Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ντόναντ Τραμπ για την επαναλειτουργία, εκσυγχρονισμό και διεύρυνση (!!) των, πάλαι ποτέ, φυλακών του Αλκατράζ, «ισορροπούν» κάπου ανάμεσα στο χονδροειδές «αστείο» και την φρικαλέα σοβαρότητα. Αναντίρρητα, οι αριβισμοί αυτοί αποτελούν την κυρίως πολιτική «σπεσιαλιτέ» του. Ωστόσο, όπως ήταν φυσικό, το πρώτο που μας έφερε στο νου ήταν η κατάληψη της φυλακής του Αλκατράζ από Ινδιάνους, στα τέλη της δεκαετίας του ’60.… Περισσότερα...
Ο ιερός άνθρωπος, όπως παρουσιάζεται στον Agamben, ξεκινάει την ιστορική του παρουσία από τον αρχαίο ρωμαϊκό κόσμο, όταν το ιερό πρόσωπο ήταν αυτό του αυτοκράτορα. Εκφραζόταν στο όνομα της κυριαρχίας και ισοδυναμούσε με μια κατάσταση: το ιερό πρόσωπο βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου· μπορεί κάποιος να το φονεύσει, χωρίς να θεωρηθεί, σύμφωνα με το δίκαιο ότι πράττει φόνο και ο φονιάς, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν μπορεί να δικαστεί.… Περισσότερα...
Το μικρό αλλά πυκνογραμμένο αυτό βιβλίο γράφτηκε αρχικά στα ιταλικά από την ελληνοϊταλίδα συγγραφέα του κι έπειτα μεταφράστηκε[1] στα ελληνικά. Η Michela Zucca, ιστορικός και ανθρωπολόγος, εστίασε την προσοχή της στην περιοχή των Άλπεων, στα ιταλικά σύνορα. Είναι ακτιβίστρια, φεμινίστρια και ενδιαφέρεται για ζητήματα οικοβιωσιμότητας.… Περισσότερα...
Από πού ήρθες;
Από τον ερχόμενο κόσμο.
Και που πηγαίνεις;
Προς τον ερχόμενο κόσμο.
Και τι κάνεις σε τούτον τον κόσμο;
Τον κοροϊδεύω.
Και πώς τον κοροϊδεύεις;
Τρώω το ψωμί του και εκπληρώνω τα έργα του ερχόμενου κόσμου.
Ράμπια Αλ Ανταουίγια, μυστικίστρια Σούφι (713-801 Ν.Χ)… Περισσότερα...
Ο θάνατος δεν είναι όταν σβήνουν τα φώτα. Είναι το σβήσιμο της λάμπας επειδή ήρθε η αυγή.
Ταγκόρ
Σηκωνόμαστε κάθε πρωί από το κρεβάτι μας, ετοιμαζόμαστε βιαστικά, πηγαίνουμε σε ανούσιες, εξαντλητικές ή και εντελώς παράλογες δουλειές, επιστρέφουμε στα μικρά (ή κάπως μεγαλύτερα) τεχνητά «κουτάκια» μας, να «συνομιλήσουμε» με τις οθόνες, να καταλήξουμε (πάλι) κατάκοποι στο κρεβάτι μας, για να επαναλάβουμε σχεδόν πανομοιότυπα την ίδια ακριβώς διαδικασία το επόμενο πρωί.… Περισσότερα...
Οκτώ χρόνια πριν το τέλος του 20ου αιώνα, δεν θα ήθελα να επιβαρύνω την ήδη υπάρχουσα σύγχυση με την προσωπική μου θολή μαρτυρία. Επισημαίνω όμως τον απόλυτο θρίαμβο του κρατικού φασισμού, την οριστική εγκατάσταση του “στερεότυπου” και των μεταλλαγμένων και τέλος την επιτυχή μεταμόσχευση του τηλεοπτικού κοντρόλ-σύστεμ στον κοινωνικό κορμό.… Περισσότερα...
Το σώμα της Γης
Ο ανθρώπινος χρόνος τις τελευταίες δεκαετίες έχει συσταλεί. Συμπυκνώνεται και περιέχει μεγάλο όγκο γεγονότων, δράσεων, εξελίξεων, τεχνολογικών επιτευγμάτων. Ο ανθρώπινος πολιτισμός -ιδιαίτερα σε μια πλευρά του πλανήτη Γη- έχει διογκωθεί. Τεράστιος όγκος αντικειμένων, προϊόντων, υποπροϊόντων, που απαιτούν υπερβολικές ποσότητες ενέργειας, για να δημιουργηθούν, να μεταφερθούν, να καταναλωθούν και να λειτουργήσουν, κατακλύζουν κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής.… Περισσότερα...
