Το τοπικό είναι παγκόσμιο, όταν η κυριαρχία είναι παγκόσμια

Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν δεν είναι ένα τοπικό φαινόμενο, δεν είναι μια περιφερειακή σύγκρουση, δεν είναι ένας διμερής ή τριμερής πόλεμος, αλλά ένα από τα θέατρα των επιχειρήσεων της κλιμακούμενης εδώ και πολλά χρόνια Γ’ Παγκόσμιας Ανθρωποσφαγής. Όσο κι αν η ακούραστη Αμερικανο-Σιωνιστική προπαγάνδα προσπαθεί «φιλότιμα» να πείσει για το αντίθετο, ο πόλεμος εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου είναι συνυφασμένος με το άλλο αιματηρό θέατρο πολέμου στην Ουκρανία· είναι συνυφασμένος με την μαφιόζικη απαγωγή Μαδούρο στην Βενεζουέλα· με τα μέτωπα στην Υποσαχάρια Αφρική· με την εμφύλια σύγκρουση στην Υεμένη και με άλλα μείζονος κλίμακας διακυβεύματα για τα μπλοκ των εξουσιαστών. Η συνασπισμένη «συλλογική Δύση», έχοντας ηττηθεί στο κομμάτι της οικονομίας, της καινοτόμου τεχνολογίας και φυσικά σε αυτό της βιομηχανικής παραγωγής, πρωτίστως από την Κίνα, επιχειρεί να επιβάλει μια παγκόσμια δικτατορία, με το μοναδικό πλεονέκτημα που ακόμη διαθέτει: την στρατιωτική υπεροχή. Μια στρατιωτική υπεροχή, βέβαια, που τα ίδια τα γεγονότα θέτουν σε έντονη αμφισβήτηση, καθώς οι Αμερικανο-Σιωνιστές δεν έχουν καταφέρει να επιβάλουν την βούλησή τους στο Ιράν, ούτε στο ελάχιστο.

Σε κάθε κρίσιμη ιστορική καμπή, όταν τα κλιμακούμενα συμφέροντα των εξουσιαστικών μπλοκ συγκρούονται στο μέγιστο, η πολεμική αναμέτρηση μεταξύ τους παρουσιάζεται στους εξουσιαζόμενους ως «αναπόφευκτη». Ας θυμηθούμε την προπαγάνδα με την οποία τα τότε μπλοκ εξουσίας, το 1914, έπεισαν εκατομμύρια νέους (κι όχι μόνο) πως «ο Μεγάλος Πόλεμος είναι ο πόλεμος που θα τελειώσει όλους τους πολέμους». Το μόνο που είχε τελειώσει με την λήξη του το 1918, ήταν οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, τα όνειρα και οι προσδοκίες ακόμη περισσότερων, με την φτώχεια και την εξαθλίωση να καθιστά την επιβίωση καθημερινό Γολγοθά. Η μέριμνα για τους σακατεμένους στρατιώτες ήταν ασφαλώς ανύπαρκτη, με τους ακρωτηριασμένους ζητιάνους να κατακλύζουν τα πεζοδρόμια των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Αυτό «κέρδισαν» οι εξουσιαζόμενοι από την Α’ Παγκόσμια Ανθρωποσφαγή. Όπως και τότε, σήμερα, το διακύβευμα είναι να αναδειχθούν οι νέοι συσχετισμοί και οι νέες ισορροπίες. Ισορροπίες του τρόμου για τους εξουσιαζόμενους και υπερ-κέρδη για τις πολεμικές βιομηχανίες, την τεχνο-φεουδαλική ηγεμονία και την χρηματοπιστωτική τοκογλυφία.

Κατακερματισμός και χειραγωγήση

Η χειραγώγηση μάς ωθεί σε αποσπασματική, κατακερματισμένη πρόσληψη της πραγματικότητας, ώστε να μην αντιλαμβανόμαστε την εσωτερική συναρμογή των πραγμάτων. Έτσι, δεν βλέπουμε την μεγάλη εικόνα, αποσπώντας την προσοχή μας σε επί μέρους σημεία των συμβάντων, με αποτέλεσμα τα συμπεράσματα να είναι από ελλιπή έως εντελώς λανθασμένα. Με αυτόν τον τρόπο, ο επιτιθέμενος παρουσιάζεται ως «θύμα», η αντίσταση ως «τρομοκρατία» και η γενοκτονία ως «νόμιμη άμυνα». Όπως και η κλιμακούμενα βίαιη προσπάθεια παλινόρθωσης της αποικιοκρατίας, παρουσιάζεται ως «εφαρμογή του διεθνούς δικαίου» ή «υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»· ειδικά το τελευταίο έχει συχνά την «τιμητική» του. Η ατομική και συλλογική ρήξη με τον κατακερματισμό της πραγματικότητας από την εξουσία, είναι μια πρωτογενής πράξη αντίστασης. Μια πράξη που η σημασία της υποτιμάται σκοπίμως από εκείνες τις ομαδοποιήσεις «αντίστασης», που εστιάζουν αυστηρά στο «σημείο» κι όχι συνολικά στον «χάρτη».

