Ἀθανάσιος Διάκος, ο πρωτομάρτυρας τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1821
Ὁ Ἀθανάσιος Διάκος (4 Ιανουαρίου 1788 – Λαμία, 24 Ἀπριλίου 1821) ἔδρασε στὴν Στερεὰ Ἑλλάδα. Τὸ πραγματικό του ὄνομα ἦταν Ἀθανάσιος Γραμματικὸς ἢ Μασσαβέτας. Μυήθηκε στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία τὸ 1818 καὶ τὸ 1820 ἔγινε ἀρματωλὸς.
Μετὰ τὴν ἔναρξη τῆς ἐπανάστασης, ὁ Διάκος κι ἕνας ντόπιος καπετάνιος καὶ φίλος, ὁ Βασίλης Μποῦσγος, ὁδήγησαν ἕνα ἀπόσπασμα μαχητῶν στὴ Λιβαδειὰ μὲ σκοπὸ τὴν κατάληψή της.

Σε ορισμένες ιθαγενείς φυλές της Κεντρικής Καλιφόρνια, ο πόνος αντιμετωπιζόταν ως φορέας δύναμης των σαμάνων- θεραπευτών. Η οδύνη διέθετε δική της προσωπικότητα κι εκδηλωνόταν με διάφορες μορφές, χωρίς ωστόσο να προσωποποιείται ως άνθρωπος. Οι πόνοι φέρουν ψυχή και είναι σεβαστοί γι’ αυτό.…
Διασχίζουμε έναν δρόμο μεγάλο και άγνωστο. Το λεωφορείο περνάει τις πινακίδες με αδιαφορία. Ονόματα τόπων αφανίζονται από τα μάτια μας μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Κάθομαι κοντά στο παράθυρο.

Πολλές φορές για να δεις αντικειμενικά τα πράγματα και να πάρεις μια έντιμη απόφαση, ο καλύτερος τρόπος είναι να θέσεις τον εαυτό σου ωμά ενώπιον των γεγονότων. Όχι ως ανεύθυνος, όχι ως έρμαιο, αλλά ως κάποιος που κάτι περνά από το χέρι του.…
Σίγουρα δεν τα χρειάζονται αλλά πρέπει να τους τα αποδώσουμε. Το θέαμα των ηττημένων πραιτόρων της κεντρικής εν Ελλάδι εξουσίας, που τόσο αλαζονικά επιχείρησε να επιβάλλει την θέλησή της στους νησιώτες, ήταν εξόχως καθάρσιο του τέλματος στο οποίο τους είχαν οδηγήσει.…
Σύμφωνα με τις πρώτες δηλώσεις του υπουργού Επικρατείας Γιώργου Γεραπετρίτη, (Alpha 989), η είσοδος του τουρκικού ερευνητικού σκάφους Oruc Reis (ωκεανογραφικό-σεισμογραφικό) στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, ανήμερα της επετείου των Ιμίων στις 6.30 το πρωί (200 χλμ νοτίως της Μεγίστης μεταξύ των δυτικών ακτών της Κύπρου και των ανατολικών ακτών της Κύπρου) αποτέλεσε ένα «συγκυριακό γεγονός, που προήλθε λόγω κακών καιρικών συνθηκών»!…
Το Relatus Laniatus είναι μια ιστορία σε μορφή comic, που ξεκίνησε χρόνια πριν, το 2010, χωρίς ποτέ να δημοσιευτεί. Εδώ είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύεται, ξεκινώντας την ιστορία των γραναζιών σε συνέχειες. Αυτή είναι η πρώτη ιστορία μετά την Εισαγωγική που δημοσιεύτηκε πριν λίγο καιρό.…
Ενώ στην εγχώρια επικαιρότητα ήδη από τα μέσα Νοέμβρη κυριαρχεί στην επικαιρότητα το «φλέγον» ζήτημα του πρωτοχρονιάτικου «κοινωνικού» επιδόματος, που θα μοιράσει η κυβέρνηση στους απόρους και ο ισόβιος υπουργός Χρυσοχοϊδης έχει βαλθεί με τα στρατεύματά του να …απελευθερώσει τη χώρα από είκοσι-εικοσιπέντε καταλήψεις κτιρίων, ο Ερντογάν, πιστός σε κάθε του δέσμευση, ανακοίνωσε το γνωστό μνημόνιο συνεργασίας με την εύθραυστη κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» της Τρίπολης (κυριολεκτικώς της Τρίπολης, αφού δεν ελέγχει καμμία άλλη έκταση στην αχανή αυτή χώρα…), δεσμεύοντας πρακτικά όλο το νότιο αιγαίο συμπεριλαμβανομένης και της Κρήτης, για έρευνες και εκμετάλλευση.
Όχι, δεν είναι αυτός που (ενδεχομένως) αντιληφθήκατε. Σε καμιά περίπτωση. Μιλάμε για παλικάρια τώρα, όχι για ανεμοδούρες από τα πανέρια τα εναλλακτικά. Εντάξει, έκαστος εφ’ ω ετάχθη, που λένε και οι μορφωμένοι, κι αντίρρηση καμία. Αλλά για να ‘σαι παλικάρι, πρέπει (όποτε οι συνθήκες το απαιτούν) να πληρώνεις και το μάρμαρο, σωστά; Κι όχι, όταν, για τον άλφα ή βήτα λόγο, σφίξουν οι κώλοι, εσύ να τη βλέπεις σε στυλ ας κάνω τώρα κολεγιά με την αριστερά, να ‘χω κονόμι και τα ρέστα κάβα γι’ αραχτά γεράματα.…