πόση «απελευθέρωση» ακόμη;
Αλήθεια, τι είναι αυτή η απελευθέρωση που ευαγγελίζονται οι φονταμενταλιστές-ευαγγελιστές Αμερικάνοι; Τι εννοούν να απελευθερώσουν το Ιράν ή οποιονδήποτε; Πόσο πραγματικά έχουν απελευθερωθεί οι γυναίκες της Δύσης, δηλαδή; Τι είμαστε ελεύθερες να κάνουμε; Μήπως να παράγουμε και να καταναλώνουμε; Να είμαστε αντικείμενα μελέτης συμπεριφοράς στο μάρκετινγκ; Ή το να ξεπουλάμε τα πάντα, αρκεί να πληρωθούμε καλά; Κι αυτό αφορά τους πάντες, όχι μόνο τις γυναίκες.… Περισσότερα...
H απόσταση την Αθήνας από την Βηρυτό είναι μικρότερη από την αντίστοιχη του Παρισιού, του Βερολίνου, του Λονδίνου. Αν η απόσταση βέβαια μετριέται σε χιλιόμετρα κι όχι σε ποσά αδιαφορίας. Αλλιώς η Βηρυτός κείται μακράν. Πολύ μακράν. Λες και η ανθρωποσφαγή, η ισοπέδωση ολόκληρων συνοικιών αδιάκριτα, συμβαίνει σε άλλον πλανήτη, σε άλλον γαλαξία, σε άλλη διάσταση.… 
Στο έργο του «Η καταστροφή του Λόγου, Νίτσε» ο Λούκατς βλέπει στον Νίτσε έναν προάγγελο του ναζιστικού φυλετισμού. Με αφορμή αυτή την θέση, σκεφτόμαστε ότι το ίδιο άλμα λογικής χρησιμοποιείται συχνά και για τους ρομαντικούς ως προάγγελους του Ναζισμού. Συχνά, ο παραλογισμός μπορεί και καμουφλάρεται μέσα σε εκείνο το φιλοσοφικό/στοχαστικό ύφος της γραφής, που δεν χρησιμοποιείται για να ξεκαθαρίσει, αλλά για να περάσει μια παράλογη άποψη ως λογική, μέσω της σύγχυσης.… 
Είναι αλήθεια πως ο στόχοι των γενοκτόνων είναι ακριβείας. Με απόλυτη ψυχραιμία, αυτή του κατά συρροή δολοφόνου, εξοντώνουν το μέλλον μιας κοινωνίας: τα παιδιά. Δεν αρκούσαν τα χέρια, αλλά σκαπτικά μηχανήματα, να σκάφτουν 168 τάφοι για τις μαθήτριες Δημοτικού που δολοφόνησαν με τα χτυπήματα… ακριβείας τους, οι Σιωνιστές κι Αμερικανοί φονιάδες.… 
Η δημοσίευση των φωτογραφιών που επιβεβαιώνουν εικαστικά και ως οπτικό ντοκουμέντο 
Το να είσαι συγκροτημένος, ατάραχος, άφοβος, μπροστά στο βέβαιο του θανάτου -όπως μια εκτέλεση-, είναι μια κατάκτηση καθόλα αφύσικη. Είναι μία στάση ζωής, όπου το θάρρος, η γενναιότητα, η λεβεντιά, ως καθαρά, κυρίαρχα συναισθήματα, νικούν το φυσικό του φόβου και της αυτοσυντήρησης.… 
Θα μπορούσε να ειπωθεί πως ο υλισμός κι ο ορθολογισμός είναι οι καλύτεροι γείτονες. Πιθανόν και κάτι πολύ περισσότερο, ως μια σχέση σχεδόν άρρηκτη, όπου ο ένας ενισχύει και συμπληρώνει τον άλλον. Και στην «γειτονιά» τους θεωρείται αφελές, έως κι ανεπίτρεπτο, το μη μετρήσιμο, αυτό που δεν ζυγίζεται, δεν ταξινομείται, δεν μπορεί εν γένει να μελετηθεί σε εργαστηριακές συνθήκες.… 
Σας φαίνεται εντελώς παράλογο να δουλεύετε μια ολόκληρη ζωή; Και μάλιστα στις χειρότερες δυνατές συνθήκες, ως αυστηρά χειρώνακτες, κάτω από καυτό ήλιο, αδιανόητη ζέστη, ενοχλητικά έντομα και μηδενική προοπτική για βελτίωση; Σίγουρα ναι. Μια τέτοια συνθήκη δεν μοιάζει καν με σύγχρονη μισθωτή σκλαβιά, αλλά με το ημερονύκτιο ενός σκλάβου της αρχαιότητας.… 
Το παρελθόν δεν περνάει ποτέ, είναι μια διάσταση του παρόντος. Έτσι κι αλλιώς, το μέλλον είναι άγνωστο και το παρόν έχει γίνει παρελθόν πριν καλά-καλά προφέρουμε το όνομα του. Αν το καλοσκεφτούμε, ζούμε κατά βάση στο παρελθόν. Το απολύτως εφήμερο παρόν μας, χάνεται ως βίωμα, σαν κόκκος στην άμμο της κλεψύδρας.… 
Όταν ο Φουκό ανέπτυσσε τη θεωρία του πάνω στην βιοπολιτική, έθεσε τα θεμέλια για μια άλλη οπτική της εξουσίας. Ο Πανοπτικός έλεγχος του βιομηχανικού κόσμου, η εξουσία πάνω στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα, ως παραγωγική δύναμη κι άρα ως μια μηχανή που ανήκει στο κράτος, πρόσφερε αποτελεσματικά εργαλεία επιβολής και κυριαρχίας πάνω στον άνθρωπο.… 
Στις κοινωνίες με θρησκειοκεντρικές αντιλήψεις, η θρησκεία μοιάζει να αυτονομείται, να μπαίνει πάνω από τις κοινωνίες ως ρυθμιστής. Τότε αποκτά μια ιδιαίτερη εξουσία, εισβάλλοντας στο πνεύμα των ανθρώπων. Πολλές ανθρωπιστικές, μα κι ευρύτερα αντιεξουσιαστικές κοσμοθεωρήσεις αντέκρουσαν αυτή την κεντρική θέση της θρησκείας και της άσκησαν κριτική.… 
Δικαιούται όποιος αγωνίζεται ενάντια στο Κράτος, να υιοθετεί θρησκευτικές και μαγικές πρακτικές; Να πιστεύει σε πνεύματα νεράιδων, νεκρών κι άλλων οντοτήτων, όπως αγίων ή και θεών του αρχαίου πολυθεϊστικού κόσμου; Είναι ιστορικά κι αρχαιολογικά αποδεδειγμένο πως οι άνθρωποι δημιουργούσαν νοητικές σχέσεις με πνεύματα της φύσης, με τους νεκρούς προγόνους, για να βοηθηθούν στον καθημερινό βίο, αλλά και ν’ αντλήσουν δυνάμεις, ώστε να μπορούν να αντισταθούν καλύτερα στην καταπίεση.