Το δυστοπικό μέλλον παρουσιάζεται ως βεβαιότητα, καθώς κλυδωνίζεται

Το εγκληματικό κι αποτυχημένο ιδεολόγημα της παγκοσμιοποίησης, δεν κατάφερε να προχωρήσει την παγκόσμια δυστοπία, στον βαθμό που οι εμπνευστές του φιλοδοξούσαν. Η ακραία φτωχοποίηση των κοινωνιών της «συλλογικής Δύσης», η διάλυση των κοινωνικών δομών υγείας και παιδείας –κεκτημένα σκληρών κοινωνικών αγώνων κι όχι κρατικής «φιλανθρωπίας»–, έχουν δημιουργήσει εκρηκτικές συνθήκες ανασφάλειας. Μιας ανασφάλειας που μεγιστοποιεί την έτσι κι αλλιώς υπάρχουσα έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τις υπερ-κρατικές δομές. Τα συστατικά αυτά, όσο κι αν οι κυρίαρχοι αρνούνται να το παραδεχτούν, δεν συνάδουν με την «Ατζέντα 2030» του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, που βαυκαλίζεται ότι η εξουσιαζόμενοι «δεν θα έχουν τίποτα και θα είναι ευτυχισμένοι». Η ίδια η εξουσία διακατέχεται από άκρατη αμετροέπεια. Δεν γνωρίζει το μέτρο, το όριο, ακόμη κι αν αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για την επίτευξη των στόχων που αυτή θέτει. Η προσπάθεια για απόλυτη πληβειοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων σε Ευρώπη και ΗΠΑ –με αφετηρία τον μεσογειακό Νότο–, είναι αυτή που δημιουργεί τους ίδιους τους πολύμορφους πυρήνες αντίστασης στις κοινωνίες αυτές. Όσο κι αν η λεγόμενη κοινωνική ειρήνη, η απάθεια κι ο ωχαδερφισμός φαίνεται να επικρατούν, οι συνθήκες που δημιουργούνται δεν είναι συνθήκες συναίνεσης, αλλά αντιπαράθεσης.

Με άλλα λόγια, για να έχει ρεαλιστική βάση το εξουσιοφρενές αφήγημα «δεν θα έχετε τίποτα αλλά θα είστε ευτυχισμένοι», προϋποθέτει την συναίνεση των εξουσιαζόμενων σε μια άνευ προηγουμένου δυστοπία. Ακόμη όμως και αν η αφέλεια, η εθελοδουλεία κι ο εξανδραποδισμός θυμίσουν φαραωνική Αίγυπτο, μια τέτοια συναίνεση χρειάζεται την κάλυψη των βασικών αναγκών των εξουσιαζόμενων, από τους τεχνο-φεουδάρχες δυστοπιστές. Όταν η μεγιστοποίηση του κέρδους, με ακραίους κι απόλυτους όρους, είναι ο «θεός» της ενοποιημένης κυριαρχίας του κεφαλαίου, κάθε ευρώ, κάθε δολάριο και κάθε σεντ γίνεται «σπονδή» σε αυτόν τον «θεό». Ως εκ τούτου, η «σπονδή» αυτή καθίσταται «ιερή» και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να καταλήξει στις τσέπες των πολλών που παράγουν τον πλούτο. Πώς θα καλυφθούν λοιπόν οι ανάγκες των εκατομμυρίων (ή και δισεκατομμυρίων) νεο-πληβείων, όταν η ίδια η δομή της εξουσίας, στον πυρήνα της, θέλει τα πάντα για την άρχουσα τάξη και τίποτα για όσους εξουσιάζει;

Το σχέδιο του μαζικού κατακερματισμού: υποταγή ή διάλυση

Οι συμμορία Έπστιν, αυτό το πολυπλόκαμο καρκίνωμα του πλανήτη, με τα πολλά ονόματα και τίτλους, βαυκαλίζεται πως θα παρέχει το λεγόμενο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, χωρίς μάλιστα να απαιτείται από τον εξουσιαζόμενο εργασία, αλλά «απλώς» να παραμένει απόλυτα πειθήνιος κι αδρανής. Επίσης, να κάνει ό,τι «εμβόλια» και ιατρικές επεμβάσεις και εξετάσεις του ζητηθούν, τα αποτελέσματα των οποίων να προωθούν (και) τον «κοινό στόχο» του παγκόσμιου αποπληθυσμού. Από την άλλη, η ίδια συμμορία Έπστιν και οι αυλικοί της είναι αυτοί που περικόπτουν ακόμη κι ένα ετήσιο σχολικό συσσίτιο στις ΗΠΑ, με κόστος λίγων εκατομμυρίων, για να φτιάξουν έναν πύραυλο tomahawk επιπλέον. Διότι τα όπλα είναι επένδυση κέρδους, όχι τα γεύματα των οικονομικά ασθενέστερων μαθητών. Η γιγαντιαία απληστία που η ίδια δομή της ιδεολογίας τους παράγει, γίνεται τροχοπέδη στους μαξιμαλιστικούς, δυστοπικούς τους σχεδιασμούς. Δεν προτίθενται να ξοδέψουν δεκάρα ακόμη και για το ταπεινότερο «καρότο», ενώ βελτιώνουν διαρκώς την συλλογή τους σε «μαστίγια».

