Ένα καρότσι, μια πάνινη κούκλα, κάποια μικρά παιδιά· το παιγνίδι ξεκινά. Η κούκλα τοποθετείτε προσεκτικά στο καρότσι, τα παιδιά το σηκώνουν ψηλά και βαδίζουν. Κάπως ασυνήθιστο, αλλά η φαντασία των παιδιών –μικρών και μεγάλων- είναι αχαλίνωτη· αλίμονο αν δεν ήταν. Ίσως λοιπόν πρόκειται για κάτι εντελώς φανταστικό, για αναπαράσταση ενός σκηνικού που σκαρφίστηκαν από κοινού αυθόρμητα την στιγμή εκείνη.… Περισσότερα...
Όταν μιλάς ειλικρινά κι όταν δεν πετάς στον δρόμο ό,τι σε πλήγωσε -αν θέλεις- ή ό,τι σε πρόδωσε, αλλά το κρατάς και το πηγαίνεις και το παλεύεις και το ψάχνεις και στήνεις την ζωή σου πάνω σε αυτό, έστω κι αν ξέρεις ότι στο τέλος θα είσαι ένας loser, αυτό είναι κάτι που το εκτιμάει ο άλλος και το αναζητά.… Περισσότερα...
Ο φόβος ξορκίζεται με την αφήγηση. Την αφήγηση που διασκεδάζει το σκοτάδι και καλεί τις σκιές ν’ ανταμώσουν τα σώματα˙ αυτήν που εκριζώνει τον θάνατο, τον ένθρονο φόβο, από τις καρδιές των ανθρώπων. Κι εκεί η αφήγηση, από στόμα σε αυτί, γλιστρά στον νου, διασκεδάζοντας το πεπερασμένο του βίου, με το χρώμα, την γενναιότητα, το φως, το αστείο.… Περισσότερα...