Ζούμε κυρίως σε πόλεις γερασμένες με μνήμες αιώνων στις πλάτες τους. Κάποτε και χιλιετιών. Τις θεωρούμε δεδομένες. Κατοικούμε στα σπλάχνα τους, τις διασχίζουμε δίχως να θυμόμαστε πλέον ποιοι τις ίδρυσαν και γιατί. Ούτε καν το πώς. Πώς γεννιούνται όμως οι πόλεις; Με πρόγραμμα και προδιαγραφές; Από ενώσεις χωριών; Ενώσεις συμφερόντων; Συμμαχίες; Για την εκπλήρωση ποιου σκοπού; Της αριστοτελικής ευδαιμονίας; Για χάριν ενός ιδανικού, όπως διατεινόταν ο Πλάτων;
Μυθικοί γενάρχες, ήρωες, στρατηλάτες, πολιτικοί, στρατηγοί ή ανώνυμοι ήρωες οι ιδρυτές τους.… Περισσότερα...
Ελευθερωμένος πλέον από την ειρκτή του χρόνου, ο Χακίμ Μπέη ή αλλιώς Πίτερ Λάμπορν Ουίλσον (1945-2022) παραμένει ένα ρευστό πνεύμα. Γι’ αυτό, το πέρασμα του από το βραχύβιο αισθητό στο άχρονο μη αισθητό, δεν στερεί τη δυνατότητα στο πνεύμα του να εγκαθίσταται όπου θέλει ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου.… Περισσότερα...
Συνήθως, η χειραγώγηση βασίζεται κυρίως στην αυταπάτη και λιγότερο στην βία. Στην αυταπάτη πως αν συμμετάσχεις στο «παιχνίδι», ακολουθώντας πιστά τους κανόνες, θα βγεις κερδισμένος. Μα οι κανόνες δεν είναι αυτό που ίσως φαντάζεσαι. Δεν αρκεί να κάνεις «καλά την δουλειά σου», να είσαι εργατικός, συνεπής, παραγωγικός.… Περισσότερα...
Αλλά ας δεχτούμε ότι η ελευθερία της σκέψης μπορεί να κατασταλεί κι ότι οι άνθρωποι μπορούν να πιεστούν τόσο, ώστε να μην τολμούν να μιλούν παρά μόνο με διαταγή της ανώτερης Αρχής. Τούτο ασφαλώς δεν θα τους έκανε ποτέ να σκέφτονται μόνο ό,τι θέλει η ανώτατη Αρχή.… Περισσότερα...
Ένας ψηφιακός κόσμος με ρωτάει συνεχώς, σαν ένας γιγάντιος διακόπτης, αν περνάει ρεύμα από την καρδιά μου ή όχι, παίζει μέσα μου προκλητικά με ένα on ή ένα off, το ένα ή το μηδέν μου. Εκπέμπω τραγούδια, σκέψεις και φθόγγους πριν σωπάσει ο κόσμος που μεγάλωσα, ξεγελιέμαι πάνω στο τεντωμένο σκοινί, πιστεύοντας πως κάνω την πιο μεγάλη επανάσταση που έχει απομείνει: να περπατήσω ξυπόλητη στο κεραμιδί χώμα, να παραμείνω γήινη, να σφίξω ένα ζεστό χέρι, να δώσω μια αναλογική ματιά και ένα ακόμα, τελευταίο, αναλογικό φιλί.… Περισσότερα...
Όταν ο άνθρωπος στα ελληνιστικά βασίλεια ένιωσε χαμένος, αποσυρμένος από την κοινότητα, απομονωμένος, όταν η φωνή του έπαψε να έχει σημασία, αναζήτησε μια άλλου είδους φιλοσοφία. Μαθήτευσε σε σχολές όπως η Επικούρια και η Στωική, που αφομοίωσαν διαφορετικά το παρελθόν και στράφηκαν στις προσωπικές αναζητήσεις.… Περισσότερα...
Λέγεται πως η μόνη ουσιαστική διαφορά του όχλου με το κοπάδι, είναι ότι στον όχλο ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του μπροστάρη. Με άλλα λόγια, ο όχλος λειτουργεί ως «αγέλη προβάτων», όσο οξύμωρο κι αν αυτό φαίνεται. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η λογική, η κρίση, τα αγαθά συναισθήματα, ο ανθρωπισμός, η αλληλεγγύη πηγαίνουν περίπατο.… Περισσότερα...
Αλήθεια, πόσο άνθρωπος νιώθεις σήμερα; Ποια θεωρείς ως εκείνα τα χαρακτηριστικά σου που σε διαφοροποιούν από τις μηχανές; Υπάρχουν ακόμη; Είναι ευδιάκριτα; Μπορούν να κατανοηθούν στην ουσία τους, μέσα από το καθημερινό βίωμα; Ή μήπως η μηχανή, στην εποχή του Φωταδισμού[1], μιμείται «επαρκώς» την ανθρώπινη υπόσταση; Κι αν αυτό παρουσιάζεται ως «πραγματικότητα», συμβαίνει κυρίως λόγω της αναβάθμισης των μηχανών ή μήπως εξαιτίας της πτώσης του ανθρώπου; Ποιος ο ρόλος της πολιτικής σε όλο αυτό;
Λέγεται συχνά πως η πολιτική δεν είναι αφ’ αυτής της κάτι αρνητικό, αλλά μια ανθρώπινη πτυχή δραστηριότητας, ουδέτερα φορτισμένη.… Περισσότερα...