-ΔΙΑΤΑΞΑΤΕ ΛΟΧΙΑ ΧΑΡΔΑΛΙΑ…, –ΣΤΡΑΒΑΔΙΑ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΣΑΣ!
Βίος και πολιτεία ενός χρήσιμου, για την εξουσία, λαμόγιου…
Χαρδαλιάς. Ένα γνωστό και μη εξαιρετέο λαμόγιο. Ο υποδεκανέας στον οποίο ανατέθηκε ο ρόλος του μαντρόσκυλου της εξουσίας. Γιατί; Γιατί ο Χαρδαλιάς έχει παλιά χρωστούμενα στο «σύστημα». Καταπάτησε και μόλυνε δασικές εκτάσεις, έφαγε μέχρις σκασμού ό,τι μπορούσε και δεν μπορούσε επί θητείας του ως δήμαρχος Βύρωνα, αλλά του χαρίστηκε, του «σβήστηκε», όπως και πολλών άλλων από το σινάφι του, πρόστιμο δεκάδων χιλιάδων ευρώ, που του επιβλήθηκε επειδή υπερέβη τις «προβλεπόμενες» προεκλογικές δαπάνες, δηλαδή επειδή μ’ άλλα λόγια ξέπλενε μαύρο χρήμα για να ξαναβγεί, ενώ παρέα με τα «φιλαράκια» του είχαν χρεοκωπήσει τον δήμο Βύρωνα.… Περισσότερα...
[…]Κάποιος έθιξε το θέμα της μέλλουσας ζωής, πως να τη δημιουργήσουμε, πως να αποφύγουμε τον τελικό θάνατο, πως να μην πεθάνουμε.
Η διακοπή της χρηματοδότησης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας κατά τη διάρκεια μιας παγκόσμιας κρίσης υγείας είναι τόσο επικίνδυνη όσο ακούγεται. Η εργασία που κάνει καθυστερεί τη διάδοση του COVID-19 και αν αυτή η εργασία διακοπεί, κανένας άλλος οργανισμός δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στις 29 Μαρτίου, από τον Dr John Lee, στο περιοδικό Spectator (
Όχι, δεν κάνω πλάκα. Η φωτογραφία είναι αυθεντική. Εν τέλει, λανθάναμε όλοι μας˙ παρά τους κοινωνικούς απελευθερωτικούς αγώνες αιώνων, ο εν λόγω παθογόνος οργανισμός όχι απλώς έχει επιβιώσει, αλλά δείχνει μάλιστα να ευημερεί όσο ποτέ άλλοτε. Το ενδιαίτημά του γνωστό˙ τα κάθε λογής πολιτικά γραφεία, οι κομματικές νεολαίες, η οσφυοκαμψία, ο απόλυτος αμοραλισμός.… 

«Έχουμε πόλεμο…»
Οι δυο ερευνητές βρέθηκαν μπροστά σε ένα αποτρόπαιο θέαμα⸱ το πτώμα είχε πεθάνει από γεράματα.
Ὁ Ἀθανάσιος Διάκος (4 Ιανουαρίου 1788 – Λαμία, 24 Ἀπριλίου 1821) ἔδρασε στὴν Στερεὰ Ἑλλάδα. Τὸ πραγματικό του ὄνομα ἦταν Ἀθανάσιος Γραμματικὸς ἢ Μασσαβέτας. Μυήθηκε στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία τὸ 1818 καὶ τὸ 1820 ἔγινε ἀρματωλὸς.
Σε ορισμένες ιθαγενείς φυλές της Κεντρικής Καλιφόρνια, ο πόνος αντιμετωπιζόταν ως φορέας δύναμης των σαμάνων- θεραπευτών. Η οδύνη διέθετε δική της προσωπικότητα κι εκδηλωνόταν με διάφορες μορφές, χωρίς ωστόσο να προσωποποιείται ως άνθρωπος. Οι πόνοι φέρουν ψυχή και είναι σεβαστοί γι’ αυτό.…