Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα, πέρα από τον απτά υλικό κόσμο, είναι σε μεγάλο βαθμό μια προ-συμφωνημένη άτυπη συνθήκη κοινής αντίληψης όσων συμβαίνουν γύρω μας. Η προ-συμφωνημένη αυτή συνθήκη, χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ «στα χαρτιά», καθορίζει το τι είναι «σωστό» και τι «λάθος», τι είναι «δίκαιο» και τι «άδικο», τι είναι «ηθικό» και τι «ανήθικο».… Περισσότερα...
Είχαμε γράψει πριν περίπου δύο χρόνια πώς το παράλογο μετατρέπεται σε «λογικό», μέσω της διαρκούς επανάληψης μιας παράλογης πράξης, στην θέση μιας λογικής. Το παράλογο, όχι βέβαια ως ανορθολογικό, μα ως καταλύτης ενδυνάμωσης της εξουσίας, αναβαπτίζεται ως «ηθικό», «αυτονόητο», «κανονικό», «καθημερινότητα».… Περισσότερα...
Ο πρωτόγονος άνθρωπος κυβερνιόταν πολύ καλύτερα από τα ένστικτά του, παρά ο «λογικός» άνθρωπος, ο απόγονος του, που έμαθε να συγκρατείται αυτοελεγχόμενος. Μέσα από την πορεία του πολιτισμού, υψώσαμε ένα φράγμα όλο και πιο ερμητικό ανάμεσα στη συνείδησή μας και στα βαθύτερα ενστικτώδη στρώματα της ψυχής μας και, μάλιστα, το αποκόψαμε τελικά απ’ τη σωματική βάση τον ψυχικών φαινομένων.… Περισσότερα...