Είναι φανερό πως στα θέατρα πολέμου σε Ιράν και Λίβανο, το στίγμα το δίνει η συμμορία Έπστιν των Αμερικανο-Σιωνιστών. Δεν απαιτούν τίποτα λιγότερο από την υποταγή και αυτο-κατάργηση των αντιστεκόμενων κοινωνιών και τον μέγιστο κατακερματισμό τους, ώστε να ελέγχονται ευκολότερα. Και πρωτίστως, αυτό θα συμβαίνει γιατί η κοινωνική διάλυση ως εξουσιαστικό αποτέλεσμα, δημιουργεί μια «κοινωνία» καρικατούρα, που δεν κοινωνεί κάτι ουσιαστικό. Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει συμβεί στο Ιράν και στον Λίβανο. Μάλιστα, στο Ιράν, παρά την αυτονόητη αντίθεση εκατομμυρίων απέναντι στο αυταρχικό καθεστώς, η κοινωνία δείχνει να συσπειρώνεται, για ν’ αντιμετωπίσει την απειλή αφανισμού, που με πράξεις και λόγια οι εγκληματίες πολέμου Τραμπ-Νετανιάχου προσπαθούν να υλοποιήσουν. Στον Λίβανο, που αντιμετωπίζει συνθήκες εθνοκάθαρσης από τους Ισραηλινούς Σιωνιστές, οι  πληβείοι του Νότου στηρίζουν φανερά το εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα της Χεζμπολάχ, που από το ’82 αντιστέκεται στο κράτος-αποικιοκράτη της Μέσης Ανατολής. Για τα πλήθη των πειθήνιων στην «συλλογική Δύση» αρκεί (επί του παρόντος) η φτωχοποίηση, ο φόβος και η ανασφάλεια που αυτή φέρνει. Για όσους όμως πραγματικά αντιστέκονται, το οπλοστάσιο της συμμορίας Έπστιν διαθέτει μεγάλη γκάμα δολοφονικών εργαλείων – πολλά από αυτά, πληρωμένα ακόμη κι από κομμένα σχολικά συσσίτια. 

Η «Ατζέντα 2030» και τα νεο-αποικιοκρατικά, φονταμενταλιστικά σχέδια για το «Μεγάλο Ισραήλ», φαίνεται να πηγαίνουν χέρι-χέρι. Η βιο-τρομοκρατία Covid-19 -που βαπτίστηκε ως «υγειονομική κρίση»-, δίνει την σκυτάλη της στην επερχόμενη ενεργειακή και επισιτιστική «κρίση», που φέρνει ο πόλεμος εναντίον του Ιράν. Ο αρχιμαφιόζος του Νταβός, Klaus Schwab, είχε άλλωστε «προφητέψει» τόσο την υγειονομική, όσο και τις άλλες δύο «κρίσεις» που τότε ακόμη έπονταν. Ωστόσο, η απληστία τους, η ακόρεστη και αδηφάγα όρεξή τους για κέρδος, όπως ήδη αναφέρθηκε, θα αναγκάσει την (φαινομενικά) υποταγμένη Δύση να αλλάξει στάση. Υποταγή ή διάλυση, λένε στις κοινωνίες που αντιστέκονται. Αλλά και στις κοινωνίες της Δύσης που φαίνεται να έχουν υποταχθεί, η υποταγή αυτή δεν εξασφαλίζει στα πλήθη των εξουσιαζόμενων ούτε καν την επιβίωση· δεν τους δολοφονούν με βόμβες, αλλά με ακραία φτώχεια. Το σχοινί και το σκαμνί είναι ήδη στα χέρια των ολιγαρχών της Δύσης. Εμπεριέχονταν εξ αρχής στο ίδιο τους το ιδεολόγημα.

Δεν ζούμε μια «ιστορική καμπή», όπως πολλοί αναλυτές φροντίζουν να μας πληροφορούν, αλλά βαθιά «στην φωλιά του κούκου». Μάλλον, ό,τι συμβεί από εδώ και πέρα, θα μοιάζει «φυσιολογικό». Βεβαιότητες καταρρέουν, πραγματικότητες φυλλορροούν κι αιμοδιψείς φιλοδοξίες αιώνων ασθμαίνουν. Οι βρυκόλακες του κέρδους, οι εξουσιοφρενείς αναλήπτες ζωής, δείχνουν αποφασισμένοι για όλα. Το θανάσιμο σφάλμα τους είναι  κι οργανικό στοιχείο των εγκληματικών φιλοδοξιών τους.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση